ეხლა თავზე მოგახვევთ, თუ რატომაა ჩემი უნივერსიტეტი კარგი და რატომ მიყვარს ესე ძალიან.
2 წელი ვისწავლე სამედიცინო უნივერსიტეტში. ვერ გავუძელი იმათ კომუნისტურ რეჟიმს, ლექტორებს(შუკაკიძეს, არზიანს), შემძულდა ექიმობა და გამოვედი. როცა მეორედ ვაბარებდი ეროვნულ გამოცდებს და პირველ ადგილზე ჩავწერე, რომ ჭავჭავაძის უნივერსიტეტში მინდოდა ჩაბარება, ბევრს გაუკვირდა: ჰაა?? რა გინდა პუშკინში? თსუ არ ჯობია? ეგეთი კომენტარები მესმოდა სულ. მე ვიღიმოდი და ყველას ვეუბნებოდი, რომ სწორედ აქ მინდოდა.
ნუ, ეჭვი არავის ეპარებოდა, რომ ჩავაბარებდი. პირველი ადგილიც ავიღე პირველკურსელებს შორის. დეკანატში რეგისტრაციისას განსაკუთრებით შემხვდნენ. ჩემი სახელი სტიკერზე ამოწერილი და გაკრული ჰქონდა ერთ ქალს.
როგორც იცით, გვანცა სწავლობს თსუ-ში - ეს ნიშნავს მუდმივ სტრესს, ნერვიულობას, დაძაბულობას. ერთხელ გვანცა ჩემს ლექციას დაესწრო და ძალიან მოეწონა: "რა კარგი დამოკიდებულებაა ლექტორებსა და სტუდენტებს შორის. ჩვენთან ლექტორს რამე რო უთხრა, შემოგიბღვერს ან დაგიყვირებს". სწორედ ეს მეგობრული დამოკიდებულოება მომწონს ამ უნივერსიტეტში. შეიძლება "ნაკლები სახელი" აქვს, შედარებით დაბალქულიანი სტუდენტები აბარებენ, მაგრამ შედეგი კარგია. ჩვენ უფრო თავისუფალი ადამიანები დავდგებით. პირველ კურსზე არ მოგვაყარეს პირდაპირ რთული მასალა. ასევე მოგვცეს საშუალება 1 წლის შემდეგ აგვერჩია პროფესიები. ამ ერთ წელში გვიტარებენ შესავალ კურსებს და გვიხსნიან, თუ რა შეიძლება გამოვიდეთ, ანუ აბნეულები აღარ ავირჩევთ პროფესიას. არ დავუჯერებთ მხოლოდ სხვის რჩევას, თუ რა ჯობია. ჯერ შესავალი კურსებით გამოვცდით ჩვენს თავს, რა მოგვწონს, რაში გვაქვს ნიჭი და შემდეგ გადავწყვეტთ, თუ რა გამოვიდეთ.
ასევე ძალიან მომეწონა პირველი კურსის საგნები: აკადემიური წერა, დისკუსიის, კომუნიკაციისა და პრეზენტაციის ხელოვნება, შესავალი თანამედროვე აზროვნებაში, კომპიუტერის საბაზისო კურსი. ამ ყველაფრის ცოდნა ხომ ყველასთვის საჭიროა პროფესიის განურჩევლად?!
მოკლედ, დავასრულე ჩემი პირველი სასწავლო წელი ჭავჭავაძის უნივერსიტეტში. ძალიან კმაყოფილი ვარ და მიხარია, რომ აქ ვსწავლობ. ერთი წლით უნდა დავემშვიდობო, ამერიკის კოლეჯზე უნდა გავცვალო. აკადემიურს ავიღებ და კვლავ დავუბრუნდები.
