ქმარი + საჭმელი

ერთი რჩევა მომავალ ცოლებს: არ გააგზავნოთ ქმარი სუპერმარკეტში საჭმელების საყიდლად, ან დაუწერეთ ყველაფერი დაწვრილებით.
ჩემი ამბავი: ერთ დღეს, გახარებულმა ჩამოუწერე ტრენდონს საყიდლების სია, რადგან მაღაზიაში უჩემოდ მიდიოდა, ჰოდა სიაა და სია იყოს მეთქი და ყველაფერთან ერთად ძნელად მოსაპოვებელი რამეები დავწერე, როგორიცაა რეჰანი, ქინძი, პეტრუშკა, ნამდვილი ჭარხალი და ა.შ. აქ რა თქმა უნდა იშვიათად იყიდება და ძვირი ღირს ბოსტნეული, ხილი. ზოგ რამეს ვერც კი იშოვი.

ჰოდა დაბრუნდა ბევრი პარკით, იშოვა მწვანილებიც, რეჰანიც, ჭარხალიც და ყველაფერი რაც დავუწერე. ასევე მომიტანა ნივრის ზეთი.

- ნივრის ზეთი??
- ჰო, სიაში ეწერა.
- ესეთი რამე პირველად მესმის, როგორ ეწერა - ჰოდა მანახა სია, სადაც შეცდომით ერთ ხაზზე დამიწერია ნიორი და ზეთი. ჰოდა ამან ჩათვალა, რომ არსებობს ნივრის ზეთი, იშოვა, იყიდა და მომიტანა გახარებულმა :)

გადავიდეთ ყველზე, რომელიც ექიმმა გამომიწერა, როგორც ჩემთვის კალციუმის მიღების ერთადერთი წყარო ტაბლეტების გარდა. სიაში ჩავწერე ყველი.
ჰოდა მომიტანა:
არ ვიცოდი როგორი ყველი გინდოდაო... და მომიტანა მგონი ყველანაირი, რაც ნახა. ნეტა ქართული, ”ჩეჩილი” ყველი რომ ჩამეწერა იშოვნიდა? :))



ნუ, შედეგებით გახარებულმა, გადავწყვიტე რამე ქართული გამეკეთებინა და ცხოვრებაში პირველად გავაკეთე ტოლმა.


შედეგად მივიღეთ:
და

არასერიოზული ფოტო-პოსტი :-p

აბა მე ჯერ რა დამაჭკვიანებს. მამაჩემი ყოველ დარეკვაზე ამაზე წუხს, როდის უნდა დავსერიოზულდე... არა, ჩვენში რომ დარჩეს, რა ეჩქარება, ჯერ 19 წლის ვარ... მმმ, ჯერ თუ უკვე?! მოკლედ რაცა ვარ ესა ვარ:-p

იმ დღეს მე და ჩემს ოპოსუმს ნამეტანი ბევრი მოგვივიდა სწავლა-განათლება და განტვირთვის მიზნით სურათების გადაღება გადავწყვიტეთ.

















ეს სურათი წინა ცხოვრებაში გადავიღეთ, სასეირნოდ როცა ვიყავით გასული...



ვინმეს რომ შემოეხედა ამ დროს ჩვენთან იფიქრებდა გაგიჟდნენო...





ამის შემდეგ ისევ განვაგრძეთ სწავლა-განათლება... ეჰ, სამართლიანად რომ გიფასებდნენ ამ ჯაფას კარგი იქნებოდა, მაგრამ სამწუხაროდ მთლად ასეც არ არის.
პირველი ფოტო სესიის შემდეგ განვაგრძეთ ”ძილში” სურათების გადაღება.









აი როგორ გამოვიყურები სწავლის დროს:



მე და ჩემს ოპოსუმს რომ ძალიან გვიყვარს ერთმანეთი ამაში თუ ვინმეს ეჭვი ეპარება შემიძლია დავუმტკიცო. თუ რომელიმე მივდივართ სახლიდან, მეორე მონატრების პლაკატს ვახვედრებთ კედელზე გაკრულს.







