Halloween

როცა ამერიკელებს ვუთხარი, რომ ჰელოუინი არასოდეს აღმინიშნია საქართველოში, გაგიჟდნენ. ეს არის ამათთვის უდიდესი თარიღი. ემზადებიან 1 თვით ადრე და ამთავრებენ 2 კვირის მერე.

მახსოვს საქართველოში შარშანდელ ჰელოუინზე რა ამბები იყო. მაინცდამაინც არ მაინტერესებდა ადრე, მაგრამ ეხლა ნამდვილად მინდა, რომ საქართველოშიც შეეძლოს ყველას ერთით მეტი დღე აღნიშნოს.

დეკორაციები:
მეზობლები იმის მიხედვით გაფასებენ, თუ როგორ გამოიყურება შენი სახლი ჰელოუინის ღამეს. ჩემს ოთახელებს დიდი შოპინგი ჰქონდათ ჰელოუინამდე 5 კვირით ადრე. მერე დაიწყეს მორთვა და 1 თვე ვუყურებთ კარებზე ჩამოკიდებულ ობობის ქსელებს, ჯადოქრებს, ცოცხებს, ღამურებს და სისხლიან კაცებს.
ერთი ქალის სახლში ვიყავით გოგრების გასაკეთებლად. აი მაგ სახლს ნამდვილად კარგი სტატუსი ექნებოდა მეზობლებში. ალბათ ათასობით დოლარი ჰქონდა დახარჯული საჰელოუინო დეკორაციებში. მართლა ლამაზად და გემოვნებით იყო გაკეთებული ყველაფერი.

ჰელოუინამდე 1 კვირის წინ ტრენდონის ოჯახთან ერთად ვიყავი საშინელებათა ქალაქში. ის იყო ყველაზე მაგარი რამე, რაც კი შეიძლებოდა წარმომედგინა. ძალიან, ძალიან მაგარი და საშიში. გზაში ვეუბნებოდი ტრენდონის დედას, რომ ვარიანტი არაა, არ ვიყვირებ-მეთქი, ეგრე ვერ შემაშინებენ-მეთქი და მითხრა, რომ რამდენჯერაც დავიყვირებდი, იმდენჯერ დამერეცხა ჭურჭელი. :D ჰოდა მომავალ კვირას ყოველ დღე ჭურჭელს ვრეცხავდი :))

ჰელოუინამდე 2 დღის წინ კოლეჯში ფართიზე წავედით. აი ჩვენი კოსტუმები: ტრენდონმა (რომელსაც თათია ერქვა იმ საღამოს) რომ ეს კაბა ჩაიცვა არც ისე მომეწონა, მაგრამ ფართიზე რომ მივედით და კიდევ 2 ბიჭი რომ დავინახე გოგოს კაბით, ჩემი მეწყვილე ყველაზე ლამაზი იყო. ცოტა ხანში მე არც ისე კარგად ვიგრძენი თავი სხვა სქესის სტატუსში და ჩემი ნამდვილი კოსტუმი ჩავიცვი.

ჰელოუინის ღამეს trick or treat-ზე წავედი ტრენდონის ოჯახთან ერთად. იმ სახლების კარებზე ვაკაკუნებდით, სადაც გარეთა ნათურა იყო ანთებული და გვაძლევდნენ უამრავ ტკბილეულობას. ეხლაც, 1 კვირის მერეც მაგას ვჭამთ. პატარა კაილენი ანგელოზის ფორმაში მართლა ძალიან ლამაზი იყო. ზოგ სახლს ტანსაცმლიანი ძაღლები გვიღებდნენ, ზოგ კარებთან დიდი პინგვინები იძლეოდნენ კანფეტებს. ერთი სახლის ეზოში შევედით, რომელიც უკვე საშიში იყო მუქი ნათურებით, ღამურებით და საშიში ხმებით. ჰოდა გამოვიდა არსება, რომელსაც სახე არ ჰქონდა. მართლა შემაძრწუნებელი რაღაც იყო. ჰარი პოტერში რომ ვოლდემორია, კაპიშონით და სახის მაგივრად რომ სიბნელეა, ეგეთი რაღაც იყო. კაილენს ისე შეეშინდა, ტირილი დაიწყო, ბრეიდონს კიდე თავისი კანფეტები აღარ ახსოვდა, ისე გაიქცა უკან.

ეხლა 1 კვირაზე მეტი გავიდა ჰელოუინიდან, მაგრამ ქუჩაში გავლისას მაინც მანათობელი გოგრებიანი სახლები გვხვდება. მოკლედ, საინტერესო დღესასწაულია.

ამერიკული ხინკალი

სანამ ხინკალზე მოგიყვებით, მანამდე უნდა გაგაცნოთ ტრენდონი.

ტრენდონი 20 წლის ბიჭია, რომელსაც ძალიან მოვწონვარ. კი არადა მითხრა, რომ ვუყვარვარ. რამდენიმე კვირაა რაც გავიცანი და სიმპატიები მეც მაქვს. უკვე ვიცნობ მის ოჯახს, ჰყავს დედა, მამინაცვალი და პატარა და-ძმა. კაილენი 2 წლისა, ძალიან საყვარელი ბავშვია. თავიდან ძალიან მორცხვი იყო ჩემთან, ეხლა კიდევ რომ მხედავს, სულ ჩემთან თამაში უნდა. 9 წლის ბრეიდონს კიდევ ჩემთან ერთად ვიი(wii)-ს თამაში მოსწონს.

გადავიდეთ ტრენდონზე. რამდენიმე დღის წინ მეკითხება, თუ რა საჭმელი მესიამოვნება, რომ გამიკეთოს. ვეუბნები, რომ ის საჭმელი, რაც მე ეხლა მინდა ვერ გააკეთებ-თქო (მაშინვე ქართულ საჭმელზე წავედი და პირველი რა ამომიტივტივდებოდა აბა მიხვდით). რას ქვია ვერ გავაკეთებო, მითხარი სახელიო - დავუწერე - Khinkali, დაგუგლა, იშოვა რეცეპტი და დაიწყო გაკეთება. მივედი და გადავუღე სურათები, თან სულ ვიცინოდი. ძალიან სასაცილოდ აკეთებდა. მე სპეციალურად არ ვეუბნებოდი როგორ უნდა ექნა. ხანდახან დედამისი ეხმარებოდა.

ღორის ხორცი მიკროტალღურში:

კაილენი, რომელიც ტრენდონს გულშემატკივრობდა ხინკლის კეთებაში:

ტრენდონმა ცომი გაშალა:

როცა ხინკლის შეხვევაზე მიდგა საქმე, ძალიან გაიჭედა. რამდენიმე უშედეგო ცდის შემდეგ მე დავეხმარე და თითქოს გამოცდილი ხინკლის მკეთებელი ვიყავი, რამდენიმე ხინკალი შევახვიე.
აი ამერიკული ხინკალიც:

რა თქმა უნდა ხინკლის გემო არ ჰქონდა, მაგრამ თვალები დავხუჭე და წარმოვიდგინე, რომ ნამდვილი ხინკალი იყო. კაილენს ძალიან მოეწონა ბრეიდონისგან განსხვავებით. ტრენდონსაც მოეწონა: კიდევ გავაკეთებ ხოლმეო :D

ჩემი ჰაუსმეითები

ბრენდა - ის ჩემი ოთახიდან ყველაზე მოშორებით ცხოვრობს და ამიტომ მისით დავიწყებ. ბრენდა შავთმიანი გოგოა (რაც აქ იშვიათია), ოდნავ მსუქანი და ჩუმი. რაღაც სჭირს - ენაბლუა თუ რაღაც მსგავსი. მაგრამ ეგ ეხლა გავიგე, მანამდე ჩემი ბრალი მეგონა იმისი რომ არ მესმოდა - ალბათ ამერიკელი სტუდენტები ესე ლაპარაკობენ და უნდა შევეჩვიო-მეთქი.

