გრძელი პოსტი უცნობ მამრებზე

ისტორია #1

ველოდები ჩემ ანგარიშზე ფულის ჩარიცხვას. ვზივარ რაღაცის კიბეებზე.
მოდის ერთი ბიჭი:

- შემთხვევით ეკა ხომ არ ხარ?
- არა!

2 წუთიანი პაუზა
ჩაიკუზა.

- აბა, რა გქვია?
- თათია.
- აა, ჩემ ნათესავს ველოდები, ეკას, რომელიც 8 წელია არ მინახავს და არც მახსოვს როგორ გამოიყურება. ვიფიქრე შენ ხომ არ ხარ-მეთქი.
- აა - (ღიმილი).

0.5 წუთი

- 8 წელია საქართველოში არ ვყოფილვარ.
- ..
- ფეხბურთელი ვარ
- ..
- იტალიაში ვცხოვრობ. 1 თვით ვარ ჩამოსული
- (ზრდილობიანი ღიმილი)
- აი, ესპანეთთან თამაშს თუ უყურებდი...
- არაა, ფეხბურთის აზრზე არა ვარ.

1 წუთი

- შეიძლება ერთმანეთი გავიცნოთ?
- (სიცილი)
- მე კახა/კობა მქვია (არ მახსოვს).
- ..
- თავისუფალი დრო გაქვს? არ გინდა გავისეირნოთ?
- არაა, ფულის ჩარიცხვას ველოდები და მერე მაღაზიაში უნდა წავიდე.

მერე გამოირკვა, რომ ეკას კი არა, თავის ძმაკაცს ელოდებოდა, რომ იტალიაში იმ ძმაკაცის სახელით იყო წასული, რომ ერთმანეთს ძალიან გავნან და იმის მაგივრად თამაშობს ფეხბურთს.
ნუ, ყველაფერი არ მჯერა აქედან :P

მერე რა თქმა უნდა ნომერი მთხოვა.
მეც რა თქმა უნდა არ მივეცი. შევხვდეთ ხოლმეო.

- იცი, არავის ვეძებ ესე შეხვედრებისთვის
- რა??
- აი, ესე გაცნობები არ მიყვარს

ნუ, იმდენი მელაპარაკა, რომ ვიფიქრე skype name-ის თქმით მომშორდებოდა.
- ბლექგლანს
- ჰოო, დავიმახსოვრებ. წერტილი ხომ არაა შუაში?
- არა, უბრალოდ ბლექგლანს

ის რა თქმა უნდა სკაიპშიც ვერ მომაგნებს.


ისტორია #2

გოგოები ვზივართ ბაღში. ვუყურებთ "შეყვარებულ" წყვილებს ჩვენს გარშემო და ვჭორავთ :P
ჩვენთან ახლოს ერთი კაცი სიგარეტს ეწევა და ცდილობს როგორმე გამოგველაპარაკოს.

მოახერხა:
- სკოლის მოსწავლეები ხართ?
- არა, უნივერსიტეტში ვსწავლობთ
- ჰოო. პატარები მეგონეთ
- (ზრდილობიანი ღიმილი)

- როცა მე გოგოსთან ერთად პარკში ვსეირნობ, მხოლოდ ვსეირნობ ხოლმე. რა არის ეს თაობა. არაფრის არ ცხვენიათ. შეყვარებულობა პარკში კოცნით და მოფერებით არ გამოიხატება
- მე მგონია, რომ აქედან არცერთი არაა შეყვარებული წყვილი! - მე

გოგოებმა კითხვისნიშნებიანი თვალებით გადმომხედეს.