30 იანვარს 19 წლის გავხდი... ჩემმა რჩეულმა ლამაზი თაიგული მაჩუქა...







შემდეგ კი სახინკლეში წავედით ვიხინკლავეთ და ვილუდავეთ...















თუმცა ამხელა ბუმბერაზ ქალს რას მიზავდა ერთი კათხა ლუდი ;-)

ბოლოს არ შემიძლია ეს არ დავდო :-D

ქორწილამდე:


მამაკაცი: როგორც იქნა, მთელი ცხოვრება ამ დღეს ველოდი!
ქალი: იქნებ წავიდე?
მამაკაცი: არა, არც იფიქრო ამაზე!
ქალი: გიყვარვარ?
მამაკაცი: რა თქმა უნდა!
ქალი: გიღალატია ჩემთვის ოდესმე?
მამაკაცი: არა, ეგ როგორ გაიფიქრე?
ქალი: მაკოცებ?
მამაკაცი: აუცილებლად!
ქალი: ხომ არ მცემ?
მამაკაცი: არავითარ შემთხვევაში.
ქალი: მჯეროდეს შენი?

ქორწილის შემდეგ

წაიკითხეთ ქვემოდან ზევით.

ამერიკა vs საქართველო - ნაწილი 1 - რესტორნები

მოვიდა დრო, ჩემი გამოცდილების მიხედვით საქართველო და ამერიკა ერთმანეთს შევადარო. ერთი შეხედვით ძალიან არ განსხვავდებიან, მაგრამ 5 თვის ამერიკაში გატარების შემდეგ ბევრი სხვაობა შევამჩნიე.

ერთი განსხვავება, რომელზეც დღეს ამერიკელებმა საქართველოს დასცინეს, არის რესტორნებში: ყველაზე უბრალოც და ძვირადღირებული რესტორნებიც ბოლოს გეკითხებიან, გინდა თუ არა ყუთი(!) ჰო, ყუთი.
ანუ...

თუ ჭამე, ჭამე და ვერ დაამთავრე საჭმელი, ან თუ ბეეევრი შეუკვეთე და ვერ მოერიე, ან თუ გენანება ნარჩენების გაფუჭება, მოითხოვ ყუთს. მოგიტანენ თეთრი ზღვის ქაფის-მაგვარ რაღაცით დამზადებულ ყუთებს, ჩადებ საჭმელს, წამოიღებ სახლში. მერე, როცა მოგშივდება, ყუთიანად შედგავ მიკროტალღურ ღუმელში და 1-1,5 წუთში იწყებ ჭამას.

სწრაფი კვების რესტორნებში დაახლოებით იგივე ფასებია, რაც საქართველოში (ვადარებ მაკდონალდს).
მაგრამ...
თუ საქართველოს მაკდონალდსში შეხვედი და კეჩუპი მოგინდა, როგორც მახსოვს 60 თეთრი უნდა გადაიხადო ერთ პატარა პაკეტში, ამერიკაში კი პატარა ასეთი რამეებით რამდენჯერაც გინდა დაისხავ კეჩუპს და არის უფასო.

სასმელები:
ყველა საჭმელ პუნქტში ისეთი სასმელების ხელახლა შევსება, როგორიცაა კოკა-კოლა, სპრაიტი, პეპსი და ა.შ. ანუ pop-ს რომ ეძახიან, არის უფასო(!) ანუ ვიღებთ ჩვენს ჭიქას, მივდივართ ავტომატთან და ვავსებთ ახალი სასმელით. რომ დავნაყრდებით, ისევ ვავსებთ ჭიქას და მოგვაქვს თან.

საქართველოში არ ვყოფილვარ მექსიკურ რესტორანში (არც ვიცი არის თუ არა), მაგრამ აქ ყველგან უფასოა ჩიფსები და სალსა, რამდენიც გინდა ჭამე. ანუ შევდივართ, ვჭამთ ჩიფსებს და ვიქექებით მენიუში.

ამერიკაში ძალიან პოპულარულია ბუფეტი რესტორნები. შესვლისას (ან გამოსვლისას) გადაიხდი გარკვეულ თანხას (მაგალითად $9-ს ჩინურ სამზარეულოში), იღებ თეფშს და ისხავ რასაც გინდა, რამდენჯერაც გინდა და რამდენიც გინდა. თან როგორც წესი, არის უამრავი დასახელების საჭმელი, დესერტებით და სასმელით დამთავრებული. აი აქ ყუთს არ გაძლევენ :D (გასაგებია რატომაც) მაგრამ აქედან ყოველთვის დანაყრებული გამოდიხარ.

ეხლა ძვირადღირებული რესტორნები: მაგალითად იტალიური რესტორანში, ჩიფსების მაგივრად სუპია უფასო და რამდენიც გინდა ჭამე (თუ დალიე). სამაგიეროდ საჭმელი მართლა ძვირი ღირს. მაგალითად $40 ერთი თეფში რამე, მაგრამ ეს ერთი თეფში სუპთან ერთად საკმარისია, რომ დანაყრებული გამოხვიდე. ეს $40 თითო კაცზე კი საკმარისია, რომ ”თვითშეფასება ამაღლებული” (მე-კარგ-მომსახურებიან-რესტორანში-ვიყავი) გამოხვიდე.

კიდევ არის საქართველოს მაგვარი, პატარა კაფეები. ესეთი კაფეებში ძირითადად სხვა ქვეყნების საჭმელებია. დარწმუნებული ვარ სადმე ქართველს ექნება გახსნილი რამე მსგავსი.

გადავიდეთ პიცებზე. რა თქმა უნდა პიცა ძალიან პოპულარულია აქ. პიცაა ერთადერთი (ჩემს ქალაქში მაინც), რომელსაც ღამის 4 საათზეც მოგიტანენ. და არის უამრავი პიცის პუნქტი. მაგალითად, ყველანაირი პიცის ბუფეტი (რაზეც ზევით ვილაპარაკე), უზარმაზარი პიცების გამოძახება, თითქმის მზა პიცები, რომელსაც მიკროტალღური ან გაზი სჭირდება რამდენი წუთით, თევზის და ათასი უბედურების პიცები. 1, 2, 3 ან 4 topping-ით, ანუ შენი ასარჩევია, თუ რა გინდა ჰქონდეს. მაგალითად 3 ფენა სხვადასხვა ხორცი და ყველი ან რამე მსგავსი.

ყველაზე პოპულარული რა თქმა უნდა სწრაფი კვების რესტორნებია. მე მაგალითად კვირაში 5-ჯერ მაინც ვჭამ იქ. ვიცი, რომ ”ცუდია”, ”ჯანმრთელობისთვის არ ვარგა”, ”გამასუქებს”, მაგრამ გემრიელიაა!.

საახალწლო საჩუქრები 10 იანვარს

სანამ 2010 წელი დადგებოდა დიდი ხნით ადრე, მე და ქეთი შევთანხმდით, რომ ახალ წელს ერთმანეთისთვის საჩუქრები უნდა გვეყიდა... თანაც ისე, რომ ერთმანეთისთვის არ უნდა გვეთქვა. ხოდა ასე ”არ ვეუბნებოდით” ერთმანეთს - არ გეტყვი რომ თოვლის ბაბუა უნდა გიყიდოო და ასე ”ვერთობოდით”...

ხოდა დღეს მარჯანიშვილზე რომ ამოვდიოდით მაღაზიაში ლამაზი საყურე დავინახე და ვიყიდე, ამასობაში ქეთიმაც დაინახა რაღაც საყურე და იყიდა. მერე ერთმანეთს გავუცვალეთ ეს ნაყიდი საყურეები და სახლში რომ მოვედით დიდი ზარ-ზეიმით გადავეცით ერთმანეთს ”საახალწლო საჩუქრები”.

პოსტი ქეთიზე

ხო... რატომ ქეთიზე? იმიტომ რომ ასეთი შემოთავაზება მივიღე და დავთანხმდი პოსტი ჩემი ბუნაგის უსაყვარლეს ბინადარზე დამეწერა.

ჯერ იმისათვის რომ კარგად გაგაცნოთ ქეთი, დავდებ მის სურათს.



ასე მიფრინავს ხოლმე იტალიური ეზოს მეორე სართულიდან პირველზე გაჭირვების ჟამს.

აი აქ კი ორივე ერთად ვართ



ე.ი.
ოპოსუმი არის ჩანთოსანი, ძუძუმწოვარა და ხერხემლიანი ცხოველი...

ცხოვრობენ ტყეებში, სტებებსა და ნახევარუდაბნოებში...

გვხვდება როგორც დაბლობში , ისე მაღალმთიან რაიონებში 4000 მეტრამდე

არსებობენ ასევე წყლის ოპოსუმები...

თუმცა ჩვენ არ ვართ არც ჩანთოსანი და არც წყლის ოპოსუმები. ჩვენ ვართ პატარა ბუნაგის პატარა შეხმატკბილებული ოპოსუმები. აი ჩვენი ნამდვილი სახე:



ახლა ქეთისთან ერთად გატარებული ჩემი ერთ-ერთი დღე:

თუმცა ძალიან დიდ მსხვერპლს მოითხოვს, მაგრამ მაინც მასთან ერთად სიარულს ვამჯობინებ ხოლმე.

დილით: უნდა ავდგე ქეთიზე 15-20 წუთით ადრე, რომ მოვასწრო სარკესთან ცოტა დიდი ხნით დგომა...

გზაში: უნდა ვიარო ნელა...

მარჯანიშვილის მეტროსთან: ხმებში უნდა ავყვეთ ქურთებს ყვირილში - ნასკი ნასკი ნასკიიიიი - აი ეს ბოლო ჩახუჭუჭება ჩვენც კარგად გამოგვდის. (თუ იურისტებად არ ვივარგეთ, მოვუჯდებით ამათ გვერდით)

გაჩერებაზე: ერთმანეთს უნდა ვუთხრათ კომპლიმენტები, თუ როგორ ლამაზად გამოვიყურებით...

ავტობუსში ასვლისას: უნდა ვუსმინო ქეთისა და მგზავრების უტკბილესი სიტყვების სროლას...

ავტობუსში ყოფნისას: უნდა ვუსმინო და ვუყურო ქეთისა და კონტროლიორების შეხლა-შემოხლას...

უნივერსიტეტთან: უმეტესად ყველაფერი კარგად და დალაგებულადაა...

აი უნივერსიტეტში კი ყველანაირი დაძაბულობა მეხსნება... თუმცა მალევე გვენატრება ერთმანეთი და დასვენებებზე დერეფანში ვხვდებით და ვსიყვარულობთ.

თუ მე უნივერსიტეტში ვარ და ქეთი სახლში (ანუ უმეტესად მძინარე მდგომარეობაში) ვურეკავ, ან ვუმესიჯებ რომ ადგეს და გამოვიდეს ვაკეში, რომ ჩემთან ერთად კაფეში მიირთვას კარტოფილი ფრი... ხოლო, როცა ქეთია უნიში და მე სახლში, მირეკავს და....... აი ამ შემთხვევაში მირეკავს მხოლოდ იმიტომ, რომ გაერთოს და დრო გაიყვანოს :-p

3 იანვარს, როცა თითქმის ყველა ქეიფობს, (თანაც საღამოს, როცა დაკეტილია ყველა კაფე) მე და ჩემს ოპოსუმს ”ორი ლულას” ლობიანი მოგვინდა. გავედით, ვიბოდიალეთ და, რა თქმა უნდა, მშივრები მოვბოდიალდით სახლში...

მოკლედ, ასე შეხმატკბილებულები ვცხოვრობთ რაც თათია გაგვიფრინდა. თათ ძალიან გვენატრები, როგორც ჩვენი ბუნაგის ერთ-ერთი ძირითადი შემადგენელი წევრი. ვერავინ შეგუებია, რომ კომპიუტერთან ადგილი შენს საგორიალო სკამზე უკვე ჩემია. შენ ისიც კი არ იცი რომ მარჯანიშვილი ჯობია ამერიკას და მთაწმინდის პარკი - დისნეილენდს. ასე რომ გელით პაწუკასთან ერთად.