კესსი - ბრენდას ოთახში მცხოვრები ქერათმიანი გოგო, რომელიც ამ 10 დღის განმავლობაში მხოლოდ 4 წუთით მყავს ნანახი - 1 წუთით პირველად რომ მოვიდა და მაშინვე წავიდა, 2 წუთით - თავისი ბოიფრენდი რომ მოიყვანა და გაგვაცნო და 1 წუთით, როცა თვალი მოვკარი როგორ შევიდა ოთახში. ღამე ჩვენს სახლში არ რჩება. 2-3 დღეში ერთხელ თუ მოვკრავ ხოლმე თვალს. ეგეც იმიტომ მოდის სახლში, რომ რამე წაიღოს ოთახიდან და მაშინვე გარბის. ჰო - მაგის განსაკუთრებულობა იმაშია, რომ სულ სველი თმები აქვს. ალბათ ასეთი სტილია :)

კალი - შემდეგ ოთახში ცხოვრობს, ესეც გაცვლითი სტუდენტია ყირგიზეთიდან. ძალიან ჩუმი და საყვარელი ბავშვი. აქვს ვიწრო თვალები :)) დაბნეული დადის ხოლმე აქეთ-იქით და მისი ერთადერთი სადარდებელია, თუ როგორ დაურეკოს დედას. და-ძმა არა ჰყავს და მშობლების გარეშე არ უცხოვრია არსად, ანუ როგორც ვხვდები, ცოტა გაუჭირდება აქ ყოფნა თავიდან. კალი ერთადერთია მგონი ამ ქალაქში, რომელიც ჩემზე ცუდად ლაპარაკობს ინგლისურად :))

ნატალი - კანის ოთახში მცხოვრები დაბალი ქერათმიანი გოგო, რომელიც სულ კეპით დადის და გაზიან სასმელს წრუპავს. ნატალიზე შემიძლია ვთქვა ნამდვილი ამერიკელი თინეიჯერია-თქო. აცვია დებილურად, ხელში ყოველთვის მობილური უჭირავს და სმს-ებს აგზავნის, მუსიკას მაღალ ხმაზე რთავს და Twillight-ის უზარმაზარი პოსტერები აქვს გაკრული თავის ოთახში.

რეიჩელი - ჩემი ოთახელი გოგო, რომელიც განსხვავდება ყველა დანარჩენისგან. თავიდან დედასთან და ინვალიდ ძმასთან ერთად მოვიდა. მერე, როგორც აღმოჩნდა, ის დედა არ ყოფილა და არც ის ბიჭი იყო ამის ძმა. მის "დედამ" მითხრა, რომ ესეთი 40 შვილი ჰყავს და ნამდვილი კი 2. ჰოდა ვფიქრობ, ალბათ რამე ბავშვთა სახლიდან არიან ან რამე მსგავსი. მაგრამ მაეჭვებს ამ გოგოს არანორმალური ქცევები და კოჭლობით სიარული. შეიძლება ესეც ინვალიდი იყო. მაგრამ, არაფერს ვერჩი - კარგი გოგოა. სულ მხიარულია და არ მაწუხებს ხოლმე. თუ რამეს ვკითხულობ, ჩუმად შემოდის ოთახში და არ ხმაურობს, თუ მძინავს - შუქს არ ანთებს და ჩუმად დადის :P 3 დღეა რაც სწავლა დაიწყო და სულ მაგიდასთან წიგნებით ხელში ვხედავ.

სულ ეს ვართ. ჩვენს სახლში 3 საძინებელია (თითო 2 ადამიანისთვის), 2 აბაზანა, 1 სამზარეულო, მისაღები ოთახი და 2 საკუჭნაო, კიდევ 1 კარი გუშინ აღმოვაჩინე - რაღაც ოთახია, შეიძლება საშრობი. არ ვიცი. :D

გუშინ პირველად გავაკეთე საჭმელი - მაკარონი და ამათი კეჩუპის მაგივრად ტყემალი მოვისხი. ჰოდა დაინტერესდნენ გოგოები, თუ რა იყო ეს ტყემალი. გავასინჯე.

2 წუთის მერე:

- Hey Tatia, I'll give you my whole pizza if you give me some Tkemali.

ასე გავუცვალე დიდი პიცა ძალიან ცოტა ტყემალში :D

კიდევ ბევრი რამე მაქვს მოსაყოლი, მაგრამ ერთ პოსტში ვერ ჩავტევ და დროც არ მაქვს.
ეხლაც გავრბივარ, ჩოგბურთი უნდა ვითამაშო :))

ძალით დაწერილი პოსტი

რამდენი ხანია არ დამიპოსტავს, ალბათ იმიტომ, რომ საშინლად ერთფეროვანი ცხოვრება მაქვს, ყოველდღე ველოდები, რომ ჩემ ცხოვრებაში რამე ისეთი მოხდება, რაც ვინმეს დააინტერესებს, მაგრამ ჯერ -ჯერობით ასეთია ჩემი ცხოვრების სტილი:

ყოველ დილით ადრე ვიღვიძებ (უფრო სწორად ბებიაჩემი მაღვიძებს ტელევიზორის ხმით:-@) მერე ავდგები უაზრო და არაფრისმეტყველი სახით, შევლასლასდები სამზარეულოში (თუ ვნახავ ჩემ მოსაწონ საჭმელს ხომ კარგი, თუ არადა ისევ ისეთი უაზრო სახით გამოვლასლასდები უკან), მერე გადავათვალიერებ ჩემს (მცირე) ინტერნეტ სამყაროს (არც ეს სამყარო გამოირჩევა დიდი მრავალფეროვნებით), შემდეგ კი ფიქრს ვიწყებ ჩემს უაზრო ცხოვრებაზე. გავიხედები ფანჯარაში და ჩემებურ დასკვნებს ვაკეთებ მოზამთრო ზაფხულის შესახებ. მამაჩემის დასკვნით კლიმატი შეიცვალა, ხანდახან ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ მალე ახალი წელი მოვა თქო. ბოლოს კი დავასკვენი - ეს არანორმალური მოვლენა იმიტომ ხდება, რომ საქართველოს ერთი წლით დიდი ადამიანი დააკლდა თათიას სახით:-D ამიტომაც მოიწყინეს ფოთლებმაც, ყვავილებმაც, ცა ატირდა:-D იმის მერეა რომ ტირის და არ ჩერდება აღარ შემიძლია, რა არ ვუთხარი, რით არ დავამშვიდე მაგრამ არა!!! სანამ თათია არ ჩამოვა ასეთ ცუდ ხასიათზე უნდა ვიყოო. რა ვუყო აბა მე?!

ჩემმა უსაყვარლესმა დაიკომ თავისი თავი დახატა გულისამაჩუყებლად ამერიკაში წასვლის წინ



დედიკომ თავის ოთახში დაკიდა ეს ნახატი და რომ უყურებს ტირის:-D :-p მაგრამ თათი შენ არ ინერვიულო, გამაგრდი!!!:-D

ეს კი აეროპორტში მიმავალი ნამდვილი თათიაა, აბა შეადარეთ, გაავს?



აეროპორტიდან რომ მოვდიოდით (ანუ თათია რომ უკვე გავაცილეთ) მანქანაში გივიკომ საწყლად ამოიოხრა - "ეჰ... უკვე მომენატრა", ჩვენ ერთმანეთს გადავხედეთ საყვარელი თვალებით, შემდეგ კი გივიკოს თვალები გაუბრწყინდა, იდეა მოუვიდა - "დედი, ერთი წლის მერე კიდევ ხომ მოვალთ აქ და ვნახავ, საჭმელს დავუყრი და გავზრდი, რა კარგია!". მივხვდით, რომ თურმე თათია კი არა, ის პატარა ლეკვი მოენატრა, აეროპორტში რომ გაიცნო.

თათია ბარგს რომ ალაგებდა მამაჩემმა რჩევა-დარიგებები მისცა, უთხრა რომ არ დაივიწყოს საყვარელი საქართველო ... ის, რომ თათია ქართველია და საქართველოზე არავინ და არაქფერი გაცვალოს... მოკლედ, ბევრი რომ არ მოვყვე, ორივე ისე შეყვა ამ საუბარს, ბოლოს გულაჩუყებულები ქართულ ეროვნულ სამოსში გამოეწყვნენ და კადრიც დამაფიქსირებინეს.



აი ასეთი საყვარელ ოჯახში ვცხოვრობ მე!!!

მოკლედ, რაც თათია წავიდა მოსვენება აღარ მაქვს.
-სკაიპში შემოვა, ისმის ყიჟინა...
-თემო ჩქარა...
-თათია შემოვიდა...
-გივიკო მოდი თათია დაგანახო...
-ჩქარა ხალხო...
-ბააააააა...
-ვაიმე, შენ კი შემოგევლოს შენი დედა...
-გვანცა ნუ თიშავ თორემ მოგხვდება!!!:-@
-უყურე თემო, ნახე...
-რას ჭამს? რას აკეთებს? რა აცვია? და ასე შემდეგ...

ქუჩაში გავდივარ, მხვდება ვიღაც ნაცნობი (თუ უცნობიც რა ვიცი ერთი). იმართება დიალოგი:
-როგორ ხარ?
-კარგად, თქვენ?
-თათია როგორაა? სად ცხოვრობს? როგორ შეეგუა? დაიწყო სწავლა? როგორ მოსწონს იქაურობა........

სახლში რეკავს ტელეფონი:
-როგორ ხარ?
-კარგად თქვენ?
-კარგად. თათია როგორაა? კარგ ოჯახშ ცხოვრობს? კარგად სწავლობს? ხომ არ მოენატრეთ? ხომ კარგადაა? შეეგუა იქაურობას?.......... და მრავალი ასეთი კითხვა. პასუხები უკვე დავიზეპირე:-D

გუშინწინ გივიკოს და დედიკოს დაბადების დღე გადავიხადეთ. ბევრი სტუმარი გვყავდა. იმდენი ბავშვი იყო, დათვლით ჩავაბარეთ პატრონებს:-)

რაც ახალციხეში ვარ ჩვენი ტრადიციული კითხვა - დღეს რა ვჭამოთ - დიდად არ მაწუხებს, ალბათ იმიტომ, რომ ამაზე ჩემზე მეტად სხვა უფრო ფიქრობს. ისე, ამ გახსენებაზე რამდენი ხანია პილმენები არ მიჭამია?! გავითვალისწინებ ამას და მარიამობას პილმენებით აღვნიშნავ. წინასწარ გილოცავთ ამ დღესასწაულს, მრავალს დაესწარით!:-)

Culture shock

სიმართლე რომ ვთქვა, ძალიან დიდი შოკი არ მქონია. ყველა უცნაურობა და სიგიჟე, რასაც ამერიკელები ჩადიან ჩემთვის საინტერესოა. შეიძლება მეც იგივე არ გავაკეთო, მაგრამ მათი მოქმედება არ მაღიზიანებს.

#1

აეროპორტიდან რომ წამოგვიყვანეს, წავედით ჩვენს ოთახში, დავტოვეთ ბარგი და მაშინვე წაგვიყვანეს მაღაზიაში Wall-mart – მაღაზიების ქსელია. ძალიან დიდი მაღაზიებია და სხვებთან შედარებით იაფი. პირველ რიგში საწოლის რაღაცეები უნდა გვეყიდა. იქ დაგვხვდა ჯემი (მის შესახებ წინა პოსტში ვილაპარაკე), რომელმაც მაშინვე წამიყვანა ბალიშების განყოფილებაში. ნუ ბევრი ბალიში იყო რა თქმა უნდა და არ ვიცოდი რომელი ამერჩია. ჯემის ვთხოვე დამხმარებოდა და იცით რა გააკეთა? აიღო ერთი ბალიში, დააგდო ძირზე, გაწვა და თავი დაადო. ეს იყო ჩემი პირველი კულტურული შოკი.

#2

საღამოა, ვიზვარ ჩემი კოტეჯის წინ. მოვიდა ერთი ბიჭი, რომელსაც ფეზე არ ეცვა. ნუ გამიკვირდა, გარეთ დადის შიშველი ფეხებით?? :O ნუ, ვიფიქრე, რომ უბრალოდ ამ ბიჭს უყვარს შიშველი ფეხებით სიარული. გავიდა რამდენიმე წუთი, შემოგვიერთდა ერთი გოგო – ისევ შიშველი ფეხებით. მერე უკვე მივხვდი, რომ ეს ჩვეულებრივი მოვლენაა ამერიკელებში. მაგის შემდეგ შიშველფეხებიანი ხალხის დანახვაზე რეაქცია არ მქონდა.

#3

დღეს ჩვენს სახლში ამერიკელები შემოსახლდნენ. ჯერ არ ვიცი ვინ იქნება ჩემს ოთახში, მაგრამ დანარჩენი 3 ოთახი უკვე შეივხო. მარტო ჩემი რუმმეითი აკლია. ჰოდა მოვიდნენ დიიიდი მანქანებით. ვისაც პატარა მანქანა ჰქონდა, უკან მიბმული რაღაცით მოვიდა (მისაბმელია რაღაცნაირი, დიდი სათავსო) და მოიტანეს ისეთი რამეები, როგორიცაა მაცივარი (თუმცა გვაქვს), მიკროტალღური ღუმელი, დაშლილი თაროები და მამებმა და ძმებმა მისი აწყობა დაიწყეს. კიდევ შკაფები, სკამები, მაგიდები, ტელევიზორები, დიდი დინამიკები, დეკტოპ-ლეპტოპ კომპიუტერები და ა.შ. არც მიფიქრია სკამი წამეღო ან მეყიდა. :D. ერთ გოგოს ჰქონდა ძალიან დიდი ჩემოდანი იცით რით სავსე? - დივიდი ფილმებით. მხოლოდ დისკებით.

#4

სასიამოვნო შოკი, დადებითი. აქ მანქანები ძალიან კარგად დადიან, ანუ ყველა წესს იცავენ. თუ ხედავენ, რომ ადამიანი გადადის გზაზე და შუქნიშანი არაა, დაახლოებით 15 მეტრის მოშორებით აჩერებენ და ელოდებიან. ძალიან წყნარად. ასევე არ ეშლებათ ნერვები ყოველ 50 მეტრში სტოპ ნიშანზე რომ გაჩერდნენ, თუმდაც უდაბნოსავით იყოს, ანუ არავინ და არაფერი ჩანდეს, მაინც ჩერდებიან 10-იოდე წამით და იყურებიან აქეთ-იქით უაზროდ.

#5

განსაკუთრებული პატივისცემაა მოხუცების მიმართ. როგორც მანქანები უთმობენ გამვლელებს, ეგრე, ორიოდე მეტრის მოშორებით ჩერდებიან გამვლელები და ელოდებიან მოხუცი როდის გაივლის. მაღაზიებში არის სპეციალური კალათა მოხუცებისთვის, უკან აქვს ჩასაჯდომი და მანქანასავითაა. (ნუ ეს კინოებში ნანახი მქონდა).

და კიდევ პატარა რამეები:

- ყველა შესასვლელ კარს აქვს ინვალიდების ღილაკი, რომ დააწვებიან თავისით რომ გაიღოს.
- ყველა ტუალეტს აქვს სპეციალური ოთახი ინვალიდებისათვის.
- სახლის ეზოებს შორის არაა ღობე.
- მანქანებს უპრობლემოდ ტოვებენ ღია ეზოში და თუ სუპერ მანქანა არაა არც კეტავენ ხოლმე. მაგალითად მაღაზიაში თუ არიან, შეიძლება საბარგულიც კი სულ ღია დატოვონ, ვგულისხმობ – ახდილი.
- აქ ყველგანაა ველოსიპედების დასაყენებელი და მისაბმელი ადგილი.
- ძალიან ბევრი მოხუცი ქალი ატარებს მანქანას.
- სხვა ქვეყნებში 21 წლამდე ალკოჰოლის შეუზღუდავობა უკვირთ. აქაურ 20 წლის ბიჭებს ლუდიც კი არ დაულევიათ.

ესაა რაც ეხლა გამახსენდა. ეხლა მიგელის მანქანაში ვართ. როჩესტერში წაგვიყვანა საშოპინგოდ და ოსტინში ვბრუნდებით. წავიდე ვნახო ჩემი რუმმეითი ჩამოვიდა თუ არა :P მინდა რომ განსაკუთრებული ვინმე იყოს, რომ მასზე ბევრი დავბლოგო :D

ჰო, კიდე ერთი: მეგონა რასისტი არ ვიყავი, მაგრამ არ მინდა შავკანიანმა იცხოვროს ჩემს ოთახში :s იმედია არ იქნება. ერთი შავკანიანი ბიჭი გავიცანი, ჩვენი მეზობელი. მკითხა სადაური ვიყავი და ვუპასუხე, რომ I'm from Georgia. გაუკვირდა და თქვა, რომ he's Georgian too :)) მერე ყველას ვუხსნი, რომ ჯორჯია ქვეყანაცაა, პატარა ქვეყანა აღმოსავლეთ ევროპაში.

That's it :)