მოვიდა დრო, ჩემი გამოცდილების მიხედვით საქართველო და ამერიკა ერთმანეთს შევადარო. ერთი შეხედვით ძალიან არ განსხვავდებიან, მაგრამ 5 თვის ამერიკაში გატარების შემდეგ ბევრი სხვაობა შევამჩნიე.
ერთი განსხვავება, რომელზეც დღეს ამერიკელებმა საქართველოს დასცინეს, არის რესტორნებში: ყველაზე უბრალოც და ძვირადღირებული რესტორნებიც ბოლოს გეკითხებიან, გინდა თუ არა
ყუთი(!) ჰო, ყუთი.
ანუ...

თუ ჭამე, ჭამე და ვერ დაამთავრე საჭმელი, ან თუ ბეეევრი შეუკვეთე და ვერ მოერიე, ან თუ გენანება ნარჩენების გაფუჭება, მოითხოვ ყუთს. მოგიტანენ თეთრი ზღვის ქაფის-მაგვარ რაღაცით დამზადებულ ყუთებს, ჩადებ საჭმელს, წამოიღებ სახლში. მერე, როცა მოგშივდება, ყუთიანად შედგავ მიკროტალღურ ღუმელში და 1-1,5 წუთში იწყებ ჭამას.
სწრაფი კვების რესტორნებში დაახლოებით იგივე ფასებია, რაც საქართველოში (ვადარებ მაკდონალდს).
მაგრამ...

თუ საქართველოს მაკდონალდსში შეხვედი და კეჩუპი მოგინდა, როგორც მახსოვს 60 თეთრი უნდა გადაიხადო ერთ პატარა პაკეტში, ამერიკაში კი პატარა ასეთი რამეებით რამდენჯერაც გინდა დაისხავ კეჩუპს და არის უფასო.
სასმელები:
ყველა საჭმელ პუნქტში ისეთი სასმელების ხელახლა შევსება, როგორიცაა კოკა-კოლა, სპრაიტი, პეპსი და ა.შ. ანუ pop-ს რომ ეძახიან, არის უფასო(!) ანუ ვიღებთ ჩვენს ჭიქას, მივდივართ ავტომატთან და ვავსებთ ახალი სასმელით. რომ დავნაყრდებით, ისევ ვავსებთ ჭიქას და მოგვაქვს თან.
საქართველოში არ ვყოფილვარ მექსიკურ რესტორანში (არც ვიცი არის თუ არა), მაგრამ აქ ყველგან უფასოა ჩიფსები და სალსა, რამდენიც გინდა ჭამე. ანუ შევდივართ, ვჭამთ ჩიფსებს და ვიქექებით მენიუში.
ამერიკაში ძალიან პოპულარულია ბუფეტი რესტორნები. შესვლისას (ან გამოსვლისას) გადაიხდი გარკვეულ თანხას (მაგალითად $9-ს ჩინურ სამზარეულოში), იღებ თეფშს და ისხავ რასაც გინდა, რამდენჯერაც გინდა და რამდენიც გინდა. თან როგორც წესი, არის უამრავი დასახელების საჭმელი, დესერტებით და სასმელით დამთავრებული. აი აქ ყუთს არ გაძლევენ :D (გასაგებია რატომაც) მაგრამ აქედან ყოველთვის დანაყრებული გამოდიხარ.
ეხლა ძვირადღირებული რესტორნები: მაგალითად იტალიური რესტორანში, ჩიფსების მაგივრად სუპია უფასო და რამდენიც გინდა ჭამე (თუ დალიე). სამაგიეროდ საჭმელი მართლა ძვირი ღირს. მაგალითად $40 ერთი თეფში რამე, მაგრამ ეს ერთი თეფში სუპთან ერთად საკმარისია, რომ დანაყრებული გამოხვიდე. ეს $40 თითო კაცზე კი საკმარისია, რომ ”თვითშეფასება ამაღლებული” (მე-კარგ-მომსახურებიან-რესტორანში-ვიყავი) გამოხვიდე.
კიდევ არის საქართველოს მაგვარი, პატარა კაფეები. ესეთი კაფეებში ძირითადად სხვა ქვეყნების საჭმელებია. დარწმუნებული ვარ სადმე ქართველს ექნება გახსნილი რამე მსგავსი.
გადავიდეთ პიცებზე. რა თქმა უნდა პიცა ძალიან პოპულარულია აქ. პიცაა ერთადერთი (ჩემს ქალაქში მაინც), რომელსაც ღამის 4 საათზეც მოგიტანენ. და არის უამრავი პიცის პუნქტი. მაგალითად, ყველანაირი პიცის ბუფეტი (რაზეც ზევით ვილაპარაკე), უზარმაზარი პიცების გამოძახება, თითქმის მზა პიცები, რომელსაც მიკროტალღური ან გაზი სჭირდება რამდენი წუთით, თევზის და ათასი უბედურების პიცები. 1, 2, 3 ან 4 topping-ით, ანუ შენი ასარჩევია, თუ რა გინდა ჰქონდეს. მაგალითად 3 ფენა სხვადასხვა ხორცი და ყველი ან რამე მსგავსი.
ყველაზე პოპულარული რა თქმა უნდა სწრაფი კვების რესტორნებია. მე მაგალითად კვირაში 5-ჯერ მაინც ვჭამ იქ. ვიცი, რომ ”ცუდია”, ”ჯანმრთელობისთვის არ ვარგა”, ”გამასუქებს”, მაგრამ
გემრიელიაა!.