- ჰო, მეც ეგრე ვფიქრობ - მხარი ამიბა იმ კაცმა და გვერდზე მომიჯდა :D

შემდეგ გავმართეთ გრძეეელი დიალოგი სიყვარულზე, შეყვარებულებზე, სწავლაზე, პოლიტიკაზე, კულტურასა და ხელოვნებაზე.
ის კაცი გავაგიჟე პასუხი და ჩემი მოსაზრება ყველა თემაზე რომ მქონდა.
მერე იფიქრა, რომ როგორც ბავშვი, ისე არ უნდა ელაპარაკა ჩემთან და სერიოზულ დიალოგში გადავედით.

მიშას ლანძღვის მერე ვანოზე გადავიდა და აი აქ უკვე დავიღალე:
- იცი, ვანო ჩემი ნათესავია.
- ?????????
- ჰო - (ზრდილობიანი ღიმილი)

და დაიწყო:
- ისე, რაც გაუკეთებია ვერ დავუკარგავთ. რამდენი რამე გაგვიკეთა... და ჩამოთვლა დაიწყო.
გოგოები გვისმენენ და ჩუმად ფხუკუნებენ.

მეგონა ნორმალური კაცი იყო. მეგონა, რომ ისეთ იშვიათ გამონაკლისებს მიეკუთვნებოდა, რომლებთან უბრალოდ ლაპარაკი შეიძლებოდა, მაგრამ...
- ყავაზე ხომ არ დაგპატიჟო? - მარტო ჩემი მისამართით თქვა.
- არა, გმადლობ!
- ტელეფონის ნომერი რომ მომცე თუ შეიძლება?
- (სიცილი) - იცი, არ მიყვარს ესე გაცნობები.
- ეე. მომეწონე, კარგად აზროვნებ.
- (ზრდილობიანი ღიმილი)

აღარ მახსოვს როგორ დამთავრდა ჩვენი საუბარი.


ისტორია #3

ვზივარ მარტო მანქანაში, გადაყუდებული ვარ ღია ფანჯრიდან და ველოდები მამას. ქუჩაზე საცობია და ჩემს გვერდით მანქანები ნელა დადიან.
მე ვუყურებ მანქანებს, მძღოლებს და "შევისწავლი" მათ.

უცებ ერთი მანქანა ჩემ გვერდით აღმოჩნდა ისე, რომ მძღოლი ძალიან ახლოს იყო ჩემთან. უკან ორი მაძებარი ძაღლი ჰყავდა და მათ ვუყურებდი.

- (წინადადება, რომელიც ვერ გავიგე) - მძღოლი
- ??? - მე
- მოიცა
- ???

აიღო შოკოლადი და გადმომიწოდა.
- (ღიმილი) არ მინდა, გმადლობთ!
- აიღე, აიღე.
მანქანის წინ ცარიელი სივრცე გაიზარდა და უკანა მანქანებმა პიპინი დაუწყეს.

შოკოლადი გამოვართვი, გავუღიმე და მადლობა გადავუხადე.


პირველი და მეორე ისტორია დღევანდელი თარიღითაა. ესეთები თითქმის ყოველ დღე ხდება ჩემთან, მაგრამ აი მესამე კაცმა წარმოდგენა შემიცვალა უცნობ ქართველ კაცებზე. ერთადერთი იყო, რომელმაც ტელეფონის ნომერი არ მომთხოვა და უბრალოდ მასიამოვნა. დაახლოებით 1 კვირის წინ იყო, მაგრამ ისე მესიამოვნა, რომ კარგად მახსოვს. პოზიტიურად განმაწყო.

ნუ ჰო, რა მოხდა მერე. ტელეფონის ნომერი მთხოვეს. აბა როგორ გაიცნონ გოგო, როცა სამეგობროში არავინაა, ქორწილებზე არ ეპატიჟებიან და ინტერნეტი არ იციან რა არის? უბრალოდ უარის შემდეგ ეგრევე გვბლოკავენ.

რა მოხდებოდა, რომ კაცებს უბრალოდ საუბარი და მეგობრობა შეეძლოთ ჩვენთან?
მე არ ვეძებ მეგობრებს, უბრალოდ ძალიან მაწუხებს ეს.

:უსერ: