დღეს რა ვჭამოთ

თავის შეხსენება :))

2012-01-25T13:49:00.014+04:00

როგორ ხართ?! მომენატრეთ.ბევრი დრო არ მაქვს, მაგრამ მინდოდა ძალიან პოსტის დაწერა.

დაახლოებით ორი თვეა რაც ცხოვრების წესი შემეცვალა. აქ სხვა სახის თავგადასავლები მაქვს. ყველა ჩემს უცხოელ მეგობარს ჩამოვშორდი ფიზიკურად. ბევრი საინტერესო ადამიანი გავიცანი, მაგრამ მეგობარს ვერ ვუწოდებ ჯერ ვერავის. ანა მივსებს ყველა დანაკლისს.

ვცხოვრობ ისევ საინტერესოდ, თუმცა ყოველ შაბათ-კვირას ვეღარ დავდივარ სამოგზაუროდ. მეტად დაკავებული ვარ, ნაკლები თავისუფალი დრო მაქვს.

ვმუშაობ, თავისუფალ დროს ვმეცადინეობ. მხატვრული ლიტერატურის წიგნები TESTDAF-ის წიგნებმა შეცვალეს.

მალე გამოცდა მაქვს და გადაწყდება ჩემი მაგისტრატურაში ჩარიცხვის ამბავიც. უკვე მივუალხოვდი ჩემს ასასრულებელ ოცნებას და ძალიან ვღელავ. თუ ჩავირიცხე, ჩავთვლი, რომ ცხოვრებაში მიუღწეველი არაფერია თუ ადამიანი დაისახავს მიზნად.

რთული დღეები მაქვს. გაძლებაზე ვარ უკვე. ყოველ დღე ვებრძვი თავს მეცადინეობის დროს. საქმე ზარმაცობაში არაა.კი, ბავშვობაში ზარმაცი ყოველთვის ვიყავი საქმე როცა სწავლას ეხებოდა. აბიტურიენტობის დროს მახსოვს დედა როგორ ჩიოდა, ასეთი ზარმაცი და აუტანელი მოსწავლე არ მყოლია არასდროსო. იყო კი, რაც მქონდა ვერ დავიკარგავ. მაგრამ ამჯერად საქმე სირთულეშია და დროის უკმარისობაში. მთელი ღამე ძილში გერმანულ სიტყვებს ვიმეორებ და ტესტებს ვაკეთებ.. კარგი, უკვე წუწუნში გადავედი.

გადახვევებს მაინც ვახერხებ, არ ვაკლებ თავს გართობას. მაგალითად, მე და ანამ როლიკები ვიყიდეთ( ქართულად რა ჰქვია არ მახსოვს). არა მარტო ჩვენ გავხალისდით, არამედ ჩვენი გარშემო მყოფნიც ჩვენი ძირზე დავარდნის ყურებით. ეგ არაფერი, ვისწავლით. ოპტიმისტები ვართ.

კიდევ ჭამის ახალ- ახალ ფორმებს ვიგონებ, ესეც სიზარმაცის

ერთ-ერთი გამოვლინება, ყველაფრის გაადვილებაზე მაქვს ტვინი მომართული.

ჰო, კიდევ მალე კოლნში კარნავალია, მონიკამ გუშინ ფული გვაჩუქა მე და ანას, კოსტუმები იყიდეთო.

კარნავალი როცა იქნება მერე დავწერ პოსტს, ვფიქრობ საინტერესო სანახაობა იქნება. ეს კი ჩემი კოსტუმია..

ჩავიცმევ და ვფარფატებ სახლში, ძაღლი ვერ მცნობს და დამდევს უკან ყეფით და გვაქვს ერთი ალიაქოთი სახლში.

წავედი. მელოდება წიგნები. :(

ეს სიტყვები მშველის - ,,სწავლის ძირი მწარე არის, კენწეროში გატკბილდების..'' ჰოდა ვუცდი, როდის გამიტკბილდება ჩემი სიმწარე.

აბა ჰე და აბა ჰოო, ბედნიერად. :))

გილოცავთ ახალ წელს

2011-12-28T14:43:00.003+04:00

მართალია ცოტა ადრეა, მაგრამ ვიცი, რომ მე კიდევ დიდი ხანი ახალ პოსტს არ დავწერ, ამიტომაც გილოცავთ შობა-ახალ წელს.

ჩემი მომავალი წლის გეგმები:
- დავპოსტო უფრო ხშირად;
- გავაჩინო ლაზარე და გაგაცნოთ;
- ევროტური ზაფხულში;
- გრინ კარტა ავიღო.

ეხლა ცოტა მოგიყვეთ რას ვაკეთებდი 2011 წელში და როგორ მოვხვდი საქართველოში.

2011-ის ზაფხულში მე და ტრენდონმა გადავწყვიტეთ, რომ მინესოტაში ცხოვრება არ გვინდოდა და 1 კვირაში უკვე მანქანაში ვისხედით ბარგჩალაგებულები და $200-ით ჯიბეში, ნიუ იორკის გზას დავადექით. 2 დღეში ჩავედით, დიდი მადლობა გადავუხადეთ ტინკერ ბელს (ჩვენს ფორდ ესკორტს) და ნება მივეცით, სამუდამოდ გაფუჭებულიყო, თუმცა მან ეს არ მოინდომა და 1 თვე კიდევ გვემსახურა, სანამ ქარიშხალმა "აირინმა" არ იმსხვერპლა.

ეს მისი ბოლო სურათია, როცა მიჰყავდათ :(

ნიუ იორკში ცხოვრების 4 თვეში ისეთი არაფერი მოხდა. ჯერ 10 დღე ბრონქსში ვცხოვრობდით, რომელიც არის საშინელი უბანი. თუ კანის ფერი ღია გაქვს, ბრონქსში მარტო არ იაროთ! მერე გადავცხოვრდით შედარებით უკეთეს ადგილას ქუინსში, კენედის აეროპორტთან ახლოს, საოჯახო სასტუმროში.

ნოემბრისკენ უკვე საქართველოში ჩამოვედით. ყველაზე იაფიანი ბილეთები აეროსვიტის ავიახაზებს ჰქონდათ და მაგით წამოვედით. იყო საშინელება!!! თვითმფრინავი მოუხერხებელი, ტელევიზორის მსგავსი არაფერი და ბარგის დასადები ადგილები სულ დაკავებულები, ამიტომაც ყველაფერი ფეხებში ან საკუთარ სკამებზე გველაგა. უფრო საშინელებას ხდიდა 1 წლისა და რამდენიმე თვის ლუკას გაჩერება. მთელი თვითმფრინავი ან ჩვენ გვაგინებდა, ან რჩევებს და სათამაშოებს გვაძლევდა, მაგრამ არაფერმა გვიშველა. ლუკა მხოლოდ მაშინ მორჩა ტირილს, როცა თვითმფრინავმა თბილისის აეროპორტში დაშვება დაიწყო და დაეძინა.

ჰოდა ჩამოვედით საქართველოში უკვე 1,5 თვეა და ვცხოვრობთ ტკბილად :)) ლუკა საბავშვო ბაგაში დადის საღამოს 5 საათამდე და ყველანი ვნატრობთ ხოლმე, რომ უფრო დიდხანს დაიტოვონ ხოლმე. როცა ლუკა სახლშია, ერთი ადამიანი სულ თან უნდა დასდევდეს, თორემ 1 წუთში 1 რამის გაფუჭება-გატეხვას ასწრებს ხოლმე.

ტრენდონმა ბლოგერობა დაიწყო და ძალიან ცდილობს მალე პოპულარული გახდეს. mrblueglance.blogspot.com აი ლინკი და შეუფასეთ.
მე კიდევ თებერვალში მეორე ბიჭს - ლაზარეს ველოდები. შესაბამისად, უძილო ღამეებს და სახლიდან ვეღარ გასვლებსაც.
მე და ტრენდონმა ფულის შენახვა დავიწყეთ საზაფხულო ევრო ტურისათვის, იმედია გამოგვივა.

აჰა, მგონი მოკლედ მოვყევი ყველაფერი, რაც მინდოდა. ახალ ამბებს კი თანდათანობით მოგახსენებთ ხოლმე. :))

პატარა მარიამი

2011-12-06T17:41:00.013+04:00

ეს პოსტი მინდა მარიკოს დაბადებაზე დავწერო, უკვე ბევრჯერ მოვყევი, მაგრამ არ მომბეზრდება კიდევ რომ გავიხსენო. ძალიან მწყდება გული ხშირად რომ აღარ ვწერთ, ქეთის თქმისა არ იყოს, ძველ პოსტებს რომ ვკითხულობ და ძველ დროს ვიხსენებ მსიამოვნებს და ახლა ამ ყველაზე ლამაზი წუთების დავიწყება იქნება?! სანამ სძინავს მარიკოს იმედია მოვასწრებ... არაა, უკვე ჭრიალებს, მაგრამ არაუშავს მაგას თავის ადგილს მივუჩენ და მე ცალი ხელით დავწერ. აჰა, ესეც ასე...

ისეთი უსუსური და პაწიაა, თავი ბოლო რამდენიმე "საქმის" გაკეთება შეუძლია: 1.ჭამა, 2. მოსაქმება, 3. ტირილი, (სიცილი) და 4. ძილი.

რაც შეეხება ჭამას - ეს ხელობა იმდენად კარგად გამოსდის, რომ ჩემს პატარას ცუდმა ლია ბებიამ წურბელა შეარქვა. რომ ტირის ხოლმე მომიყვანს ამ სიტყვებით: "აჰა მიიწურბელე" და ესეც თავისი საქმის დაწყებისთანავე წამიერად ჩუმდება. მამაჩემი მეუბნება მიიკერე ეგ ბავშვი და ისე იარეო:)

საფენს როცა ვუცვლი მაშინ ახსენდება რისთვის უკეთია ეგ მოწყობილობა და გაწბილებულს არ მტოვებს უსაჩუქროდ:)

ტირილით ცოტას ტირის, მარტო მაშინ, როცა თავის წილ საკვებს არ მიიღებს, შეჭამს თუ არა მაშინვე ღიმილზე გადადის, რამდენჯერმე ხმამაღკაც კი გაიცინა:))) შემდეგ დანაყრებულზე გემრიელად იძინებს ქალბატონი მარიამი.

სხვა საინტერესო რა დავწერო 19 დღის ბავშვზე, მართლაც ამის მეტი არაფერი გაეგება შტერუკას.

საინტერესო ისაა რასაც ახლა მოვყვები. მოკლედ, ბავშვს ველოდებოდი ჩემი ჭკუით ნოემბრის ბოლოს ან დეკემბერში. მოგეხსენებათ ახალციხეში ვარ ეს ბოლო ხანია, ხოდა ნოემბერი რომ დადგა, მე და დათომ გადავწყვიტეთ, თბილისში ჩავსულიყავით, რომ მოგვეგვარებინა რაღაც-რაღაც საკითხები. მაგალითად, ჯერ გაგვერკვია, რომელ სამშობაიროს აზღვევს ალდაგი, ანუ სად უნდა მემშობიარა, შემდეგ მენახა ექიმი, მივსულიყავი ვიზიტზე, დავლაპარაკებოდი ვინ ვარ, რა მინდა და ა.შ.

მოკლედ ისე მოხდა, რომ თბილისში ჩავედით 14 ნოემბერს. წინა ღამით სულ ძალა-ძალით ჩამალაგებინეს სამშობიაროს ჩანთა, ტანსაცმელები და სხვა ნივთები, რაც უნდა წამეღო თან. მე იმდენად არ ველოდებოდი ჯერ არაფერს, რომ ძალიან უგულოდ ჩავალაგე, ჯერ რა დროსია მეთქი და ნახევარი ნივთები არც ჩამიდია. ეს "ჩალაგებული" ჩანთა ახალციხეში დავტოვე ჩემების იმედად, ისინი ჩამომიტანდნენ როცა ვიმშობიარებდი.

თბილისში გავარკვიეთ, რომ ალდაგის პროვაიდერი გაგუას კლინიკაც ყოფილა, ამოვირჩიეთ ეს კლინიკა და წავედით ბატონ დავითთან ვიზიტზე, აღმოჩნდა რომ თავისუფალი მაინცდამაინც 17 ნოემბერს და მაინცდამაინც 2 საათზე იყო ჩვენი ბატონი დავითი. კი ბატონო, ისევ მივედით 17 ნოემბერს 2 საათზე მე და დათო ბატონ დავითთან და ზუსტად ასეთი რამე მოხდა: მივედი მანქანით, სადაც საჭესთან მე ვიჯექი, ავედი კლინიკაში წყნარად, ასევე წყნარად ველოდე ჩემს რიგს, მშვიდად შევედი ბატონ დავითთან და ცოტა ხანში, სადღაც 2 საათში მეორე კარიდან გამოგვაგორეს საკაცით ორნი - მე და ჩემი მარიამი.

აი მე უნდა ვთქვა ბავშვი გავაჩინე მეთქი, არც მიწვალია ისე მოხდა ყველაფერი. დასალაპარაკებლად შესულს მეუბნებიან რომ ერთ ან მაქსიმუმ ორ საათში ბავშვი მეყოლებოდა. გამოიცვალე და მოემზადეო, რა ჩავიცვა მეთქი ვეკითხები, ის მქონდა რაც ტანზე მეცვა, მეტი არაფერი. ის ქალები, ვინც თავის მშობიარობას ელოდნენ გაოცებული თვალებით მიყურებდნენ ბავშვით რომ დამინახეს ახალი მისული. შოკი იყო მოკლედ ეგ დღე, სად ვიყავი, რა მინდოდა... სანამ ვიმშობიარებდი, უფრო სწორად, სანამ გავიგებდი, რომ თურმე 1 საათში უკვე უნდა მემშობიარა, იქ მშობიარე ქალებს ვუყურებდი და ვიცინოდი, რანაირად დადიან საცოდავები მეთქი, ისე მოხდა, რომ მეორე დღეს ალბათ ჩემს სიარულზე სხვა იცინოდა.

ხო, კიდევ ერთი სიურპრიზი მოხდა. მარიკუნა მთელი 9 თვე ბიჭი გვეგონა და ხან დემეტრე დავარქვით ხან გიორგი... მარიკო რომ დაიბადა და ექიმმა თქვა გოგოაო, დათო შეეწინაღმდეგა, რა გოგო, ბიჭიაო, ექიმი გაგიჟდა, ვერ არიანო და ორივეს სათითაოდ გვანახა, ნახეთ რომ გოგოაო, მერე არ თქვათ ბავშვი გაგვიცვალეთო. ასე შეგვრჩა პატარა პრინცესა:)

იმ დღის მერე 22 ღამეა არ მიძინია, მაგრამ მაინც უზომოდ, უზომოდ ბედნიერი ვარ...

ქეთიკონა მოვიდაააა

2011-11-26T18:02:00.016+04:00

როგორ ხართ როგოროო?! მომნატრებიხართ ხომ იცით.

მე როგორ ვარ?! მშვენივრად. რა მომკლავს. საცხოვრებელი ადგილი გამოვიცვალე. სამხრეთ გერმანიიდან დასავლეთ გერმანიაში გადავბარგდი. დიდ ქალაქში ცხოვრება მომდომებია ქალბატონს.

როგორ ვცხოვრობ?! მშვენივრად, რა მიჭირს. კარადაში ჯდომას და იქ ჭამას ვერ გადავეჩვიე ჯერ კიდევ.

ახალ ბინაში ჩემს დაქალთან ანასთან ერთად ვცხოვრობ. საყვარელი ადამიანის გვერდით ცხოვრებას რა ჯობია!

იმის ხათრით რომ იღვიძებ დილით სიხარულით, რომ თავი გადაყო იმის საწოლისკენ და თბილი სიტყვები მოისმინო. ღამე ტკბილად რომ ჩაუგორდები საწოლში და სანამ წივილ-კივილზე არ გადავა, მისი საწოლი რომ დატოვო და ძილი დააცადო, მაგამდე მყუდროდ რომ ხარ მოწყობილი. კიდევ იმას რა ჯობია, თავს რომ მოისაწყლებ, საწყალი ხმით და თვალებით რომ ახედავ და გული რომ ვერ გაუძლებს და დიდი სიყვარულის მეტყველი სახით რომ გასწევს სამზარეულოში დღის ნებისმიერ მონაკვეთში დაუზარებლად რამე საკვების ოთახში შემოსატანად.

კარგია კარგი ეს ყველაფერი. დამიჯერეთ!

გერმანელები ვერ წვდებიან და ვერ ხვდებიან რა ხდება ჩვენს შორის. კოლნში რომ ჩამოვედი, ცოლ-ქმარმა, ვის სახლშიც მე და ანა ვცხოვრობთ, დამპატიჟეს კაფეში. შუა საუბარში მითხრეს,თურმე ჩამოსვლამდე ანას უთქვამს მათთვის ქეთი მჯობია ყველაფერში, ის ჩემზე უკეთესიაო. მეც გავიკვირვე, მართლა ესე თქვა თქო?! ჰოდა მოუტყუებიხართ, ანასთან მე სად მივალ, გაცილებით უკეთესია ჩემზე თქო. გაკვირვებული სახეებით გადახედეს ერთმანეთს.

ანა უკვე სტუდენტია, სადაც სწავლობს მეც მაგ უნივერსიტეტში მინდა ჩაბარება. იმ დღეს ლექციაზე გავყევი და შემთხვევით იურიდიულ განყოფილებაში შემეხედა. ეჰ.. კაი იყო.

იმ დღეს შინის კონცერტზე ვიყავით, დარბაზში 400-მდე ქართველი იყო. ამდენი ქართველი არ მენახა ერთად რაც გერმანიაში ვარ.

ჰო, მართლა თქვენ ალბათ არ იცით ჩემს საყვარელ ერზე - გერმანელებზე წარმოდგენა რომ შემეცვალა. ძალიან ვწუხვარ, მაგრამ ჩემი საყვარლები აღარ არიან.

დავამთავრებ მაგისტრატურას და ჩამოვალ. ესენი ქართველის გვერდით ცხოვრების ღირსები არ არიან. განა რამეზე გაბრაზებული ვარ. ასე ვფიქრობ უბრალოდ. ეს დამანახეს ამ ხნის მანძილზე. კანონი უბრძანებს რომ გაიღიმონ და თავაზიანები იყვნენ და არიან. რა წუთშიც შესაძლებლობა ექნებათ გადახვევის, არ აგვიანებენ. ყველაფერი გაწერილი აქვთ და იმით ხელმძღვანელობენ. არ მინდა ყველაზე ვისაუბრო და ხაზი გავუსვა და წერილი დავუსვა. შეიძლება ყველა არაა ესე, მაგრამ ამ ხნის მანძლზე ვისთანაც შეხება მქონია ეს დამანახეს. ვწუხვარ, მაგრამ აღარ ვაფანატებ ამათზე. :D:D:D:D:D:D:D სააააააააამაგიეროოოოდ ჩემი ერი შემიყვარდა და დავაფასე მეტად, ვიდრე აქამდე.

ეს ესეც უნდა ყოფილიყო. შეიძლება გიყვარდეს სხვა ქვეყანაც და ერიც, ვინ გიშლის ბატონო, მაგრამ არ უნდა გაფანატებდეს ბრმად!! ესეც ესეეე.

ჰო, ჩემი გვანციკო დედა გახდა. დემეტრეს ნაცვლად,ჩვენდა გასაკვირად მარიამი დაიბადა.:))

ჩემი თათიკო ქმარ - შვილითურთ სამშობლოში იმყოფება. მეც ბოლო დღეები სულ ქართულ ფილმებს და სიმღერებს ვუსმენ და ყველგან ქართული ქუჩები და ხალხი მელანდება.

მიყვარხართ. ცხოვრება მშვენიერია..:)))

ქორწილი გერმანიაში

2011-09-30T13:10:00.025+04:00

ძალიან საინტერესო და სახალისოა ქორწილები გერმანიაში. მართალია სუფთა სისხლის(რა ენაზე ვმეტყველებ, რატომ დედაჩემი არ მისმენს:D ) გერმანული ქორწილი არ იყო( ქართულ- გერმანული) მაგრამ წვეულება გერმანელების ორგანიზებით იყო,მხოლოდ პატარძლები იყვნენ ქართველები.

ეს ფოტო მგონი უადგილოა აქ, მაგრამ არაუშავს, იყოს. :D:D

წესია, დაქორწინების წინა ღამეს, პატარძალი და მისი გოგო მეგობრები ერთად მიდიან გასართობად, ნეფე და მისი ბიჭი მეგობრები ცალკე მიდიან. ჰოდა სადაც ხარ იქაური ქუდი უნდა გეხუროსო ვიღაც ჭკვიანს მოუგონებია და დავემორჩილეთ ამ წესს, თუმცა მაინც წავუქართულეთ, მთლა ისე არ გავრთობილვართ, როგორც გულისხმობდა ამ წესის მომგონებელი.

ჰო, სასაცილო რა იყო, მოსაწვევებით ეპატიჟებოდნენ სტუმრებს. ქართველ სტუმრებს რა თქმა უნდა ქართველი პატარძალი უწერდა ქართულად. ჰოდა მისმა ქმარმა ამ მოსაწვევს ხელ მარცხნივ მიუწერა მიხარიაო. რა იცოდა რა ეწერა შიგ. :))

ახლა სუფრააა...

სუფრის წესი ყველაზე მეტად მომეწონა.იყო ძალიან ლამაზად გაფორმებული, სახელები იდო ვინ სად უნდა მჯდარიყო. საჭმელები გვერდზე ოთახში იყო და რამდენიც გაგიხარდებოდა და რაც გაგიხარდებოდა იმას მოიტანდი სადაც იჯექი, უკვე დაგემოვნებულ, დაცარიელებულ თეფშს მომსახურე პერსონალი გიცვლიდა, სასმელიც უნდა შეგეკვეთა.

ერთი ის აქვთ უჩვეულო, რომ სადღეგრძელოს საერთოდ არ სვამენ, ყოველ შემთხვევაში ამ ორ ქორწილში გერმანელის ხელში მე ჭიქა არ დამინახავს და არც დალოცვის მსგავსი სიტყვა არ გამიგონია. დალევით ზომაზე სვამენ, ჩხუბი და აყალ-მაყალი,( ქართული ვარიანტი) ამაზე საუბარი ზედმეტია.

წვნიანით იხსნება წვეულება, ბორშის მაგვარი გემო ჰქონდა სიმართლე გითხრათ. გემრიელი კი იყო.

ერთი საშინელი ჩვევა - ქორწილში მოდიან ძაღლებით.(ცხოველებით ანუ.ვინანე რატომ ჩემი 4 ზღვის გოჭი არ წამოვიყვანე, როგორ გაერთობოდნენ მეთქი :D:D:D) ორივე რესტორანს ჰქონდა ძაღლისთვის განკუთვნილი ჯამი წყლისთვის და საჭმლისთვის. მიღებულია სრულებით. აგრეთვე იყვნენ სტუმრები თვეების ბავშვებითურთ, სპეციალური სკამი იდგა ჩვეულებრივ სკამებთან ერთად და საჭმელიც შეგეძლო ბავშვის შეგეკვეთა. ბოლომდე იყვნენ სუფრასთან ზრდასრულ ადამიანებთან ერთად ძაღლები და თვეების ბავშვები. საკმაოდ ვაჟკაცურად.ჰოო, სუნი თავისთავად იდგა ძაღლის, თუმცა ვერ გეტყვით მადა ჰქონდათ დაკარგული ამის გამო თქო.

ორიდან ერთი ქორწილი, ქართული უფრო იყო ვიდრე გერმანული. თითქმის ჩვენ მიგვყავდა. 8 ქართველი ვიყავით, მაგრამ მაინც ვაჯობეთ გერმანელებს.

იყო ქართული სადღეგრძელოები, ქართული ცეკვები, ქართული სიმღერები გიტარაზე შესრულებული. თქვენ გიჩვენებთ სეირსო და ბოლოს მიგვაჩმორა სიძემ. :D:D:D

ეს ხუმრობით. გერმანელია, მაგრამ ქართული თვისებები უფრო მეტი აქვს.

ნაციონალური არაფერი უცეკვიათ ისე გერმანელებს, არც ერთ ქორწილში.

თვითონ ამბობს ჩემი ქალიშვილები არიანო ჩვენზე. ისე, მამასავით მზრუნველი კი არის მართლა. ჰოდა ესეე, მამაც შევიძინე გერმანიაში :))

ცოცხალი ვარ:D

2011-09-29T12:29:00.009+04:00

მეღირსა ძლივს, ახლა ვნახე და ბოლო პოსტი ივნისში დამიწერია. რამდენჯერმე ვცადე დაწერა მაგრამ მერე აღარ დავწერე რატომღაც.
თუ აღარავის ახსოვს ეს ბლოგი არაუშავს, მომავალში ჩვენ მაინც წავიკითხავთ:D

წეღან გადავხედე წინა პოსტებს და ბევრი რამე გამახსენდა. კარგი რამეა მოკლედ ბლოგი.
მილიონი რამე მოხდა ამ ხნის განმავლობაში. ყველაზე მნიშვნელოვანი ის, რომ საცხოვრებელი ადგილი შევიცვალეთ, შესაბამისად უნივერსიტეტის შეცვლაც მოჰყვა ამ ყველაფერს. ახალციხეში გადავედი მობილობით. რომ ვთქვა ბედნიერი ვარ თქო ამით მოგატყუებთ, მაგრამ ჩემთვის პირველ ადგილზე ჩემი ქმარი დგას და სადაც ის იქნება, მეც იქ უნდა ვიყო. თვალებში მაზოლები უნა ამოვუყვანო. იმ დღეს მეუბნება რას მოხვედი და დამიჯექიო, (ადრე მარტო ცხოვრობდა აქ). ხოდა ასე რა. თბილისიდან 2 თვეა რაც წამოვედით და იმის მერე ახალქალაქში ვართ.

ხო, რაც შეეხება ამ ქალაქს. კომუნიზმის ხანაა აქ ჯერ კიდევ, არა უფრო მეტიც, ახალციხიდან რომ ჩამოვდივართ ხოლმე ისეთი შეგრძნება გვაქვს ცივილიზაციას ვწყდებით და ქვის ხანაში გადავდივართ უცებ. სულ ცოტა ხანია რაც რუბლი გააუქმეს აქ, ქართული ეკლესია საერთოდ არ იყო, ახლახანს ააშენეს და ისიც ძალიან პატარა. 100%–დან ამ "ქალაქში" ალბათ მხოლოდ 3% იქნება ქართველი. სომხებს მიაქვთ აქაურობა, მარა ყველაზე დიდი უბედურებაა, რომ ქართულის გარტყმაში არ არიან. მაღაზიის გამყიდველები დავტანჯე, რომ შევდივარ ყოველთვის ქართულად ველაპარაკები (რუსულის ცოდნით დიდად არ დავიკვეხნი, მაგრამ არც ვცდილობ რომ ენა მოვიტეხო და სხვა ენაზე დაველაპარაკო). ხოდა მე რომ მხედავენ კედლებს ენარცხებიან ისე გარბიან ხოლმე აქეთ–იქით და ცდილობენ ჩემი თავი სხვას შეაჩეჩონ. რუსულად მარტო "სპასიბას" ვეუბნები რომ გამოვდივარ მაღაზიიდან.

კიდევ ის, რომ მოგეხსენებათ აქ წივით თბებიან. წივა არის დიაღ პატივსაცემი ძროხის დიაღ პატივცემული მოსაქმებული, გამხმარი, შერეული თივასთან. ამას ლამაზად აგროვებენ მთელი წლის განმავლობაში, ულამაზეს ფორმებს აძლევენ და სახლების გარშემო ალაგებენ. რა მოჰყვება ამ საქმიანობას? ის, რომ ყველა აყროლებული და აქოთებული დადის. სკოლის დირექტორიდან დაწყებული მოსწავლით დამთავრებული.

საინტერესო კიდევ ის არის, რომ ძალიან კარგი სახლები აქვთ ყველას შიგნით რომ შეიჭყიტები, მაგრამ გარედან ცოცხალი თავით არავინ არ ალამაზებს, ალბათ ცრურწმენები აქვთ, რომ თვალი არ ეცეს მაგათ "ფულს", ან სხვა მიზეზი, არ ვიცი, მაგრამ ფაქტია. იმასაც ამბობენ ყველა ოჯახში ნახევარ ლიტრიანი ბანკით ოქრო აქვთ შენახული და თაობებს გადასცემენო. აი ასეთ ფრიად უცნაურ ქალაქში ვცხოვრობ.

ერთი პარკია თავი–ბოლო, მაგრამ ისიც სულ ჩაბნელებული, ერთი ლამპიონიც არ დგას. მოსეირნეებზე ხომ ზედმეტია ლაპარაკი. პარკში შემოდიან მხოლოდ გზის შემოკლების მიზნით. ამ პარკის გარდა სხვა "გასართობი" აქ არ არსებობს. მე და დათომ გავისეირნეთ იმ დღეს და ხელი რომ გადამხვია მთელი ქუჩა ჩვენ გვიყურებდა, აქ ძალიან იშვიათობაა ეგ. 6 საათის შემდეგ გარეთ გოგოები ძირითადად არ გამოდიან, თუ რაიმე მნიშვნელოვანი არ მოხდა.

მოკლედ, თავიდან ძალიან დავითრგუნე აქ რომ ჩამოვედი, მითუმეტეს თბილისის შემდეგ. ღამის 2 საათზე რომ ხინკალი მომინდებოდა სახინკლეში მივდიოდით და ქალაქში სიცოცხლე იგრძნობოდა ისევ. იმის მერე პირდაპირ აქ ჩამოსვლისას ყველა ნორმალურ ადამიანს ალბათ ჩემნაირი რეაქცია ექნებოდა. (ანუ მე ნორმალური ვარ:D)

კაი მოვრჩე ამათზე ქოთქოთს. ახლა ჩემ პატარაზე მოვყვები, რომელიც 7 თვის გახდა უკვე. ოღონდ ჯერ მუცელში. მერე თავიდან დაეწყება ათვლა. იმ დღეს ფეხი ისე მომაჭირა გვერდზე ლამის თითები დავითვალე, მერე მთელი დღე მტკიოდა ეგ ადგილი. უკვე რა ძალა აქვს ჩემ ვაჟკაცს. სახელის დარქმევაზე კიდევ ვერ შევთანხმდით. მართალია არავის არ მოწონს ჩემი შერჩეული სახელი, მაგრამ უკვე ყველა დემეტრეს ეძახის. ექიმთან ბოლო ვიზიტზე მითხრეს ნოემბრის ბოლოს დაიბადებაო, ხოდა თუ ასე მოხდა გიორგის დავარქმევ და ყველა დაისვენებს.

გაბრაზებული ან მოწყენილი რომ ვარ ხოლმე და მერე ჩემ მუცელს დავხედავ, სულ ყველაფერი მავიწყდება და ოცნებებში მივდივარ, როდის დაიბადება ერთი სული მაქვს. პრინციპში ოცნება არაა, მაგრამ კარგად ვერ აღმიქვია ჯერ კიდევ. ახლა 31 კვირის ვარ. აი ჩემი მუცელი.

ჩემი პატარას ეხოს ვიდეო მინდოდა დამედო, მაგრამ ამ ქალაქის წყალობით ვერ ვდებ, იმიტომ, რომ ინტერნეტი არ მაქვს გამოყვანილი და მაგთი ფიქსს ვჯერდები, ასე რომ ვერ ვდებ ვიდეოს.

ამას წინათ სიზმარი ვნახე, თათია აბანავებდა, ძაალიან პატალა იყო. მაგის მერე ვნახე, ჯერ დაბადებული არ იყო და სახე მოაჭირა მუცელს, ძალიან კარგად გამოჩნდა ყველაფერი, იცინოდა ვითომ და ლოყები ეჭყლიტებოდა.

ერთ თვეში დაახლოებით თბილისში წავალ და დაველოდები ჩემ პაწუას როდის მოინდომებს დაბადებას.

ხო კიდე, ჩემი სასაცილო ქმარი ისევ სასაცილოა. ახალი საწოლი ვიყიდეთ და მეძებს ხოლმე იმხელაა:D გამომძახებს რო ხმა გამაგონოს, მერე მეც გავძახებ და მერე ძლივს მომაგნებს ხოლმე და ვართ ასე სიამტკბილობაში.

წავედი ახლა საჭმელი შევჭამო, თორემ ძლიერ მომშივდა. იმედია მალე დავწერ შემდეგ პოსტს. აპა ჰე:)))

მომნატრებიხარ

2011-09-24T01:03:00.000+04:00

ვააახ, როგორ მომნატრებია აქაურობა. ავასრულე სიტყვა და მოვედი პატიოსნად ქართული შრიფტით და ხარისხიანი ფოტოებით. ესეც ასეეეე..

სრულფასოვნად ვგრძნობ თავს.

რამდენი დამიგროვდა მოსაყოლი ეეეჰ. ნელ -ნელა ავანაზღაურებ ამდენი ხნის გაუჩინარებას. ჯერ პირადი ინფორმაციებით შემოვიფარგლები.

მოკლედ, ველოსიპედი გაგონილი გექნებათ ჩვეულებრივი რიგითი ტრანსპორტია, რომელსაც სჭირდება გამოცდის ჩაბარება და წესების ცოდნა, რომ მოიპოვო მართვის უფლება. ჰოდა, რა თქმა უნდა მეც გამიჩნდა სურვილი ამ საქმის დაუფლების. არაა სავალდებულო ჩემთვის, უიმისოდაც მშვენივრად ვმოძრაობ და თავს კომფორტულად ვგრძნობ. უბრალოდ სურვილი გამიჩნდა. ჰოდა ამას მოჰყვა ის, რომ ველოსიპედის ტარებასთან ერთად ფრენის ხელოვნებაც შევისწავლე. იმდენი დრო გავატარე ფრენაში, ფიქრიც კი მოვასწარი.

მეორე სასიამოვნო ამბავი არის ის, რომ დილის 6 საათზე ვდგები. ეს ახალი წესი ორშაბათიდან შემოიღეს ოჯახსა შინა. მომიკაკუნა კარზე ვსაუზმობთო, მოვალ მეთქი გავძახე, თუმცა კი მეძინა და თან სიზმარს ვნახულობდი. გავახილე თვალი და ბნელა გარეთ, მეთქი მომეჩვენა უეჭველი. გავიგონე მერე ფეხის ხმა და ეჰ, არ მოგჩვენებია ქეთევან გადი ახლა როგორც გასძახე გამოვალო. გავედი და მეუბნება გამიკვირდა ხმა რომ გამეცი და გეღვიძაო, სიზმარს ვნახულობდი რა მეღვიძა თქო, ეგ იყო და ეგ, მის მერე დგება მარდად(თუ ამას მარდად დგომა ჰქვია, სანამ გავალ აბსოლიტურად ყველაფერს უნდა მივეჯახო, რა უძრავი ნივთებიც დგას ჩემს ოთახში) ჩვენი ქეთევანი დილის 6 საათზე, რათა ერთი ფინჯანი ყავა მიირთვას სიბნელეში ოჯახის წევრებთან ერთად, მერე ღიმილით დატოვონ სუფრასთან გამოშტერებული სახით მჯდომარე და გაეშურონ სამსახურებში\სკოლაში.

რა ქნან იმათაც, მესმის ძალიან კარგად. ვერ შეერგებათ საუზმე უჩემოდ.
იმ დგეს, სადაც ვსწავლობ, ქვეყნების პრეზენტაცია გვქონდა, მოეწონათ ჩვენი ლამაზი სამშობლო პატივცემულებს.

კიდევ რა ხდება. ხდება ის, რომ წარსული, აწმყო და მომავალი ერთდროულად აღარ მიტრიალებს თავში. წარსული სულ მიმავიწყდა, მომავალზე ფიქრის თავი არ მაქვს. მხოლოდ აწმყოში, როგორც იტყვიან დღევანდელი დღით ვცხოვრობ. გერმანულ წინადადებებს აღარ ვთარგმნი თავში ქართულად საუბრის დროს. პირდაპირ გერმანულად ვაზროვნებ და ვლაპარაკობ.

იმ დგეს ქორწილში ვიყავი, ამას ერთ პოსტს დავუთმობ, ძალიან საინტერესო იყო.

ბევრი საინტერესო ინფორმაცია მოვაგროვე, ჩამოვაყალიბებ თანდათან.

ბოლოს ჩემი საფირმო სიტყვები : ცხოვრება მშვენიერია :))

ukve :))

2011-06-27T12:17:00.007+04:00

momenatra gvancikostan ertad bodiali quchebshi, usajmeloba, gamis tevebi.. filmebis kureba dilamde, mteli dge dzili.. pilmeni da arajani..

momenatra deidachemi da bidzachemi, deidachemis zari momenatra da gemriel sajmelze dapatijeba, sagamos chais daleva mastan ertad.. bidzachemis darigebebi.. :))

sxvatashoris esec misi natqvami iko ori tvis mere dagewkeba nostalgiebio :D

deidachems shevpirdi, rom kovel dge davurekavdi da velaparakebodi, magram ver vaketeb.hoda minda aqedan movefero, sizmarshi vnaxulob xshirad, gijivit menatreba, hoda imitomac ar vurekav, ar shemidzlia darekva da laparaki :( mere mastan momindeba da uaresad gavxdebi. chemi tkbili da gemrieli :)

momenatra dedachemtan chaxuteba da kide kaltashi chajdoma, mere mis mier chemi dzvlebis datvla da wuwunis mosmena rogori chonchxi var da ra meshveleba :)

momenatra mamachemistvis tvalze kocna dzilis win.. ara, mamachemis kvelaferi momenatra.

momenatra chemi da, chemi ertaderti simdidre..

chemi dishvilebi, chemi kvelaferze mnishvnelovani arsebebi.. giorgistan tamashi da marikostan dzili, ras ar mivcemdi rom shemedzlos mastan dzili, ramxela dzalas madzlevs es patara arseba, misi chaxuteba ...

chemi dzagli, chemi sicocxlis ganukofeli nawili. titqmis kovel dge veferebi mis fotos da misi xatrit kvela dzagls sadac ki davinaxav. chemi tbili da tkbili rogor momenatra. ranairad davtove da wamovedi :(

gemrielad, gulianad sicili momenatra, lagi sicili. gijoba momenatra.. kidev mawoni da makaroni momenatra.

kide tatia momenatra ragac sigijemde, ukve tkivlishi gadamdis eg adamiani. bavshvobidan ertad vikavit kvelgan. 6 tvit var didi mxolod, bavshvobidanve gansakutrebulad shevikvare da egrec damrcha. hoda dzalian mtkivneulia mis gareshe cxovreba.

chemi daqalebi momenatrnen.. sxva megobrebi..

dzalian davseriozuldi da ar momwons me es. nametani davseriozuldi. nametani seriozulad vukureb da agviqvam kvelafers.

cxvorebas tvalebshi chavxede rac aq chamovedi, ai martla seriozulad vambob. xoda majrialebs xolme xandaxan, ra didia, ra grmaa, ra bevrs itxovs, ra sashishia , ra wamieria kvelaferi. gafartoebuli tvalebit da didi sifrtxilit davdivar. kovel nabijze faterakia, suuul suul didi sifrtxile mmartebs, ramodenimejer mishvela ufalma ukve :D:D:D:D ox, gmerto chemo, ra lawiraki var da ramxela ragacas vejidebi da jer sad var kide.. win ra melodeba kacma ar icis.

თალგამიანის პოსტი

2011-06-22T10:46:00.014+04:00

ერთ ინგლისურ ორსულების საიტზე დავრეგისტრირდი და ყოველ კვირას მომდის მეილზე წერილები ჩემი შვილის შესახებ, თითქმის ყველაფერზე, რაც კი ორსულს სჭირდება. ხოდა, ხან მეუბნებიან შენი შვილი ვაშლის ხელააო, ხან ფორთოხლის და ხან რას ადარებენ და ხან რას, ამჟამად თალგამის ზომისაა და თან სურათებსაც მიდებენ. – Baby weighs as much as a turnip, ხანდახან ვფიქრობ ხო არ მეკაიფებიან მეთქი :D მაგრამ არა, სერიოზული საიტია აშკარად. ამათ ხელში ეხლა ვერ წარმომიდგენია, რომ ადამიანი მყავს მუცელში და არა თალგამი და ათასი მაიმუნობები :D ბავშვობაში რომ ბლის კურკას გადავყლაპავდი მატყუებდნენ ბლის ხე ამოგივა მუცელშიო და რა შეგრძნებაც მქონდა მაშინ ისეთი შეგრძნება მაქვს ახლაც დაახლოებით, ამ საიტის წყალობით.

ისე ბავშვობაზე და მოტყუებებზე ჩემი და გამახსენდა. მაწამებდა ხოლმე. ხან რას მატყუებდა, ხან რას და თვითონ ჩემი გაოგნებული და შეშინებული სახის ყურებით უდიდეს სიამოვნებას იღებდა. ერთხელ მახსოვს მომატყუა ნისლში რომ შეხვიდე შიგნით გველები და მგლები არიანო, მე ვიყავი და დავინახეო. ეს ძალიან პატარაობაში მომატყუა, მაგრამ დღესაც მახსოვს. თუმცა არა მწარედ, უკვე ტკბილად. ისე მომენატრა თათია, უკვე სულ ყველაფერზე მახსენდება. ჩემს ბავშვობასთან ისედაც ის ასოცირდებოდა ხოლმე, მაგრამ ახლა უკვე მტკივნეულად ვიხსენებ ისე მენატრება. ზუსტად ერთი წლითაა ჩემზე დიდი და ძალიან კარგად მახსოვს როგორ მივლიდა და მპატრონობდა ყველგან, პატარაობაშიც და მერეც, ხელს ჩამკიდებდა ხოლმე და ისე მატარებდა. სულ ერთად ვიყავით და მართლა ტყუპებივით გავიზარდეთ, როგორც მამაჩემმა თქვა.

ესეც ჩვენი ბავშვობა. ნუ არ ვიცი, რა ოჯახი ვიყავით რაა, სულ ერთად ვიყავით ყველგან, ხან სად და ხან სად. აი თათიას დახატული ჩვენი ოჯახი

მერე რა მოხდა?! რაა და რაც უნდა მომხდაიყო. რა უნდა მომხდარიყო? რა და როცა შვილს გააჩენ თუ გოგო იქნება უნდა გაზარდო, მოეფერო, აჭამო, ასვა, გაასუქო (ვიხუმრე) და მერე გაუშვა. უფრო სწორად, სხვას გადააბარო. ასე გადაგვაბარეს მე და თათიაც.

მინდა გითხრათ, რომ ყველაზე მაგარი ქმარი მყავს მთელ მსოფლიოში. (რო იცოდეთ:p)
ერთხელ ბევრი ნაყინი ვიყიდეთ და სულ ვერ შევჭამეთ, გადნა და შევინახე საყინულეში. მერე რომ გაიყინა და ჭამა დავაპირეთ ვიფიქრე არ შეიძლება გამდნარის და მერე გაყინულის ჭამა მეთი და დათოს ვუთხარი უნდა გადავყარო ეს ნაყინი მეთქი, ისეთი გაოცებული სახით შემომხედა – რას ამბობ რატო უნდა გადაყაროო, აგერ ეზოში ბავშვები თამაშობენ და იმათ დაურიგეო. ნუ აი არ ვიცი რამდენი ვიცინე, გაგუდვამდე ალბათ.

ამას წინათ, ღამით რომ დავწექი ვაშლი შევჭამე და ნარჩენი იქვე შევინახე საწოლთან. გათენდა და დათო მეუბნება სულ ახალ გაღვიძებულზე, რომ შენთვის საჩუქარი მაქვსო, ჩემს გახარებას საზღვარი არ ჰქონდა, ხოდა უცებ მაწოდებს ჩემს დატოვებულ ვაშლის ნარჩენს. მერე ჩუსტების სროლების ხმა გადიოდა ჩვენი სახლიდან კარგა ხანი.

ასეთი რამე არ გამიგია რა, რის თქმასაც ვაპირებ ხოლმე წინასწარ იცის სანამ დავასრულებ. ამას წინათ შაურმა მომინდა ძაან და სანამ ვთხოვე იცოდა უკვე. – დაათ... – რა გინდა არ გაჭმევ შაურმას, ეგრევე მაჯახა. მაგრამ, რა თქმა უნდა, მაგის შემდეგ მაინც მივირთვით შაურმა.

ხო კიდევ უნდა მოვყვე. ეზოში მოგეხსენებათ ბეეეევრი კატა გვყავს, ხოდა ერთხელ მანქანით მივდიოდით სადღაც, ხოდა რო დაქოქა რაღაც ნიტო ხმა ქონდა და გაკვირვებულმა დაასკვნა – ალბათ კატა ჩაითრია მატორმაო :D:D:D

ასეთი საყვარელი და ორიგინალური ქმარუკა მყავს. ისე გვიყვარს ერთმანეთი ხანდახან ვერ ვზომავთ და პოლისჯოხების სროლით გამოვხატავთ ხოლმე, ნუ ძაან საყვარლები ვართ რა ხომ ვამბობ. ამას წინათ კიდევ მებლატავებოდა, მე ისეთი ამტანი ვარ, კბილის ექიმთან ანესთეზიის გარეშე ვიცლიდი ნერვებსო. (ამტანი კი არა მაზოხისტი ყოფილხარ მეთქი შენ ჩემო ქმარო, გავიფიქრე).

აი ჩვენც:

ახლა წავედი საჭმელი გავუკეთო რამე, თორემ სამსახურიდან დამშეული მოვა და ცუდად წამივა საქმე :D
ხო, მართლა, "დღეს რა ვჭამოთ" კითხვა ისევ ფუნქციონირებს, თუმცა ახლა იდეების არქონის გამო, ალბათ ამ სახლს მოყვება ეგ კითხვა. იმედია რომ გადავალთ მაგის გარეშეც გავართმევ თავს ამ საკითხს.

momenatret!!!

2011-06-12T23:45:00.002+04:00

ra sashineli shriftia :@
postis dawera minda da shriftis gamo tavs vikaveb.
erti tvea ukve rac chemi ocnebis qvekanashi var da ase tu ise azrze movedi da garkveuli azri hsemeqmna da shemidzlia shedareba gavaketo chems sakvarel qvekana saqartvelosa da agretve chems sakvarel qvekana germanias shoris.
rac momwon:
momsaxureba magaziebshi. gesiamovneba ramis kidva, an ubralod shesvla, tu arafers ar ikidi da ise gamoxval, mainc madlobas gixdian da sasiamovno dges/sagamos gisurveben, gansxvavebit qartvelebisgan, xandaxan mowkevlac rom ukvart :D
quchahsi nacnobi tu ucmnobi gigimis da gesalmeba, sisuftavea, wesrigia saocari. qveiti privilegiebit sargeblobs. koveltvis utmoben gzas manqanebi, gansxvavebit saqartveloshi, fexs tu gakop da agar geqneba :D
tu rame nivti dagrcha quchashi xels aravin mokidebs, tundac saati gavides da mobrunde dagxvdeba adgilze.
punqtualuroba.. chemi sakvareli tviseba. grmad aqvt da amitomac shemikvardnen tavidan :p
dzalian ukompleqso, tavisufali, ubralo, tbili, xalisiani, dauzarebeli xalxia.
axla ra ar momwons:
sidzunwe, mdzuls me es. kafeshi kvela tavisas ixdis, ert dges ludis dasalevad vikavit gogoebi, me ramodenime klupi movsvi da davtove, imat damilies. radgan damilies rac dalies imis fuli damibrunes, jkuidan gadavedi, gekopat bolosdabolos axla tqven ar damanaxot es fuli gawiet axlave tqo. kvelaferi kvelaferi da es raga sashineleba iko, klupebit gamoitvales da xurda damibrunes. ra ubedurebaa es :D:D
guhsin win gautvalisiwneblad movida bavsvhi satamashod chemi ojaxis bavshvtan da radgan jamis dro iko da chven vsadilobdit, is idga fexze da gvelodeboda. lukma agar gadamivida kelshi, gulshi vfiqorbdi dasvit axla es bavshvi tu ar gindat shevishalo metqi. chven vjamdit da is fexze idga da gvikurebda. rogorc iqna skamze dajdoma sehstavazes, mxolod dajdoma :D
is sajmeli ar shemergo im dges.
kvelaferi gatvlili aqvt, dozebshi vin ramdeni unda jamos, vis ramdeni ekutvnis.
bavshvis agzrdis taviseburebas minda mtliani sxva posti davutmo mogvianebit.
ramdeni ramis dawera minda da maviwkdeba.
ho, im dges sacivi gavukete da ar shejames, ar moewonat. mewkina. mitxres ar gewkinos bodishio,magram mainc mewkina. samagierod dadebiti mxare is aqvs, rom mteli qvabi me damrhca. gamovageb macivris kars da veferebi xolme radgan qartulia da chemi dedikos xelit gamotarebuli kakalia da misi xelit nakidi sunelebitaa shezavebuli :))
ai axla moixoca cxviri da gamaxsenda, ukulturoebio ver vuwodeb,magram sashineli chveva aqvt, mourideblad aketeben sufrastan ragac ragaceebs rasac shegnebulad ar davwer da ise unda mixvdet, me kvoeltvis isterikuli sicili mitkdeba, jer ver mivechvie chveulebrivi saxit rom mivigo es ubeduri saqcielebi :D
erti sitkvit me amat davcini da eseni me damcinian :D sruli am sitkvis mnishvnelobti, pirshi ra tqma unda, zurgs ukan ara. ragaca maimunobebs gamasinjeben da mere mikureben rom chemi saxis gamometkvelabaze icinon.
mec ar vakleb dacinvas nu geshiniat :D
rogor momnatrebia blogi, agar minda damshvidobeba, magram ver vfiqrob kidev ra sheidzleba am sashineli shriftit kacma daweros. tumca ki atasi ram maqvs mosakoli.

მომთაბარე ცხოვრება ამერიკაში

2011-06-01T07:56:00.000+04:00

წინა პარასკევს, წვიმიანი ამინდების მიუხედავად, საკემპინგოდ წავედით კემპ დელსში. ვიქირავეთ პატარა სახლი და 3 დღე გავჩერდით. ძალიან სახალისო იყო, განსაკუთრებით ბავშვებისთვის. ჰქონდათ პატარა ზოოპარკი ისეთი ცხოველებითა და ფრინველებით, როგორებიცაა ქათამი, ძროხა, თხა, ინდაური, ცხვარი და ა.შ. ესეთი რამე მხოლოდ ამერიკელ ქალაქელ ბავშვებს თუ დააინტერესებთ, რადგან ასე მგონია ყველა ქართველ ბავშვს ბევრჯერ ყავთ ნანახი ეს ცხოველები.

ჰქონდათ აუზი და პატარა წყლის პარკი, რომელიც მხოლოდ ერთხელ მოვსინჯეთ ცივი ამინდების გამო.

პირველად ავაშენე ქვიშის ციხე სიმაგრე, რომელიც ჩემმა შვილმა მალევე დაანგრია.

ვითამაშეთ გოლფი, ტენისი, ვიკატავეთ პარკში, ვითევზავეთ და ა.შ.

ეხლა ამერიკელების მომთაბარე ცხოვრებაზე მოგიყვეთ: იმ პარკში, სადაც ჩვენ ვისვენებდით, იყო უამრავი ხალხი სახლ-მანქანებით, რამაც ძალიან დამაინტერესა. არის რამდენიმე კატეგორია:
- ცოლ-ქმარი, რომელთაც როგორც წესი ბავშვები არ ჰყავთ და უყვართ მოგზაურობა;
- ოჯახი, რომელთაც საკმარისი ფული არ აქვთ, რომ სახლი იყიდონ;
- ოჯახი, რომლებიც ამ სახლ-მანქანებს მხოლოდ ზაფხულობით, დასასვენებლად იყენებენ.

არის მთლიანი ავტობუსისმაგვარი და მანქანებზე უკან მისაბმელი სახლები. არის ადგილები, პატარა დასახლებებივით ასეთი სახლებისთვის, რომელსაც ქირაობენ, რომ წყალი და დენი ჰქონდეთ და ცხოვრობენ. ზოგი მთელი წლის განმავლობაში, ზოგი მხოლოდ ზაფხულობით, ზოგი მთელი ცხოვრება მან ცხოვრობს, ოღონდ ადგილებს იცვლიან და ა.შ.

ჩემი აზრით საინტერესოა ეგრე ცხოვრება თუ არ მუშაობ, სწავლობ და ანუ თუ არაა აუცილებლობა რომ ერთ ადგილას ცხოვრობდე. რატომაც არა, ატარე საკუთარი სახლი და მოიარე მთელი მსოფლიო.

ბოლოსაც ამას დავდებ: მე ვატარებ ნავს (ჰა ჰა)

ქართული საცივ-ბურგერი

2011-05-24T00:38:00.004+04:00

გამარჯობა ბლოგო. იმედია არ დამივიწყე. ვიწყებ ასე ვთქვათ პოსტების ჯაჭვის წერას თემაზე: ამერიკული ზაფხული.

დათბობა და მზე პირველად ზოოპარკით აღვნიშნეთ. 2 კვირის წინ წავედით მინესოტას ზოოპარკში. ნუ, თბილისის ზოოპარკის გარდა არცერთი არ მენახა, შესაბამისად მიხვდებით, რომ ეს ძალიან მომეწონებოდა. ვნახეთ ყველა უცნაური ცხოველი, ფრინველი, თევზი, რეპტილია და ა.შ.

ერთი წუთით ლუკას მაიმუნებთან დატოვებაზე ვიფიქრეთ, ვნახეთ ნემოს მეგობარი დორი, ვარდისფერი ფლამინგოები, შევეხე პატარა ზვიგენს და უცნაურ წებოვან, მრგვალ, ეკლებიან თევზს... ვითამაშეთ თამაშები, როგორიცაა scavenger hunt (ნივთების ძებნად ითარგმნება ალბათ) და სხვა საინტერესო და საზოოპარკო თამაშები.

ძალიან კარგი ზოოპარკი იყო. არ იგრძნობოდა, რომ ცხოველები გალიებში იყვნენ. ზოგს გალია არც აქვს და შეგიძლია შეეხო, უმეტესად ფრინველებს. შედიხარ ერთ უზარმაზარ შენობაში და ფრინველები თავზე გადაგაფრინდებიან. აქვთ სპეციალური მატარებელი, რომელმაც წაგვიყვანა ისეთ ადგილებში, რომ ცხოველებს ზევიდან გადმოვყურებდით. ვითამაშეთ პარკში, გავიკეთე სტიკერ-ტატუ (რაზეც ჩემი საყვარელი მშობლები გაგიჟდნენ, რამეთუ ნამდვილი ეგონათ) და ა.შ.

მე და ტრენდონს ნაყინი მოგვინდა და მივედით იქვე, კაფეში. როდესაც მე შოკოლადის ნაყინს ვუკვეთავდი, ტრენდონი მათ მენიუს კითხულობდა. მერე უცებ მომიტრიალდა და მითხრა, რომ მენიუსთვის შემეხედა... და რას ხედავს ჩემი თვალები: რუსული მენიუს ქვეშ ქართული საჭმელებია: ქათმის საცივი და კატლეტი, ოღონდ სენდვიჩებია.

მაშინვე შევუკვეთე ქათმის საცივი. ბევრს არაფერს მოველოდი, მაგრამ ბურგერი რომ მომიტანეს, იმედი სულ გამიცრუვდა. საცივის მსგავსი არაფერი იყო და ქართული არაფერი ჰქონდა. მაინც სასიამოვნო იყო ამერიკაში, მინესოტას ზოოპარკში, ქართული თუნდაც საჭმლის სახელის დანახვა.

Hello

2011-05-19T13:30:00.006+04:00

მოკლედ, ქართული შრიფტის ჩაყენებას ველოდებოდი და იმიტომ არ ვწერდი. მაინც ვერ მოვახერხე, მიუხედავად იმისა, რომ ამაზე ბიძაჩემი ძალიან ზრუნავდა. ვერ მოვაბი თავი. დავჯერდი ამ შრიფტს.
(აჰა, მე გადაგიქართულე - თათია - მაგრამ შემდეგ ჯერზე თუ კიდევ არა გაქვს ქართული ენა, ისე წერე ინგლისურად, როგორც ქართულად დაწერდი, მაგალითად შ=S, თ=T, ღ=R და ა.შ.)

აეროპორტში ოთხი გაღიმებული სახე დამხვდა.
სახლში მოვედით და ჩემს ოთახში ყვავილები და წარწერა დამხვდა:)).
დაახლოებით 10 დღეა რაც აქ ვარ.
ზუსტად ის დამხვდა რასაც ველოდი. უბედნიერესი ვარ. ოჯახის წევრებთან ძალიან კარგი ურთიერთობა მაქვს. დგეს ბავშვებს უებნეოდა მამა, რომ ქეთი თქვენი უფროსი დააო. მართლაც ოჯახის წევრივით მიმიღეს. როცა დილით ვიღვიძებ, ადგომა მიხარია, იმიტომ რომ ესენი დამხვდებიან:))
7-ის ნახევარზე ვდგები ყოველ დღე. მიჭირს ხოლმე მაგრამ თუ მინდა რომ ამათან ერთად ვისაუზმო, უნდა ავდგე. სამჯერ ვჭამთ დღეში, აქ ჩემი ყველა ქცევა უარვყავი რასაც საქართველოში ვაკეთებდი და სულ სხვაგვარადაა დღის რეჟიმი. ამათ ვუთხარი საქართველოში ჩემი ყოფა, რომ მთელი დღე მეძინა, ღამე მეღვიძა და მხოლოდ ყავას და შოკოლადს ვჭამდი დღის განმავლობაში, ახლა ყოველ დილით იცინიან როცა გამოვდივარ გამოშტერებული სახით ოთახიდან. დღეს მითხრეს კიდევ ერთი დეღ გაუძელი, ერთი გაღვიძებაღა დაგრჩაო. პარასკევი იგულისხმეს. შაბათ-კვირას შემიძლია ყირაზე გადავიდე. ესენიც გვიან დგებიან ხოლმე.
ესენი ჩემი კურსელები არიან, ამათ გარდა მყავს: პოლონელი, რუსი, კოლუმბიელი, ამერიკელი და ინდოელი ჯგუფელები.
თბილი და კარგი ბავშვები არიან.
ამ კურსების გარდა დავდივარ შპრახკაფეში, ასე ქვია, არ ვიცი ქართული თარგმანი რამდენად სწორი გამოვა. იქ მხოლოდ ზანგები არიან, თანაც ძალიან მუქი ფერის. მარტო მე ვანათებ :D კარგი სიტუაციაა იქაც. თბილი და მეგობრული ბავშვები არიან.

ნელ-ნელა ვერკვევი ყველაფერში. ვსხვანაირდები, ჩემს ცუდ ჩვევებს დავემშვიდობე, რეჟიმში ცხოვრებას ვეჩვევი. უფრო დაკვირვებული ვარ, უფრო დაინტერესებული, უფრო დამოუკიდებელი, უფრო ძლიერი. სულიერი სამყაროც გადამისხვაფერდა. აქამდე გერმანიაზე ვოცნებობდი ხოლმე და ვირტუალურად დავიდოდი მის ქუჩებში. ახლა, როცა მომინდება მაშინ გავდივარ გარეთ და სინამდვილეში ვსეირნობ. :D

წიგნები მათხოვეს ბევრი, ვუთხარი რომ მაგისტრატურაში მინდა ჩაბარება და მეხმარებიან წიგნებით. სულ ვკითხულობ, ვსწავლობ კიდევ. გრამატიკის წიგნებიც თან მაქვს. მოკლედ ჯერ არ დამთავრებულა ჩემი ოცნება, ჯერ მაგისტრანტიც უნდა გავხდე აქ!!

,,მძიმე დღე’’

2011-05-06T12:27:00.003+04:00

გუშინ წინ ღამით გავიაზრე პირველად რას ვაკეთებ ხვალ. ხოდა ამას ის მოჰყვა, რომ გიჟური თავის ტკივილები მაქვს.
ვღელავ.. ძალიან ვღელავ.. ვერ ვიტან დამშვიდობებებს. საშინლად ვერ ვიტან. დიდი სიამოვნებით ავერიდებოდი ამ პროცესს.
მამაოს დავემშვიდობე და ყველაზე მძიმე და მტკივნეული ეს იყო ჩემთვის. მითხრა, რომ როგორიც დღეს ვარ, ისევ ისეთი დავბრუნდე, უკეთესობისკენ თუ მინდა შევიცვალო.:))
ჩემს დასთან ვიყავი დაახლოებით ერთი კვირის წინ მისული სამსახურში და მისმა უფროსმა მკითხა გული თუ მწყდებოდა წასვლაზე, ვუპასუხე,რომ ძალიან მიხარია და არ მიჭირს აქაურობის დატოვება. ეს ამბავი ძალიან განიცადა თურმე. რამოდენიმე დღე ეუბნეოდა ჩემს დას რომ სულ ჩემს ნათქვამზე ფიქრობდა და მისი აზრით მე აღარ ვიყავი აქ ჩამომსვლელი. ხოდა დღეს ფლეშკით მომცა საქართველოზე ვიდეო. ძალიან ამაღევებელი, ცრემლების გარეშე რომ ვერ უყურებ. წაიღე აუცილებლად და იცოდე რა ქვეყნის შვილი ხარო.
ბიძაჩემმა ლინკი ჩამიგდო სკაიპში საქართველოს და ქართველების ისტორიის მნიშვნელოვანი მომენტებია ასახული.
შესვენებაზე ამოვიდა ჩემი და ამღვრეული თვალებით. ყველა განიცდის. მეც.
თქვენც გემშვიდობებით და უკვე გერმანიიდან მოგესალმებით მალე.
თათიას წასვლა და წასვლის წინ დაწერილი პოსტები მახსენდება. მეც მაინტერესებს რა გახდება ჩემთვის ჩვეულება და რა არა, რაზეც ეხლა უარყოფითი დამოკიდებულება მაქვს. მაინტერესებს შევიცვლები თუ არა და საერთოდაც როგორ გავუგებ ახალ ცხოვრებას. მიყვარხართ ძალიან.

"ჭინჭრაქა" დაბრუნდა

2011-05-04T21:31:00.000+04:00

ჩემი სახელი "გვანცა" თურმე ჭინჭრაქას ნიშნავს, ცელქს ანცს და მოუსვენარს...
ნეტა საიდან მოიფიქრებენ ხოლმე რა.

ქრისტე აღსდგა! გილოცავთ აღდგომას ცოტა მოგვიანებით.

ჩემი ქმარი სამსახურში გავუშვი და პოსტის დასაწერად "მოვიცალე". მოკლედ ასე ისე და ვინც არ იცის შევატყობინებ რომ მე შვილი მყავს, მართალია ჯერ ფორთოხლისხელაა და შესაბამისად მუცელში ნებივრობს, მაგრამ ხომ მაინც ჩემი შვილია, ანუ უკვე მყავს რა. მოკლედ 2 თვეა ფეხმძიმობის გამო ყველა თავს მევლება – შენ არ დაიღალო... დადე არ იმუშავო... დაჯექი, დაისვენე და ა.შ. ნუ რაღაც–რაღაც უარყოფითი თვისებებიც აქვს, მაგალითად ნუ იგრიხები, ნუ დახტიხარ, ნუ დაცანცარებ, გივიკოს ნუ ეჭიდავები... ცხელი წყლით არ იბანავო (ანუ გაიყინეო რა), ნუ შტო ეტა ტაკოე ა? ჩემი და ორსულად რო იყო გენაცვალე იგრიხებოდა კიდევაც, ბატუტზეც ხტუნავდა, ზღვაზეც დადიოდა საცურაოდ და ველოთიც კარგად კატაობდა, ეს მე ვარ გამორჩეული, რომელიც უშნოდ არ უნდა "გადავიზნიქო" თორემ "საშიშია".

ახლა ჩემ ჭიას ვიხარებ რო ვწუწუნებ, თორემ ხომ ვიცი რომ მართალია:p :))

სოკო შემზიზღდა, ტყემალიც და მემგონი ყველიც უნდა მიყვეს ამ ორ არაჩვეულებრივ საკვებს. ორსულობა ნორმალური მაქვს სხვა მხრივ, უბრალოდ მანქანით სიარულს მივეჩვიე და ფეხით სიარული მიჭირს, არადა ჩემი ქმარუკა მიშლის მანქანით სიარულს, საშიშიაო, ხოდა სამსახურში რომ მიდის მანქანა თუ არ მიყავს გასაღები მაინც მიაქვს ხოლმე:D

დათუნასავით ორიგინალური ქმარი არ მეგულება მე არსად. სახელები შემარქვა ისეთი, აზრად საიდან მოუვიდა არ ვიცი, სანამ ჩემი ფეხმძიმობის ამბავს გავიგებდით – დათუნას სიხარულიზაცია ვიყავი, ახლა ფეხმძიმიზაცია ვარ. თანაც ისე სიყვარულით მეუბნება ჩემი ფეხმძიმიზაცია ხარო, ვდნები:D ნუ არ ეყო ეს სახელები და მთლად ორიგინალური რაღაც მოიფიქრა, ჩემი ზუმის აქცია ხარო:D ანუ 1=2. ხოდა ასე გვიხარია რა.

მაილზე ყოველ კვირას წერილი მომდის ორსულების საიტიდან, შენი შვილი ამხელა და ამხელააო, ამჟამად ფორთოხლისხელაა, ფეხები და ხელები ჩამოუყალიბდა უკვე, ახლა ნაწლავებზე ჩალიჩობს ჩემი პატარა...

დათუნას სიყვარულობანაზე გამახსენდა და, იმ დღეს სწავლობდა და ყავა დამისხიო მთხოვა, ხოდა რომ დავუსხი და მიმქონდა ლოგიკური კითხვით მივმართე – "დაათ! ცეკვით მოგიტანო თუ სიმღერით?" რო შევამჩნიე რო ძაან გამწარებული სწავლობდა შემდეგი ვერსიაც შევთავაზე – "თუ დავდო და დავახვიო?" ისეთი აუღელვებელი ხმით მიპასუხა – "დადე და დაახვიეო", მიხვდებით ალბათ რა ცემა ტყეპა მოყვებოდა ამ ამბავს. ბოლოს ჩემ შვილს ბოდიში მოვუხადე, რა ვქნა დე, საცემი იყო მამაშენი და...

სახელი რა დავარქვა აზრადაც არ მომდის, წეღან ვიფიქრე ინტერნეტში ავარჩევ რამეს მეთქი და ისეთი სახელები ამომიყარა ახლა ვფიქრობ აგნესა დავარქვა, აგრაფინა თუ გიული...

ჩემი ქეთიკო გერმანიაში მიდის ძააალიან ძაალიან მალე, 4 დღეში;(((

ხოდა გუშინ შევთანხმდით რომ ყოველდღე ვისაუბროთ ტელეფონით. ეჰ როგორ მომენატრება, მაგრამ მთავარია თვითონ კაგრად იყოს:)) რაშიც დარწმუნებული ვარ რომ ასე იქნება.

ნახეეთ რა ქმარი მყავს 3D-ს სათვალეში:p

ხო მართლა, ყველა გვეუბნება ტყუპები უნდა გეყოლოთო, იმდენმა გვითხრა უკვე რომ ეჭვი გაგვიჩნდა, იმ დღეს ბანანი მომინდა და რომ ვიყიდე გამყიდველმა სიცილი დაიწყო – ვაიმე ტყუპი ბანანი ჯერ არ მინახავსო... მოდი და არ დაფიქრდე ამის მერე კაცი o_O

ისე ჩემი შვილი რაღაც მხრივ მეცოდება ასეთი არასერიოზული დედა რომ ყავს

ნუ ასეა თუ ისეა დასერიოზულების დროც მოვა;))

სამზადისი

2011-04-30T12:33:00.008+04:00

დადადადაააააააააააამმმ....
ძლივს..
როგორც იქნა..
როგორც იქნა მოვიდა დრო ჩემი გამგზავრებისა. სიხარულით წარმოდგენაც მიჭირს დღეის სწორს სად დავიძინებ უკვე და სად გავიღვიძებ.
ესაა მთელი ჩემი ცხოვრება რასაც ველოდი ბავშვობიდან მოყოლებული. მინდა გადმოვცე მიახლოებით მაინც რას ვგრძნობ, მაგრამ შეუძლებელია. უზომოდ ბედნიერი ვარ. მარტო ამის თქმა შემიძლია თვენთვის. დანარჩენი ჩემი იყოს ;)
აი ჩემი კოხტა ჩემოდანიც. გასამგზავრებლად ემზადება :)
პასპორტის გამოსატანად რომ მივედი საელჩოში ერთმა კაცმა გვითხრა, რომ დავლოდებოდით ჩვენი გვარის გამოცხადებას, შეგვემოწმებინა ვიზა და ფოტო, შემთხვევით სხვისი რომ არ წაგვეღო და ბოლოს დააყოლა თუ რა თქმა უნა ყველა ვიზით გახვალთო. ეს ბოლო სიტყვები ცუდად მომხვდა ყურში. გულში ვამბობდი ქეთევან ეს შენ არ გეხება დამშვიდდი მეთქი.
გაიჟღერა ჩემმა გვარმა და მივედი. შემომხედა ქალმა, დახედა ჩემს პასპორტს და ღიმილით აქნევს თავს უარის ნიშნად. დამიარა ტანში, გავიყინე ადგილზე, იმ კაცის სიტყვები გამახსენდა უცებ.
,,ბატონო?!’’- ძლივს ამოვღერღე. არაფერი შვილო, გვერდზე მჯდომი ვერ გხედავს და მკითხა თავის გვარს თუ ამართლებს, მსუქანიაო და არა ვუპასუხეო. გილოცავო და ღიმილით დამიბრუნა ვიზიანი პასპორტი :))მართვის მოწმობა!! ეს არ ვიცი რა სიმდიდრეა ჩემთვის. :D რატომ? იმიტომ რომ მე-13 გასვლაზე ავიღე. 2 მარტს ჩავაბარე პირველად თეორია და 27 აპრილს დაიბეჭდა ჩემი მართვის მოწმობა.
საერთოდ 13 ჩემთვის იღბლიანი ციფრია.
13იანვარს გადმოვედით ახალ სახლში, 13 ნომერში. კიბის საფეხური 13 იყო და 13 წლის ვიყავი, იმის მერე გამოცდებზე ძალიან ხშირად 13 ნომერი მხვდებოდა ბილეთი და კარგად ვაბარებდი.
ერთხელ ავად ვიყავი და ვერ ვიმეცადინე, მხოლოდ N:13 ბილეთი ვისწავლე და იმდენი ბილეთიდან ეგ შემხვდა და მაღალი ქულით გამოვედი. :P
ხოდა რა გასაკვირია მართვის მოწმობაც მე-13 გასვლაზე რომ ავიღე.
ძალიან ბევრი ფული დავხარჯე, ძალიან დიდი ენერგია და ამ ყველაფერმა ჩემი ნერვების ხარჯზე გადაიარა. ჩემი ნერვების და დედის ბიუჯეტზე. :D
როცა ჩავაბარე ბიძაჩემმა მითხრა რომ ჩემი გათხოვება არ გაუხარდებოდა ასე, როგორც ჩემი მართვის მოწმობა გაეხარდა და დარწმუნებული ვარ ოდნავადაც არ გადაუჭარბებია, მთელი ქალაქი მგულშემატკივრობდა. უცნობებიც მეკითხებოდნენ რა ქენი აიღე მართვის მოწმობაოო. ნაცნობები ხომ, გამარჯობის ნაცვლად მაგას მეკითხებოდნენ.
ბოლო ბოლო ავიღე :)) აი ისიც ..
მოკლედ სრულ მზად ყოფნაში ვარ. ველი გაფრენის დღეს.. :))

მოგონებები გარდასულ დღეთა..

2011-04-15T19:32:00.003+04:00

ფილმს ვუყურე და ბავშვობა გამახსენა, ნუ არც ახლა ვარ მთლა დიდი, მაგრამ ბავშვობას გავცდი. :)
აი, რა მომენატრა იცით? რამეს რომ დავაშავებდი და შიშით რომ ვწვებოდი ნეტა თუ გადავრჩი მეთქი, ისეთი ჟრუანტელი მივლიდა ტანში როცა ხმა დაბოხებული მეძახდა დედა (როცა ბრაზდება უბოხდება)
გაბრაზების გამოხატვის საინტერესო მეთოდი ჰქონდა მას, ნუ ახლაც მოქმედებს. კერძოდ რა.. კერძოდ ის, რომ როცა მიბრაზდებოდა ქეთინოს მეძახდა, სხვა შემთხვევაში არასდროს. მე შევიზიზღე ეს სახელი ამიტომაც. ცუდთან, არასასიამოვნოსთან ასოცირდება.
მეორე კლასელი ვიყავი როცა ინგლისურ ენოვანი სკოლა გამოვიცვალე და გერმანულ ენოვანში გადამიყვანეს და რეპეტიტორი დამჭირდა პირველი თვეები. მასწავლებელმა ძალიან თბილად მიმიღო, პირველ გაკვეთილს დედაც დაესწრო. წამოვედით და გზაში მეკითხება მოგეწონა მასწავლებელიო? დედის მოყოლით გაკვირვებული სახით მითქვამს, კი მომეწონა მაგრამ ერთი რამე ვერ გავიგე, თან მეფერებოდა და თან ქეთინოს მეძახდა მეთქი.
მომავალო დედებო, გაითვალისწინეთ ეს ამბავი!! :)
გარდატეხის ასაკი ძალიან რთული მქონდა, ძალიან რთულად გადავაგორე, ყოველ შემთხვევაში მე ესე ვთვლი.
ერთადერთი ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში, ვისიც მეშინოდა დეიდა იყო. რამეს რომ ვაშავებდი დედა მშვიდი ხმით მეუბნეოდა, რომ 6 საათზე ამთავრებდა დეიდაჩემი სამსახურს და რომ უკვე დარეკილი ჰქონდა და პირდაპირ ჩვენთან გამოივლიდა და ვნახავდი რაც მომივიდოდა. ეს იყო ყველაზე საშინელი განცდა რაც კი განმიცდია მაგ წლებში :D სანამ მოვიდოდა ხომ ჩემი მემართებოდა.
დადგებოდა ეს სანატრელი თუ უნატრელი 6 საათი.. ჩემი დის სასიამოვნო სახე. დედაჩემის აუტანელი სიმშვიდე და ჩემი საწყალი გული წამში რომ ვერ ვითვლიდი რამდენს ურტყამდა.
მაგ დროს ანუ ყველაზე მტკივნეულად რაც მახსოვს, ეცვა შავი შუბა ლამის კოჭებამდე, ყვითელი ფუსკულიანი ქუდი, ხელში ყოველთვის ეჭირა ან სასუსნავი ან სხვა რამ.მკაცრზე მკაცრი გამომეტყველება. დაბრიალებული თვალები და იწყებოდა ,,სასამართლო’’.
... ჩემთვის მტკივნეული განაჩენი, ჩემი დის კმაყოფილებით აღსავსე სახე და დედაჩემის ისევ აუტანელი სიმშვიდე. ყველაზე მძიმე სასჯელი იყო სოფელში ერთი კვირით გაგდება. თან მაგ დროს ერთი ბიჭი მომწონდა და ასეთ დროს ქალაქის დატოვება ხომ ხვდებით რა რთული იყო :D
თუ შატალოზე მივდიოდით აუცილებლად ვიღებდი ნებართვას დეიდასგან. ამ დროს მე და თათია კლასელები ვიყავით, მას არ ჭირდებოდა ეს ნებართვა რატომღაც. მშობელთა კრებაზე დეიდა დადიოდა ყოველთვის, დედას მაგ დროს გაკვეთილები ჰქონდა თავის სკოლაში და არ ეცალა. ეს იმას ნიშნავდა რომ ბოლომდე გაშიფრული ვიყავი, ყველა ნაბიჯი იცოდა და სასჯელი არ ენანებოდა ჩემთვის.
ბოლოს დავასკვენი, რომ მას არ ვუყვარდი. არ ვიცი ,,ჩიტმა’’ მიუტანა ეს ამბავი თუ იგრძნო, ერთხელ ძალიან ჩამიხუტა გულში და მითხრა, რომ ძალიან რომ ვუყვარდი იმიტომ მექცეოდა ასე, იმ წლებში მთლად მაინც არ მეჯერა, მაგრამ მერე კი მივხვდი რომ ყველაფერი ჩემთვის კეთდებოდა.
ახლა აღარ მეშინია მისი. მეტიც, ჩემს ერთ-ერთ ახლო მეგობრად ვთვლი :))
მართლა რა სასიამოვნო წლებია ბავშვობიდან დიდობაში რომ გადმოდიხარ და პირველად რომ ხდება შენში ცვლილებები. გარეთ რომ გადიხარ და ნებართვის ნაცვლად უბრალო შეტყობინებას რომ ტოვებ სად მიბრძანდები. საღამოს საათებზე ახსნა რომ არ გჭირდება რომ ჯერ არ დაღამებულა და კიდევ ცოტა ხანი გინდა დარჩე. რომ უბედური გაკვეთილები არ გაქვს მოსამზადებელი, რის გამოც ვერ გადიოდი სათამაშოდ, როცა ეზოში ყველა ბავშვი შენ გელოდებოდა.
ჩემი პირველი მეგობარი.. მარი ჰქვია. ჩემი უბნელი. კლასელი. ერთ მერხზე ვისხედით. დღემდე ერთად ვართ, ძლიერი სიყვარულითა და გაგებით.
ჩემი პირველი სიყვარული.. გიორგი ერქვა. დედასთან დადიოდა ქართულში სამეცადინოდ. დაღამებამდე ეზოში ვიყავი და ძლივს ამოვყავდი დედას სახლში, იმ დღეებში და საათებში, როცა გიორგის მეცადინეობა ჰქონდა უსიტყვოდ სახლში ვიყავი და მის გვერდით სკამზე ვიჯექი მთელი ორ საათნახევარი გაუნძრევლად. :))
საოცრად თბილი, მგრძნობიარე და მიმნდობი ვიყავი. უხვად ვაფრქვევდი ღიმილს, სითბოს, სიყვარულს, ყველაფერს ლამაზ ფერებში ვუყურებდი. ახლა ცოტა შევამცირე დოზები და ხედვა.
მინდა, რომ ისევ ისე ვუყურებდე ყველაფერს და ისევ ისე მიყვარდეს ყველა, უზომოდ და უანგაროდ. მართალია ამის გამო ხშირად პრობლემები მექმნებოდა, მაგრამ დღევანდელი ხედვით ცხოვრებას ისევ იმ ბავშვური ხედვით მირჩევნია ვცხოვრობდე, თუნდაც მქონდეს პრობლემები. მე ხომ პრობლემა უზომო სიყვარულის გამო მქონდა ხოლმე განურჩევლად სქესისა.
მახსოვს ვიდექი სარკის წინ და ვფიქრობდი როგორი ვიქნებოდი ფიზიკურად რომ გავიზრდებოდი და ზუსტად ისეთი ვარ როგორიც წარმომედგინა და მინდოდა ვყოფილიყავი.
ბავშვობის დროს იმხელა მეგონა 21 წლის გოგო და ახლა მე რომ ვარ ვხვდები რომ დიდი არაფერია.
დედას კაბინეტში ვიყავი რამოდენიმე კვირის წინ ჩასული და ისეთი უსუსური მომეჩვენა იქაურობა, ადრე რომ ჩავდიოდი სკოლის დროს, იმხელა მეჩვენებოდა, მთელი დრო მეხარჯებოდა კლასის კედლების თვალიერებაში,სადაც დღემდე უამრავი რამ აქვს გაკრული.
ეს ბოლო ორი თვე, რაც ჩამოვედი ქალაქში, სადაც ბავშვობა მაქვს გატარებული სულ თვალიერებას და ნოსტალგიებს ვუნდები გარეთ რომ გავდივარ ქუჩებში. ხან რა მომენტი ამომიტივტივდება, ხან რომელი და მეღიმება, ხანაც ხმამაღლა ვიცინი და არ ვერიდები ხალხს.
მე ვგრძნობ რომ ვცხოვრობ და მახალისებს ეს გრძნობა.

ეს ფოტო სკოლის დამთავრების დღესაა გადაღებული:))

ქეთიკოს პოსტი

2011-04-03T11:17:00.005+04:00

მომენატრა აქაურობა, ძველ პოსტებს გადავავლე თვალი და ახალი პოსტის დაწერა მომინდა :p

რაღაცნაირად მიყვარს აქ ყოფნა, სულ სხვა სამყაროა, თავს ძალიამ მშვიდად და სასიამოვნოდ ვგრძნობ.:)

ისეთი პერიოდიც მაქვს ახლა გზააბენული რომ მივედ-მოვედები ხან რას ხან რას, მშვიდი ადგილის პოვნა მინდა და განმარტოება, ხან რომელ წიგნში ჩავყოფ ხოლმე თავს სირაქლემასავით ხან რომელში, რომ ჩამითრიოს და ჩემი სულიერი მდგომარეობა დამავიწყოს, თუნდაც ცოტა ხნით. ხან ფილმს ვეძებ, ხან უბრალოდ შევიყუჟები ოთახში მარტო და მუსიკებს ვუსმენ. მეგობრებთანაც ვცადე გასვლა.

ყველაზე ხალხმრავალი ადგილი ვიპოვე და იქ დავსკუპდი ერთ დღეს, ეგება და ამათ ყიჟინამ ჩემი ფიქრები წაიღოს და მომაშოროს მეთქი. არა და არა. არაფერი მე არ მშველის. დაღწევის საშუალება ვერ ვიპოვე. მხოლოდ გარეგნობა შემომრჩა იგივე, დანარჩენი თავდაყირა მიდგას ყველაფერი. ნუ, გარეგნობაშიც აისახება ცოტათი მგონი. გარე პირები მამჩნევენ რომ ვერაა რიგზე ყველაფერი :))

საელჩოში ვიყავი და გასაუბრება წარმატებით გავიარე, მომცეს ვიზა, ველოდები როდის დამიბარებენ წამოსაღებად. ბილეთი მარტის დასაწყისშივე დავჯავშნე. ლამაზი ჩემოდანი ვიყიდე, მე ძალიან მომწონს. ტანსაცმელი და ნივთბი ჯერ არ გადამიხარისხებია, რა მიმაქვს და რას ვტოვებ. ყველა საბუთი მოვაწესრიგე და მზად მაქვს, უნივერსიტეტში რაც დამჭირდება იქ.

მარტო მართვის მოწმობა დამრჩა ასაღები, რამაც გამაწამა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით. ჩავაბარე, ყველა ელემენტი კარგად გავიარე და უკვე უნდა გამეჩერებინა მანქანა და გადმუვსულიყავი და მოიცა კიდე კარგად შევწევ მეთქი და ამ ტუტუცობის დროს მივარტყი უკან და გადმომაგდეს, არ ჩამითვალეს. კინაღამ შევიშალე. არადა ბოლო ცდა იყო. ახლა ხელახლა უნდა ჩავაბარო თეორიული გამოცდა და ხელახლა უნდა დავიწყო ყველაფერი. თანაც ერთი კვირა უფლება არ მაქვს გასვლის, მე კი დრო არ მაქვს:( აი მეცადინეობის დროს გადაღებული ფოტოები :p გვანცა მასწავლებელი მეჯდა გვერდით.

ფაქტიურად მარტო ეს დამრჩა და ყველაფერი მოგვარებული მექნება, ამისიც არ მეშინია რატომღაც. კიდევ გავალ ბოლომდე და აღარ ვიტუტუცებ რაც მთავარია.ხოდა მაშინ რაღა მაქვს სადარდებელი ვერ გამიგია, რატომ ვერ ვარ მშვიდად, რატომ ვოხრავ ყოველი წუთის დასასრულს. რატომ ვერ ვპოულობ ადგილს. რატომ ვყვირი და ცარიელი ნერვი რატომ დავდივარ.

მე ხომ ბავშვობიდან ეს მინდოდა რასაც ველოდები დღე-დღეზე. მახსოვს გერმანულის მეცადინეობაზე როცა ვიჯექი პატარაობაში, როგორ მოვწყდებოდი მასწავლებლის ახსნას და წავიდოდი ოცნებებში, როგორ დავდიოდი გერმანიის ქუჩებში ლაღად, როგორ ვსწავლობდი იქ, ვერთობოდი და ვცხოვრობდი ბედნიერად. მაშინ მართლა პატარა ვიყავი და ძალიან კარგად მახსოვს დღესაც ის ფიქრები და სურვილები. ახლა კი მართლა მიხდება ის ფიქრები და რატომ მაქვს სიცარიელის და ამაოების განცდა მართლა ვერ გამიგია. შემიძლია ვთქვა, რომ მე სხვა საფიქრალი და ოცნება არ მქონია. მხოლოდ ეს და მხოლოდ ეს. გერმანიაში ვაწყობდი ჩემს ცხოვრებას და ჩემს გეგმებს. არ მრჩება აქ მე გული. მხოლოდ საყვარელი ადამიანები მრჩებიან, მაგრამ ყველას თავისი ცხოვრება აქვს და უჩემოდაც კარგად იცხოვრებენ.მით უმეტეს ათასი საშუალებაა დღეს ყოველ დღე კონტაქტის მათთან და ამიტომ ეს პრობლემას არ წარმოადგენს.

და მაშინ რაღაა პრობლემა ვააა, რატომ ვერ ვიძინებ შუა ღამემდე.. რატომ მინდა სულ მარტოობა.. იმის მაგივრად რომ რაც შეიძლება მეტი დრო ვატარო მეგობრებთან და ახლობლებთან წასვლის წინ, სულ მარტო მინდა ვიყო ჩემთვის, არავინ არაფერი მკითხოს, არავინ დამელაპარაკოს ჩემს თავზე და არავინ არ შემეხოს. რაზეც უნდა ისაუბრონ და მოვუსმენ დაუსრულებლად, ავყვები დიალოგში ყველა თემაზე, ოღონდ მე არავინ შემეხოს ერთი სიტყვითაც კი. არ ვიცი რამ გამაველურა, მაგრამ ფაქტია ველურის ნიშან-თვისებები აღმენიშნება ქცევებში :D:D:D:D:D

იმედია მალე მივიღებ ადამიანის იერ-სახეს. :))

შეიძლება ბედნიერი ვიყო?! :p

2011-03-03T21:41:00.002+04:00

რა კარგია ერთ დღიანი ბედნიერება რომ არსებობს. აბა სულ ბედნიერი რომ ვიყო და არაფერი მაწუხებდეს, მაშინ ფასი დაეკარგებოდა ჩემთვის ამ ცნებას და ისე ვეღარ შევიგრძნობდი როგორც ახლა ვგრძნობ, ათასში ერთხელ.

ჰო, ათასში ერთხელ, მაგრამ ეს ისეთი ძლიერი განცდაა და ისეთი ენით აუღწერელი, ხანდახან გულის ტკივილში გადამდის და ვერ ვუძლებ ხოლმე ამხელა სიხარულს. ამ წუთშიც საოცრად მტკივა და არ ვსვამ გამაყუჩებელს. მომწონს რომ მტკივა.:)

მე არაფრის თქმა არ მინდა კონკრეტულის და ვერ ვიტყვი რაღაც ხდება/მოხდება ჩემს ცხოვრებაში და დღევანდელი ბედნიერება ამის წინაპირობაა მეთქი.

არა. მე უბრალოდ დღეს ვარ ასეთი ბედნიერი და ხვალ შეიძლება უფრო ბედნიერი ვიყო, ან პირიქით, ჩვეულ ფორმას დავუბრუნდე და გავაგრძელო დროის გასვლა იგივე ტემპით, როგორც გამყავს ხოლმე..

მიხარია, რომ ყველაფერი ისე გამომდის როგორც მაქვს დაგეგმილი და ნელ-ნელა ვუახლოვდები ოცნების ახდენას..

ასევე მიხარია ის, რომ ჩემი გეგმების გარდა მიწყობს უფალი პატარ-პატარა სურპრიზებს და ამით ცხოვრებას მიხალისებს და ასევე მზრდის სულიერად.

მიხარია, რომ გვერდით მყავს ის ადამიანები, ვისაც მართლა გულით ვუყვარვარ და ჩემი კარგად ყოფნისთვის ბოლომდე იხარჯებიან..

მიხარია, რომ დღეს მე ის ვარ, ვინც მინდა ვიყო. ნარცისობაში ნუ ჩამომართმევთ და მე ვამაყობ ჩემი თავით და მიყვარს ძალიან ჩემი ხასიათი, ჩემი მსოფლმხედველობა, ჩემი აზროვნება და დამოკიდებულება გარემოსადმი და ყველასადმი, ვინც ჩემს ირგვლივ ტრიალებს.

მე მიხარია, რომ მიუხედავად უამრავი დაბრკოლებისა, ფეხზე ვდგავარ და ,,შუბლით’’ მივარღვევ ყველაფერს და არაფერს ვუშინდები.

მე მიხარია ცხოვრება, ყველაფერი მახალისებს და მილამაზებს ცხოვრებას..
მე მიხარია.. ძალიან მიხარია .. :):):)

მომიტევეთ, უშველებელი პოსტი გამომივიდა :s

2011-02-25T13:34:00.002+04:00

როგორც წინა პოსტში აღნიშნა ჩემმა გოგომ, გვანციკო გამითხოვდა, ასე თვალსა და ხელს შუა, აზრზეც ვერ მოვედი ისე გადავულოცე ჩემი განძი ბატონ დავითს.
სიმართლე გითხრათ ძალიან გამიჭირდა, ჩემი დის გათხოვება არ გამჭირვებია ასე ძალიან.
რომ გავიგეთ მე და გვანცამ, რომ მალე ქორწილი უნდა ჰქონოდა, დავიწყეთ კაბების შერჩევა. სიმართლე გითხრათ საქორწინო მაღაზიებში არავინ გვიყურებდა სერიოზულად, ერთ-ერთმა ქალბატონმა გვკითხა, თქვენ მართლა ეძებთ კაბას თუ ჯერ დასეირნობთო, მე მივუგე მთელი სერიოზულობით, ჯერ დავსეირნობთ და როცა ვიპოვით, მერე შევწყვეტთ სეირნობას მეთქი.
გვანციკოს უნდოდა ყველაფერი განსაკუთრებულად ყოფილიფო მის ქორწილში და სხვების მსგავი არ გამოსულიყო და მართლაც ყველაფერი ისე იყო, როგორც მას სურდა. ქორწილის ეიფორიებიდან კარგა ხანს ვერ გამოვედით იქ მყოფნი, ისეთი არაჩვეულებრივი გამოვიდა. საქორწინო ბეჭედიც უნდოდა ორიგინალური ჰქონოდა და გავედით ბეჭდებზე, სამწუხაროდ ვერ ვნახეთ როგორიც აარჩია ინტერნეტით და ურეკავს დეიდაჩემს ტელეფონზე, დედა აქ მარტო ბაღლინჯოებია(ბაჯაღლოს გულისხმობდა).
როგორც იქნა ყველაფერი გამზადდა და დადგა ეს სანატრელი დღე. ახლა რა ხდებოდა სახლში: ,,მარტო სახლში’’ ფილმი ალბათ ყველას გექნებათ ნაყურები, ზუსტად იქ მეგონა თავი, უამრავი ადამიანი ირეოდა, ყველა თავის ,,გაპრანჭვით’’ იყო დაკავებული ძირითადად. უცებ ბიძაჩემი გამოვიდა შუაგულ ოთახში და ხმამაღლა ამბობს, ათი წამით გაჩუმდით ყველაა და ისეთი ტონით იყო ნათქვამი გაუაზრებლად გავჩუმდით ყველა, უუფ, არ დაისვენეს ყურებმაა წარმოთქვა და ისევ ავყიჟინდით, წინანდელზე ხმამაღლა :) თუმცა კი სიჩუმე ყველას გვესიამოვნა.

ულამაზესი იყო ჩემი პრინცესა..

ეს კი ლოდინით გადაღლილ მდგომარეობაში.
გაგიკვირდებათ და თათიაც ესწრებოდა ყველაფერს, ეგ კი არა სადღეგრძელოც წარმოთქვა..

გვანციკოს საპატივცემულოდ პირველად ვიყავი სალონში და მანიკურები პირველად წამისვეს :D ნუ ქორწილამდე შეთანხმებულები ვიყავით ბევრ რამეზე, მაგრამ დავარღვიე და დაარღვია მანაც ეს შეთანხმებები.
ქუსლიანი ფეხსაცმელები მეორედ თუ მესამედ მეცვა ცხოვრებაში და შესაბამისად შევუთანხმდი იმ პირობით ჩავიცმევ თუ ცეკვას არ მომთხოვ მეთქი, დამთანხმდა, მაგრამ მე თვითონ არ შევასრულე, გავიხადე ფეხზე და ისე ვცეკვავდი. ნუ, ბოლომდე მივუძღვენი თავი გვანციკოს ამ დღეს, ისეთი რამეები ვაკეთე რასაც ნებითა ჩემით სხვა დღეებში არ გავაკეთბდი.
ჰოო, ახლა თაიგულზე რა მოხდა, საერთოდ არ მწამს ეგეთი რამეების, მაგრამ ჩემს დას ჰყავს რვა დაქალი და მათში თაიგული ვინც დაიჭირა მიყოლებით დათხოვდნენ და შიში მაქვს მაინც ამის შემდეგ და ვერიდები რაა მაგ პროცესს და ვუთხარი იქ არ დავდგები და იცოდე მეთქი და ვიცი რომ მე არ მეხება ეგ.
დადგა ეგ დრო და არ ისმის მთელ დარბაზში გვანციკოს ხმააა. მიკროფონით აცხადებს, ქეთი ხაჭაპურიძე მოიყვანეთ აქ, თორემ არ ვისვრიო, ვაა რომ დამიარა ტანშიიიი. დამავლო მისმა ორმა დაქალმა ხელი და მიმაპროწიალებენ უმისამართოდ.

ნუ, რომ მივხვდი ვერაფერს გავაწყობდი, დავმორჩილდი ბედს, მაგრამ მადლობა ღმერთს თავზე გადამიფრინა მისმა ლამაზმა თაიგულმა, კარგად ვერ დამიმიმიზნა, სანაგვე ყუთში ვერ აგდებდა ქაღალდს, სულ მე მხვდებოდა თავში მისი ნასროლი და აქ ახლა რა ღმერთი გაუწყრებოდა მიზანში რო მოერტყა :D:D ასე მარტივად გადავრჩი გათხოვებას, მაგრამ რაღაც მაინც გამიჩალიჩა თავის ქორწილში, რასაც აქ ვერ დავწერ. როგორ თუ მე გავთხოვდი და შენ არ თხოვდებიო და ,,იბოროტა’’ რაღაც ;)
გამიჩინა გვანციკოს ქორწილმა ახალი თავსატეხი, ნუ ეს საიდუმლოა ჯერჯერობით.
დადგა ტორტის გაჭრის დროო, დათომ ძალიან ნაზად მოჭრა პატარა ნაწილი ტორტის და შეაჭამა ეგეც ნაზად, გვანციკომაც ასევე ნაზად ჩამოჭრა პაწაწინა კრემის ნაწილი ოღონდ. ეგრევე ვიგრძენი საშიშროება და ასევე ნაზად და დიდი სიყვარულით გაუკეთა ,,მაკიაჟი’’ ქმარუკას.

ამ ისტორიას გაგრძელება აქვს. ერთი კვირის შემდეგ, თბილისში დაიწერეს ჯვარი და დეიდაჩემმა მოიტანა დიდი და ლამაზი ტორტი. უკვე სახლში რომ დავბრუნდით და შუა დროს ტარებაში ვართ, ქვევით ვიყავი რა მე და მესმის გვანციკოს განწირული ყვირილი, ამოვედი და რას ვხედავ, დაუჭერია ჩემი პრინცესა ბატონ დავითს და ,,ალამაზებს’’ ტორტით, ბრძანა ქორწილის შემდეგ გულში მედო და ამ დღეს ველოდიო. შევედი და მეც მომხვდა ტორტი, ისე გავბოროტდი უცებ, თვალზე ბინდი გადამეკრა და ყველაზე დიდი ვარდი რაც იყო ტორტზე დავავლე ხელი და გავეკიდე დათოს.

აი, ჩემი და გვანციკოს ნახელავი :p

აი ნაომარი ტორტიც.

ეს ყველაფერი დიდი ბედნიერება იყო ჩემთვის, რადგან ჩემს საყვარელ არსებას საიმედო ხელში ვტოვებ. რამდენი მომენატრება და სევდა მომაწვება უიმისობის მიზეზით, იმდენი მახსენდება, რომ დათოს გვერდითაა და გული მიმშვიდდება.
ვიცი, რომ ის უკეთ მოუვლის, ვიდრე მე ვუვლიდი, ის არასდროს დატოვებს უყურადღებოდ, მე, მე კი ხანდახან ვტოვებდი მას, როცა საკუთარი პრობლემების გადაჭრაზე ფიქრი პიკს აღწევდა. ის არასდროს არ მოექცევა უხეშად, როგორც მე ვექცეოდი ხანდახან, როცა ,,ვფეთქდებოდი’’. ის არასდროს არ გადააბამს დღეს და ღამეს ძილში და მარტოსულად არ აგრძნობინებს თავს. ის გაცილებით ხშირად და დიდი სიმძლავრით შეძლებს მას სიხარული მიანიჭოს, მის ლამაზ ბაგეს ღიმილი არ მოაკლოს და ბედნიერი ამყოფოს ამ ქვეყნად. ის.. ის არასდროს მიატოვებს, რასაც მე ვუპირებ ახლო მომავალში :( ის არასოდეს არ იზამს იმას, რაც მე დავაკელი ამ წლებში.
მე არ ვამუქებ არაფერს, მე ზუსტად ვიცი რასაც ვსაუბრობ და მე დარწმუნებული ვარ დათოში და მართლა ვამაყობ მისით.
მე ხშირად ვლოცულობდი იმაზე, რაც ამიხდა უკვე. მე ხომ უზომოდ, უსაზღვროდ მიყვარს ჩემი პრინცესა და მხოლოს საუკეთესო მინდა ცხოვრებაში მისთვის.

წავედი ახლა მე, თორემ ბავშვი დამრჩა კარადაში.
პოსტის წერაში მიშლიდა ხელს ჩემი ორი წლის დისშვილი და ვუთხარი მიდი საძინებელში დაიმალე(ამ ოთახიდან,სადაც ვზივარ, ყველაზე შორი ოთახია) და მოგძებნი მეთქი და დამავიწყდა მე ეს ამბავი და ყვირის იქიდან კარადაში ვარ და მოდი მიპოვეო :))

გავთხოვდი...

2011-02-24T14:57:00.010+04:00

ემოცია...
განცდა...
ვალერიანი... გლიცინი...
უაზრო სიცილი...
ტირილი...
მოკლედ ათასი ფიქრი, სადარდებელი, სარბენი, მილიონი საქმე (თუმცა სახალისო, მაგრამ სანერვიულო), ხშირი დარეკვები, თეთრად გათენებული ღამეები – ზუსტად ესაა ქორწილი.

არა, თუმცა მარტო ეს არა, კიდევ ბევრი შეიძლება დაიწეროს ამ დღეზე, რომელიც ადამიანს ცხოვრებაში ერთხელ აქვს. სხვას არ ვიცი მაგრამ ჩემთვის ეს დღე ერთადერთი იყო და გამეორებას არ ვაპირებ :D

გავთხოვდი! არა, გავჩუქდი უფრო სწორად. ჩემი ნებით და მშობლების თანხობით. ჩვეულებრივ, ტრადიციულად. ბავშვობაში ჩემი ქორწილი დაახლოებით ასეთი წარმომედინა, როგორიც მქონდა, არასოდეს მიზიდავდა გაპარვები და მსგავსი სისულელეები, რითაც შეიძება შენს ორ უახლოეს და უსაყვარლეს ადამიანს გული ატკინო.

ცოტათი ჩაცხრა ემოციები და განცდები, უკვე ორი კვირა გავიდა, რაც გავთხოვდი.

12 თებერვლის დილა რომ გათენდა გიჟივით წამოვვარდი, თუმცა ნახევარი ღამე თეთრად გავათენე – არ მჯერა! ნუთუ ჩემი ქორწილია?! ნუთუ ასე მალე გავიდა 20 წელი... ასე იყო თუ ისე, ამაზე ფიქრის დრო დილიდან უკვე აღარ მქონდა.

თმა, მაკიაჟი, ფრჩხილები, წარბები და ა.შ. თავში მიტრიალებდა ყველაფერი ერთად.
სახლში ყიჟინა, ათასი ხალხი, ალიაქოთი, სირბილი, საუბარი, სიცილი... ალბათ მე რომ სახლიდან წავსულიყავი ვერავინ შემამჩნევდა ისეთი აურზაური იყო.

მოკლედ, მოვიდა ბატონი სიძის მოსვლის დრო, ვალერიანები ვყლაპე კიდევ, არადა რა მანერვიულებდა. ხო, რა და ერთ კარგ რჩევას მივცემ მომავალ პატარძლებს:

– არ გათხოვდეთ ზამთარში.
– არ ჩაიცვათ გაშლილი კაბა... და საერთოდაც უკეთესია თუ მუხლამდე კაბას ჩაიცვამთ.

ერთი სული მქონდა როდის გავიდოდა ეგ დღე მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან დიდი ხანი მაგ დღეს ველოდი. ცოტა მაკლდა და ვიტირებდი გარეთ სიარულის დროს. ჩემ ბედზე თოვლი მოვიდა და თან მოყინვაც მოასწრო, ფეხი მისრიალებდა, თანაც შპილკებზე ვიდექი, პლიუს კაბა მებლანდებოდა, თან მციოდა, თან თაიგული ჩემზე დიდი გააკეთეს და მარტო მაგის წამოღებას მინიმუმ ორი ხელი უნდოდა. ყველაზე დამღლელი და დამტანჯველი იყო, რომ დილიდან საღამომდე მინოდა თუ არ მინდოდა გაღიმებული უნდა მევლო. აბა მოდი და გაიღიმე ამ პირობებში. ყოველი მანქანაში ჩაჯდომის დროს ვაივაგლახი გამდიოდა, ერთი მანდ ვბუზღუნებდი, ეს რა კაბაა თქო, რა უბედურებაა... და მეორედ გამთხოვებლის მეთქი. თუ დავინახავდი რომ კამერა მიღებდა, რა თქმა უნდა, ვიღიმოდი ნეტარად, თითქოსდა არაფერი მიჭირდა.

ძალიან ლამაზად ჩაიარა ამ დღემ, არ მეგონა. დაგეგმილი კი იყო, მაგრამ ყველაფერს თავი ვერ მოვუყარეთ ერთად და მეგონა რომ არეულობა იქნებოდა ქორწილში, თუმცა ყველაფერი ისე მოეწყო, რომ მე თვითონაც კმაყოფილი დავრჩი.

საშინლად არ მინდოდა ქართულის ცეკვა, იმას აღარ დავეძებდი, რომ არ მომწონდა ჩემი ცეკვა, უკვე იმას ვდარდობდი რომ ვიცოდი უეჭველი კაბაზე დავიდგამდი ფეხს და 150 კაცის თვალწინ გავიშხლართებოდი. მაგაზეც ლამის ვიტირე... გულში, რა თქმა უნდა, თორემ ისე ტირილს ვინ დამაცდიდა, სულ უნდა მეღრიჭა :)))

სად წავიდოდი, მაინც მაცეკვეს და ჩემდა გასაკვირად გადავრჩი და არ წავიქეცი.

შემდეგ მე და ჩემმა საყვარელმა ქმარმა ვიმღერეთ – "ანგელოზად მოხვალ".

რა ძნელი ყოფილა პატარძლობა, 150/2 კაცი გამეცნო და რა თქმა უნდა, აქედან 1/4–ც კი ვერ დავიმახსოვრე.

მოკლედ, ყველაფერმა კაგრად ჩაიარა, კიდევ ათასი რამ მოხდა, მაგრამ ვეღარ ვაზროვნებ.

ხო აი რაც გავთხოვდი ყოველდღე საჭმლის გაკეთება მიწევს, ასე რომ კარგად დაფიქრდით სანამ გათხოვდებოდეთ;)

ნუ ასეც ხდება ხოლმე :p

წავედი ახლა თორემ მოვკვდი მშიერი :)))

:(:(

2011-02-15T23:23:00.003+04:00

გვააააააააააააააააააააააანც, მენატრები გვანც.
მიჭირს გვანც უშენოდ.
ფრთამოტეხილივით დავლასლასებ. მე სად გერმანიაში მივდივარ ძალიან მაინტერესებს, საქართველოში ვერ გამიძლია უშენოდ. :( სულ შენზე ვლაპარაკობ, სულ შენზე ვფიქრობ, სულ შენს ფოტოებს ვათვალიერებ. სულ მინდა დაგირეკო და შენს ხმას ვუსმინო. სულ მინდა შენთან ვიყო :(:( მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ, გიჟივით მიყვარხარ.
ბედნიერი იყავი ჩემო სიხარულო, ძალიან ბედნიერი, რომ მეც გავიხარო და კარგად ვიყო. შენი ღიმილი შენ არ იცი მე რამხელა ძალას მმატებს :)
ჩემი ნაწილი ხარ..

1 წელი ქორწინებაში

2011-02-10T15:13:00.001+04:00

ვალენტინობას, 14 თებერვალს, ქორწინებიდან ერთი წელი გვისრულდება და ამ ერთ წელზე მინდა დავწერო.

თავიდან შეჩვევის თვეები იყო: ნაკლები კონფლიქტი, მეტი ენთუზიაზმი. ერთმანეთს "ვსწავლობდით" და ვცდილობდით თავი მოგვეწონებინა.

მერე დიდი კონფლიქტების ხანა: თავის მოწონებით რომ დავიღალეთ ერთმანეთის შეცვლა დავიწყეთ, რასაც ბევრი წინააღმდეგობა მოყვა.

ეხლა: რაც შევცვალეთ, შევცვალეთ და რაც არა და ვეჩვევით.:)) აი, თუ შევეჩვევით ნიშნავს, რომ დიდხანს ვიქნებით ერთად.

ვისწავლე, რომ:
- დილას თუ ჩემს ქმარზე ადრე ავდექი, შემიძლია თავი დამნაშავედ ვაგრძნობინო და თხოვნები შევასრულებინო.
- თუ მინდა, რომ რამე გავაკეთებინო, უნდა ვთქვა ჯადოსნური სიტყვები- Either 'this' or baby, you choose (ან 'ეს საქმე', ან ბავშვი, აირჩიე) და ყოველთვის საქმეს ირჩევს, რადგან ბავშვის მოვლა ცხოვრებაში ყველაზე ძნელი საქმე ჰგონია.
- თუ მინდა, რომ ტელევიზორის ხმას ჩაუწიოს (როცა თამაშობს), ბავშვი საწოლში უნდა ჩავაწვინო და ვუთხრა, რომ იძინებს.
- თუ მინდა, რომ xbox-ის თამაშს თავი დაანებოს ღამის 4 საათზე ადრე, უნდა შევძვრე მოდემში და მის აიპი მისამართს ინტერნეტი გავუთიშო.
- მონოპოლიის თამაშისას თუ მინდა, რომ ფული არ გადამახდევინოს, საჭმლის გაკეთებას უნდა შევპირდე.
- შემიძლია თითქმის ყველაფერი შევასრულებინო, თუ შევპირდები, რომ wendy's-ში წავალთ საჭმელად.

ისწავლა, რომ:
- თუ საწოლის მარჯვენა მხარეს მოასწრებს დაწოლას, დილას ბავშვის ბოთლის გარეცხვა არ მოუწევს.
- თუ უნდა, რომ რამე შევუსრულო, ქვედა სართულიდან 1 pepsi-ს ქილა უნდა ამომიტანოს.
- თუ უნდა, რომ ღამე გავათენო მასსავით, ყავით და ჩაით უნდა მომამარაგოს.
- შეუძლია თითქმის ყველაფერი შემასრულებინოს, თუ Steve's Pizza-დან ჰამბურგერ Hoagie-ს შეუკვეთავს ჩემთვის.

მოკლედ ესე, უფასოდ თითქმის არაფერს ვაკეთებთ :)) არავინ თქვას, რომ ეს უანგარო, ნამდვილი ცოლ-ქმრობა არაა, და ბლა ბლა ბლა, ჩვენ ეს მოგვწონს და გვახალისებს!

ადაპტაციის მოახლოება :P

2011-01-21T23:38:00.007+04:00

რაღაც საოცრად სასიამოვნო პერიოდი მაქვს, მიუხედავად იმისა, რომ საოცრად დატვირთულია ემოციებით და ბევრი რამეა დამოკიდებული ამ დღეებზე ჩემი კარიერისთვის და ასევე პირადი ცხოვრებისთვის.
თითოეული წუთი და წამია მნიშვნელოვანი და ნაყოფიერად დასაგეგმი.
10 დღეც და დამთავრდება ჩემი ყველაზე საყვარელი წლები.
დაიწყება უკეთესი პერიოდი,თუ რა თქმა უნდა გეგმის მიხედვით ვიმოქმედებ და ხელი შემეწყობა, მაგრამ მაინც დამყვება თან სევდა.

როცა ვიღვიძებ დიდხანს,დიდხანს ვათვალიერებ ხოლმე სახლის ყველა კუთხე-კუნჭულს,სადამდეც მიმიწვდება მხედველობა :) თითქოს მინდა კარგად ჩამებეჭდოს ყველა დეტალი მეხსიერებაში და არასდროს არ ამომეშალოს.იმდენად კარგი და სასიამოვნო დრო მაქვს გატარებული სახლში, რომელშიც ახლა ვცხოვრობ.

გვანციკო.. ჩემი გვანციკო.. ეს ბოლო დრო მასზე ადრე ვიღვიძებ ხოლმე რომ ვუყურო. თუ შეიშმუშნა ვბრუნდები, ან თვალის დახუჭვას ვასწრებ, მერე კი ,,როგორც თითქმის ყოველთვის’’ თვითონ მასწრებს გაღვიძებას და ერთხანს სიჩუმით დაღლილი ,,ფხიკ ფხიკ-ის’’ ძახილით მაღვიძებს, მე მეცინება, ცოტა ხანი თავს ვიკავებ და მერე ხმამაღლა ვხარხარებ უკვე კარგა ხნის გაღვიძებული და ნაფიქრალი.

გვანციკო.. ჩემი გვანციკო.. ეს ადამიანი არ ვიცი ჩემთვის რა იყო ამ წლებში. შემიძლია ვთქვა ეს იყო ყველაფერი ჩემთვის, ჩემი საყრდენი, წაქცევის დროს წამომყენებელი, საუკეთესო მრჩეველი, საუკეთესო მომსმენი, ჩემი გული, ჩემი სული და ყველაფერი, აბსოლიტურად ყველაფერი, მთელი ქვეყნიერება.

ო, ღმერთო ჩემო რა საოცრად ლამაზი წლები იყო გვანციკოსთან ერთად გატარებული, დაუვიწყარი..

ნუთუ მთავრდება ეს ყველაფერი სულ რაღაც ათ დღეში?! კიდევ კარგი ისევ ლამაზი წუთები გველის ორივეს, მაგრამ რაღაც ერთმანეთისგან განსხვავებული, განსხვავებულად სასიამოვნო.

ისე გამომდის პოსტი თითქოს ვემშვიდობებოდე მას, ვშორდებოდე და მივსტირი. არა, ჩვენ ისევ დეიდაშვილებად ვრჩებით, ისევ ერთად ვიქნებით ყოველთვის ცხოვრების დასასრულამდე, უბრალოდ ერთად აღარ დავიძინებთ და აღარ გავიღვიძებთ. რადგან გვანციკო მალე ახალ ცხოვრებას დაიწყებს, მეც აგრეთვე ;)

მინდა გავიხსენო რაღაცეები.

ამ ბოლოს მე ვასწრებ გაღვიძებას, ნუ ოფიციალურად ისევ გვანციკო მასწრებს და ,,ფხიკ’’-ით მაღვიძებს და მე ვიცინი. თორე სხვა დღეებში რომ გამაღვიძოს მთელი დღე ,,მყრალად’’ უნდა გავატაროთ ორივემ და ამიტომ თავს იკავებს. საშინლად ვერ ვიტან რომ მაღვიძებენ.

ორივეს გაღვიძების შემდეგ ხელების გადაყოფა ხდება საწოლებიდან(თითქმის გვერდიგვერდ გვიდგას) და ჩამორთმევა მშვიდობის დილის გათენების მილოცვის მიზნით დაახლოებით, რომ კიდევ ვნახეთ ერთმანეთი უვნებელნი :D:D

იწყება მერე მთავარი თავის ტკივლი ჩვენი- დღეს რა ვჭამოთ?! მძიმე საკითხია ჩვენთვის თითქმის ყოველთვის, ამიტომ აქ არ შევჩერდები. ადგომას მე ვასწრებ.
მოწესრიგება და კომპიუტერებთან მივარდნა. დღის შუა საათებში სახლში არ ვართ როგორც წესი. თუ ორიდან მხოლოდ ერთი გადის სახლიდან მეორესგან ტელეფონით აკლება, რომ გზიდან არ გადაუხვიოს და შინ მალე მოვიდეს.

საღამოს ისევ კომპიუტერებთან ჯდომა, ამჯერად ერთმანეთთან სკაიპის სახით საუბარი. სახლში აბსოლიტური სიჩუმეა.

ოო, ღამის საათები ყველაზე საინტერესოა და რატომ. რაც ერთად ვცხოვრობთ შემიძლია თითზე ჩამოვთვალო ამ წლებში რამდენჯერ მომასწრო ადრე დაწოლა. ყოველთვის მე ვასწრებ, შესაბამისად პლიტის(ქართული სიტყვაა თუ არა არ ვიცი, ვერ მოვუფიქრე შემცვლელი სიტყვა) გამორთვა, კარის ჩაკეტვა და შუქის ჩაქრობა ყოველთვის გვანციკოს კისერზეა. როცა ვსწავლობ ყველაზე მეტად მაშინ უხარია, იტყვის მე წავედი დასაძინებლად და სანამ ,,დ’’ ასო დაამთავროს მე ვწევარ უკვე. ყველაზე მეტად მაგაზე გიჟდება. ერთხელ მოიფიქრა არ ვიტყვი ეგებ მოვასწროო, მაგრამ ეღიმებოდა ეშმაკურად და სანამ საძინებელში შევიდოდა მაგამდე მოვასწარი დაწოლა, რამდენჯერ ტანსაცმლიანა ჩავწოლილვარ რომ მე არ ჩამექრო შუქი და ა.შ. მოვალეობები არ შემესრულებინა რაც გვანციკოს ევალება ღამით.

მერე მოიფიქრა ერთი საათით ადრე დავიწყებ მე დასაძინელად გამზადებას რომ ერთად მოგვიწიოს დაწოლაო, მაგრამ ვერა და ვერ ეშველა, მაინც ვასწრებ ყველა ვარიანტში. ახლა მიჩვეულია უკვე და აღარც ცდილობს მომასწროს. ესეც ასეეე.

ღამე გგონიათ ვიძინებთ როცა ვწვებით?! არაა დეტალურად ხომ უნდა განვიხილოთ დღის მომხდარი ამბები, ჩვენი სულიერი მდგომარეობა და პოზიცია ამა თუ იმ მომენტზე.

კარგი იყო, ყველაფერი კარგი იყო. იმდენი რამ გადაგვხდენია თავზე, უამრავი..
ძალიან ემოციური და რთული პერიოდებიც გვქონდა, მადლობა ღმერთს ყველაფერი კარგად დამთავრდა და კარგად აპირებს გაგრძელებას ჩვენი ცხოვრება :))

გუშინ ბევრი ფიქრის შემდეგ დავასკვენი და გავუზიარე მასაც, რა მაგარია დეიდაშვილები რომ ვართ და გვინდა არ გვინდა ერთმანეთს რომ არ დავკარგავთ მეთქი.მისგან ამ ამბავს ხარხარი მოჰყვა.

ახლა ორივეს დაძაბული მომენტები გვაქვს გარკვეულ მიზეზთა გამო. გაივლის გამოივლიის დამეტაკება: -ქეთი, ადექი ფეხზე. რა გინდა- ვპასუხობ მე. ადექი უნდა ჩაგეხუტო. ავდგებიიი ჩავეხუტებით ერთმანეთს, ვკოცნით ვკოცნით ვეფერებით ვეფერებიიით მერე მე მეტი მომივა ეს მოფერებაა აყეფდებაა და მომიშორებს თავიდან: - ოოო, წადი დაჯექი ისევ მერჩივნა არ მოსულიყავი. გავა წუთები მომადგება კიდევ: -ქეთი, ადექი ფეხზე. რა გინდა - ვპასუხობ მე. ადექი უნდა ჩაგეხუტო. ავდგებიი და დაიწყება თავიდან და იგივენაირად დასრულდება და ასე გრძელდება :D:D

განვიცდით საცოდავი ბავშვები ახალ ეტაპს ცხოვრების და უვკე შეჩვეულის დასასრულის მიახლოებას.

ახალი ტექნიკა და თამაშები

2010-12-17T02:52:00.003+04:00

გამარჯობა ბლოგო, თანაბლოგერებო და მკითხველებო. თათია დაბრუნდა :))

დღეს ვპოსტავ ახალ ტექნოლოგიებზე, რომელიც აქ, ამერიკაში უკვე საკმაოდ გავრცელებულია, მაგრამ საქართველოში - არც ისე. ალბათ ბევრმა უკვე იცის სხვადასხვა ხერხები, რომ ტელევიზორიდან დავათვალიეროთ ვებ საიტები, სურათები, ვუსმინოთ მუსიკებს ჩვენი აიპოდიდან, ფლეშკიდან თუ კომპიუტერიდან. ამ ყველაფრისთვის გვჭირდება, მინიმუმ ე.წ. პულტი GoogleTv-სთვისაც კი.

შეიძლება თუ არა, რომ ჩავრთოთ ჩვენთვის სასურველი კინო, მუსიკა, რადიო ან თამაში პულტის გარეშე? xbox 360 Kinect-ის მეშვეობით ეს შესაძლებელია. მთავარია ხმა ამოიღო და უთხრა, kinect ყველაფერს შეგისრულებს. მარტო ეს არაა, ის შენ გხედავს, გგრძნობს, ზომავს შენს სიმაღლეს, ესმის შენი და ა.შ.
ამის შესაბამისად, გამოსულია ახალი დისკები. ვარჯიში გინდა? კი ბატონო, სულაც არ გჭირდება ხელმძღვანელი თუ ინსტრუქტორი xbox 360 kinect გადაიქცევა მასწავლებლად, ან შენი კალორიების მთვლელად, ან თუნდაც თანამოვარჯიშედ.

აი ვიდეო, რომ უკეთ დაინახოთ: ტრენდონი (ჩემი ქმარი) ცდის ახალ Your Shape დისკს.

ეს კი მე ვარ, kinect ცეკვას მასწავლის:

მოგეწონათ? მეც მომწონს. კიდევ ბევრი ახალი რამეა, რაც მინდა განახოთ, მაგრამ ამჯერად ეს იყოს. მომდევნო რამდენიმე პოსტის იდეა მაქვს და იმედია აღარ გავქრები ესე დიდი ხნით. აბა ჰე.

ჰო, აქვე kinect-ის ოფიციალურ ტრეილერს უყურეთ და უკეთ მიხვდებით რა არის

გარიგება

2010-12-13T20:55:00.010+04:00

მე და გვანციკომ გადავწყვიტეთ ჩვენი ისედაც მრავალფეროვანი ცხოვრება კიდევ უფრო გაგვემრავალფეროვნებინა და მოვიფიქრეთ რაღაც. იდეა გვანცას ეკუთვნის და თუ არ გაამართლა იცის რაც მოუვა. ჯობია გაამართლოს !! აი ისიც–

მოკლედ, კარგად არ ჩანს ჩვენი იურიდიული დოკუმენტი, სიტყვიერად გაგაცნობთ მას. ერთი კვირით გავცვალეთ ჩვენი ,, განყოფილებები''. საქმე იმაშია, რომ სახლი დაყოფილი გვაქვს კერძო და საერთო საკუთრებად. იმ ოთახში, სადაც თითქმის ყველაზე მეტ დროს ვატარებთ, მარჯვენა ფრთა მე მეკუთვნის, ხოლო მარცხენა გვანცას, ახლა ეს ტერიტორიები გავცვალეთ თავის ნივთებიანა. კერძოდ, გვანციკოს ჩემი ლეპტოპი დავუტოვე ყველა სასარგებლო ნივთითურთ (გარდა გერმანული სახელმძღვანელოებისა) და მისი ხმაურიანი და ვეებერთელა კომპიუტერით მე დავიწყე სარგებლობა. ამ გარიგების ვადაა 7 კალენდალური დღე.

გვანცა როცა სწავლობს და რამეზე დაველაპარაკები, მეუბნება: ,,ვაზროვნებ, ხელს ნუ მიშლი''. მე სულ მეცინებოდა მის ნათქვამზე, ახლა პოსტის წერა რომ დავიწყე, ის დამელაპარაკა და მექანიკურად ვუთხარი ვაზროვნებ, ნუ მიშლი ხელს მეთქი, გაიცინა : ,, ხედავ, ჩემი ტერმინები წავიდა''. ჰო, ახლა თუ მართლა იმოქმედა ამ გარიგებამ ჩვენზე და მე გაპრანჭვა დავიწყე, გვანცა კი სპორტულ სტილზე გადავიდა მერე ნახეთ თქვენ სეირი :D ვაი,
გერმანიაში რომ ვეღარ წავიდე?! არა, არ მაწყობს, ნეტა მალე გავიდეს ერთი კვირა :S

დღეს ჩემსა და ჩვენს საყვარელ მეზობელს შორის, როგორც იტყვიან შავმა კატამ გაირბინა, რატომ ?! იმიტომ, რომ უმიზეზოდ პატარა ლეკვი ცემა, ნუ მიზეზი ის იყო, რომ საბრალოს ცნობისმოყვარეობამ სძლია და მეორე სართულზე ამოვიდა. საშინელი ხმები შემომესმა და გავარდი გარეთ, გამოვექომაგე უცნობ ლეკვს და ეზოს ბოსს ხელში მომარჯვებული ცოცხი დავუჭირე არ დაარტყათ მეთქი. ეგ იყო და ეგ, ჩვენი გზები გაიყარა. ეგ კი არა კინაღამ მეც მომხვდა ცოცხი.

კიდევ რა ხდება?! კიდევ ხდება ის, რომ ჩემს ცხრილში ნელ–ნელა იხაზება მონიშნული თარიღები 19 დეკემბრის სასარგებლოდ. ახლოვდება წარმატების/ თავის მოჭრის დღე. თუ მომეჭრა თავი აორთქლება მაქვს გადაწყვეტილი, 18–ში ღამეს შევკრავ ბარგს ყოველი შემთხვევისთვის, შესაბამისად აქაც ვეღარ ვიქნები, ამიტომ წინასწარ მინდა გითხრათ, რომ ძალიან მიყვარხართ და საუკეთესოს გისურვებთ ყველაფერში. თუმცა მართლა დიდ დროს ვუთმობდი წინა ორ კვირაში გერმანულს და წესით უნდა დამიფასდეს შრომა და აორთქლებასაც გადავრჩები. ჰუმბოლტის სახელობის ბიბლიოთეკა და მისი თანამშრომლები მეხმარებოდნენ გამოცდის მომზადებაში, სათანადო წიგნებით მამარაგებდნენ. მაგრამ ამ კვირაში ვეღარ მოვკიდებ ხელს, რადგან უნივერსიტეტიც საოცრად მიწყობს ხელს, სამი შუალედური გამოცდა დამინიშნეს 17–ში და 18–ში.
უნდა ნახოთ რაც ჩავეწერე გამოცდაზე რა ფრთხილად დავდივარ, რომ ფეხი არ ვიღრძო კიდევ (მესამედ). განსაკუთრებულად ვუვლი მარცხენა ხელს და თითებს, ნუ გაჭირვებაში მარჯვენა ხელითაც შემიძლია წერა, მაგრამ დროში დამაზარალებს, გაცილებით ნელა ვწერ ვიდრე ჩემი მარჯვე მარცხედნა ხელით. ასე რომ ვუფრთხილდები რაა თავს. აღარც მანქანების წინ აღარ დავრბივარ ქუჩაში, მძღოლებმაც დაისვენეს ექსტრემალურ პირობებში რომ აღარ უწევთ მოძრაობა და მეც ნორმალურ სიარულს მივეჩვიე.

ისეთი ხმაურიანი კლავიატურა აქვს გვანციკოს კომპიუტერს ცოტა ხანში ალბათ გვანცა დამიწერს სკაიპის სტატუსზე : ,, დაინგრა ქეთევან კლავიატურა'', რასაც მე ვუკეთებდი ხოლმე თვითონ რომ აწკაპუნებდა კრეფის დროს. კაია ხომ იცით ასეთი გარიგებები, გამახალისა ახალმა ყოფამ. კარგად მოწყობილა ქალბატონი მარცხენა ფრთაში, მაგრამ არც ჩემი ადგილია ურიგო, რომ გადავიდა ასე ბრძანა, აქ კი კარგად ვისწავლი, კარგი აურააო, გვაქვს რაა დეიდაშვილებს გემოვნება ბატონო :D:D

გუშინ წინ ქორწილში იყო ჩემი ლამაზი გოგო და კარგად მოილხინა.

იმდენად კარგად, რომ ათასი იდეა მომითრია სახლში. დამაყენა თავდაყირა. ახლა აიტეხა ხვალ გამყევი საახალწლო საჩუქრები უნდა ვიყიდოო. მე რომ უკვე ვიყიდე და გავაჩუქე რა ხეირი ახლა ხვალ თვითონ რომ ყიდულობს დროზე ადრე. :@

საქმე იმაშია, რომ ეგეთ რამეებში ძალიან სულსწრაფი ვარ. არ შემიძლია მოთმენა. ორჯერ ვაჩუქე უკვე გვანციკოს წინასწარ.
პირველი საჩუქარი ვუყიდე თუ არა მაშინვე ვაჩუქე, წამოვედით ახლა სახლში და ვინანე გზაში, რატომ ვაჩუქე ასე ადრე მეთქი, მოვიფიქრე მერე, მოდი ამას ისევე გაჩუქებ და ახალ წელს სხვა რამეს გიყიდი მეთქი. გაეცინა, ვინ იცის გულში თქვა რა აზრი აქვს მაინც დროზე ადრე მაჩუქებ შენი ამბავი რომ ვიციო.
ისე აგიხდეთ ყველაფერი, როგორც ჩემს გვანციკოს ეს აუხდა :D:D
რამოდენიმე დღის შემდეგ ავურჩიე ხელახლა საჩუქარი და შევუფუთე. ახლა გზაში ვებრძვი ჩემს თავს მოვითმინო როგორმე მოვიდეს 31 დეკემბრის ღამე მეთქი. არა და არა ამ ტუტუცმა თითებმა წამში აკრიფეს sms –ი, გვანციკო გიყიდე საახალწლო საჩუქარი მეთქი. ნუ კაი ველაპარაკები ჩემს თავს, მიწერე მიწერე , ქე მაინც არ ანახო ახლა 31–მდე მეთქი. მივედი სახლში. სხვათაშორის კარგად გავძელი პირველი–ორი წუთი და დავეტაკე მაინც, გეხვეწები რაა გაჩუქებ მეთქი, დაღონდა ბავშვი, კარგი რაა ქეთ მოითმინე რა არ მინდა ახლაო. ბიჯოოოოს, მოითმინე კარგია, განა ძალმიძს მოთმენა?! ნუ იმდენი ვეხვეწე სად 31–მდე გახარებული რომ იქნები და სად მერე რომ გაგიხარდება მეთქი და გავიტანე მაინც ჩემი. ვაჩუქე.. მოეწონა... ძალიან გახალისდა ..:):) (მაგ დღის მერე სხვა თეფშებს აღარ ეკარება)

პირველად რომ ვუყიდე ერთად წავედით, შევედით საჩუქრების მაღაზიაში და კარებშივე შევთანხმდით აბა დავიშალეთ ახლა და წასვლის დროს შევხვდებით ისევ ამ ადგილას თქო.
მოვკრუგაააავთ შევეფეთებით ერთმანეთს, დავუნახააავ რა უჭირავს ხელშიიიი, დამინახავს რა მიჭირავს ხელში. ის კი არ იცის მაგან ჩუმად რომ დავსდევდი უკან და ვუთვალთვალებდი რას არჩევდა.

აბა ჩემთვისაც უნდა ეყიდა და ახალ წლამდე არ მანახებდა და რა გაძლებდა იქამდე. ნუ ბოლოს დამიჭირა რამოდენიმეჯერ რომ ვუთვალთვალებდი და გაბრაზებულმა და დამწუხრებულმა დამატოვებინა იქაურობა, წამოდი წამოდი მარტო გამოვალ მერეო.

ასე იყო ეს ამბავიც. რახან ხვალინდელ დღეზე მთხოვა გამყევი საჩუქრების საყიდლადო ივარაუდება, რომ ჩემთვის უკვე ნაყიდი ექნება, აბა ხო არ წამოყვანს მე იმ დღევანდელივით. ჰო, ჰო მგონი ნაყიდი აქვს უკვე და რო არ შევჭამო არ მეუბენება, გადამალავდა სადმე, ჩავაბარო ერთი გოეთეს გამოცდა და დავქექო უნდა სახლი კარგად ;):)

ნისლი

2010-12-03T19:51:00.005+04:00

რაღაც ძალიან მხატვრული სათაური გამომივიდა არა?

რატომ დავარქვი და უბრალოდ ასეთ განწყობაზე ვართ მეც და ქეთიც. ამ წუთას კი არა, საერთოდ. გვაინტერესებს რა მოხდება მომავალში, ძალიან გვაინტერესებს. ოდნავი კონტურები არის მაგრამ არა მკვეთრი. მე ბოლოს ცნობისმოყვარეობა დამღუპავს. ყველაფერი მაინტერესებს. ამიტომ უკეთესია ხოლმე ბევრი საქმე როცა მაქვს ფიქრისთვის დრო აღარ მრჩება, მაგრამ მე ისეთი ვარ მაინც ვასწრებ ხოლმე პარალელურად :D

ასეთ განწყობაზე ვარ ამ ბოლო დროს თითქმის ყოველთვის. ყველაფერი ბუნდოვანია, მაინტერესებს მომავალში ვინ ვიქნები, რას წარმოვადგენ, ამბიციები კი მაქვს იცოცხლე, მაგრამ მაინტერესებს რა გამართლდება ჩემი წარმოდგენებიდან და რა იქნება სხვანაირად.

ხო, მოდი მოვრჩე სენტიმენტალიზმს. ჩვენი სახლის ანუ "ბუნაგის" პატარა ისტორია მინდა მოვყვე. ჩვენთვის საინტერესოა. სულ ადრე ბევრი წლის წინ აქ ცხოვრობდა ჩემი ნათესავი (ზუსტად არ ვიცი როგორი) – ჟენია :p ეს ქალი გარდაიცვალა რამდენიმე წლის წინ და აღარავინ ცხოვრობდა. თათია, უნივერსიტეტში როცა ჩააბარა, აქ გადმოვიდა საცხოვრებლად, ცხოვრობდა სულ მარტო. მერე ქეთიც გადმოვიდა და თათია და ქეთი ცხოვრობდნენ ერთად. ცოტა ხანში მეც ჩავაბარე და შევემატე დუეტს და გავხდით ტრიო. თქვენც მოგეხსენებათ, ვინც ჩვენს ბლოგს კითხულობდა, როგორ სიამტკბილობაში ცხოვრობდა ეს ტრიო. ერთ წელში დაიშალა ძლივს შემდგარი ტრიო, თათია ამერიკაში წავიდა და გათხოვდა, ახლა კი თუ ყველაფერი რიგზე იქნა ქეთი მიდის გერმანიაში და ჩვენი დიდი ისტორიის მქონე სახლს შევრჩები მარტო:))))

ცოტატი სევდიანია ჩემი გადმოსახედიდან. ან მე მეცოდება ნამეტანი ჩემი თავი :p ყველა სიკეთესთან ერთად უკვე მეშინია ამ სახლის, ერთხელ ჩვენი მეზობელი იყო შემოსული ჩვენთან და გვითხრა სიზმარში ყოველ ღამით ჟენიას ვხედავ როგორ ამოდის კიბეებზე და გამოწმებთო :D ხოდა იმის მერე ღამით ასეთი მოლანდებები მაქვს

ვიცი რომ სისულელეა მაგრამ ხანდახან მაინც მეშინია :p

ყველაფრის მიუხედავად ძალიან მიყვარს ეს სახლი...

ხვალ ახალციხეში მივდივარ და მიხარია... ძალიან, ძალიან ! რატომ? ეგ მე ვიცი რატომაც :)

მზადება..

2010-12-02T16:31:00.019+04:00

მაშ ასე, ნელ–ნელა(თუ ძალიან სწრაფად) ახლოვდება დრო, რომელსაც ბავშვობიდან სულმოუთქმელად ველი.:))
გუშინ გოეთეში ვიყავი. გამოცდისთვის ჩავეწერე.

19 დეკემბერს გამოცდა მაქვს.

ცოტა არ იყოს ვნერვიულობ :(

იურიდიულ წიგნებთან დიდი ბოდიშის მოხდით, ჩემი სამუშაო მაგიდა გერმანულის წიგნებმა დაიკავეს.

არა რაა, მე თუ მართლა წავედი გერმანიაში ჩემი ახირების გამო, ნუ აეროპორტში სანამ არ ვიქნები ბილეთით ხელში ხომ კიდევ ვერ დავიჯერებ და თუ დავიჯერე, რომ მართლა მივდივარ, ბევრს, ძალიან ძალიან ბევრს ვიცინებ.

p.s. აეროპორტში კი არა ახლავე მეცინება, ვაიმეეე მე ვინა ვარ რაა, მე ვინა ვარ ვინც არ მიცნობს :D:D:D:D:D

ზამთარს გილოცავთ :)))

2010-11-30T18:15:00.008+04:00

ყოველთვის მიხარია პირველი დეკემბერი, იმიტომ რომ ზამთრის სუნი მცემს. ზამთარი დგება ხვალ და ახალი წელი მოვა მალე. ძალიან მიყვარს ახალი წელი, წინა საახალწლო მზადება სახლში, ფუსფუსი, ღუმელი, ნაძვის ხე, ათასნაირი საჭმლის სუნი, ხმაური, ღრიანცელი, გახარებული თვალები, შუშხუნები, მორთული ქუჩები... პლიუს საახალწლო გადაცემები – "ბედის ირონია" რა თქმა უნდა :D

თუმცა მე წინა ორი წელი, ახალი წლის წინა დღეები სახლში არ გამიტარებია, უნივერსიტეტში 31 დეკემბერსაც კი ვსწავლობდით, ერთხელ კოლოქვიუმი მქონდა 31–ში. ჩვენს სახლში, მე რაც მახსოვს, ამ დროს ყოველთვის მხიარულობა და ხმაურია, ბავშვები როცა ვიყავით მე და თათია, ყოველ ახალ წელს ჩვენი მამიდაშვილები ჩამოდიოდნენ სტუმრად, ხან კონცერტებს ვაწყობდით და ხან რა სისულელეებს ვაკეთებდით ხან რას :)) ყოველთვის ძალიან კარგად მახსენდება ახალი წელი.

სხვათაშორის საქართველოში მე–6 საუკუნეში ახალ წელს აგვისტოს თვეში ზეიმობდნენ, რას არ გაიგებ კაცი არა?:)

ხო ისა, რატო ვლაპარაკობ დღეს, 30 ნოემბერს, ახალ წელზე?! :D უბრალოდ ძალიან მომენატრა და ერთი სული მაქვს როდის დადგება ეგ დღე. ადრე, ოცნებად რო მქონდა მობილური ტელეფონი, თოვლის ბაბუამ მაჩუქა ლამაზ ყუთში შეფუთული :)))) ახლაც მახსოვს როგორ გამიხარდა. ნეტა წელს თოვლის ბაბუა დიდ ყუთში შეფუთულ მანქანას არ მაჩუქებს????? :D

წეღან ვიფიქრე მოდი ცხოვრებას გავიხალისებ ცოტათი და აზრს მივცემ მეთქი, მომბეზრდა ყოველდღე ერთი და იგივეს კეთება უღიმღამოდ. ასე რომ როცა კედელზე გაკრული მექნება დღის მკაცრი განრიგი, უფრო კარგად შევასრულებ და არ ვიმაიმუნებ რაც მთავარია, თორემ დავისჯები :))))

ამ იდეამ თუ გაამართლა უფრო დავხვეწავ :)))))
ისე, ეჭვი მაქვს, რომ არ გაამართლებს, ამას წინათ გადავწყვიტე პრესები მეკეთებინა და ჩემი თავის შესაგულიანებლად კედელზე გავიკარი ფურცელი, რამდენ 50საც გავაკეთებდი, იმდენი უნდა გადამეხაზა. თუმცა ზარმაცი რო ხარ ადამიანი ფურცლის ხათრით გააკეთებ პრესებს?! ხიხიხი :p

კიდევ ერთი ამბავი. თათია მომენატრა ძალიან. ასეთი იდეები იმდენი ჰქოდა ხოლმე, ახლა დარწმუნებული ვარ მოვენატრებით ამ პოსტს რომ წაიკითხავს, ეს ბუნაგიც მოენატრება და მშობლიური ახალციხეც. ჩამო თათი და ჩვენ ხმაურიან სახლს ახალი წევრი შეჰმატე :))) გელით ;)

MacCoffee

2010-11-25T19:48:00.008+04:00

ჩვენთან, სახლთან რაც კი მაღაზიებია უკვე იცოდნენ, რომ მაკ კოფე ყოველთვის უნდა ჰქონოდათ. მე და ქეთის დღე არ გადიოდა რომ არ გვეყიდა, ხოდა ყელში რომ ამოგვივიდა ასე სათითაოდ ყიდვა, მაკ კოფის მთლიანი ყუთი ვიყიდეთ. იმდენი ვქენით ორივემ რომ ყელში ამოგვივიდა უკვე და ხათრით ვსვამთ. მაგათი დანახვაც კი ნერვებს მიშლის ფლიახკ. მაგრამ ვაი რომ კიდევ ბევრი გვაქვს :D სტუმრებიც ვერ მოგვეხმარნენ დაცლაში...

ვისაც არ ეზარება გამოგვიაროს და დავალევინებთ :))))

ხო მართლა, იმ დღეს ჩემი პრავა ავამოქმედე ძლივს :) დაჟანგვას გადავარჩინე. რატომღაც მეგონა რომ იმ ქალების რიცხვში არ გავიდოდი მანქანის მართვა რომ არ იციან მაგრამ იხტიბარს რომ არ იტეხენ და ნერვებს უშლიან სხვა მძღოლებს:( მაგრამ იმ დგეს ერთ დღეში ერთხელ კი არა რამდენჯერმე "გადავრჩი".

ეს არის და ეს, ახლა წავალ და ნორმალურ ყავას დავლევ მაკ კოფის მაგივრად:))

ამონაჭერი ჩვენი ცხოვრებიდან..

2010-11-19T19:58:00.017+04:00

ცხოვრება ძალიან საინტერესოა, იგი ათასი მოულოდნელობებითაა სავსე. ამიტომ არ იქნება მართებული თუ მოვიწყენთ და დავიწყებთ წუწუნს როცა ჩვენი ყოფა ერთფეროვანი გახდება, ეს მხოლოდ დროებითია. როცა არ ელი სწორედ მაშინ გვიწყობს სიურპრიზებს სამყარო.

რაც შეგვეხება მე და ჩემს გვანციკოს. ოოო, ჩვენთან სულ სხვაგვარადაა ყველაფერი. ჩვენ მოწყენა არ გვცალდება ხოლმე, ზედმეტად ოპტიმისტები ვართ და გვიმართლებს კიდეც ამ მიდგომის გამო.

თუმცა, ჩვენც გვქონია მომენტი მოწყენის.. სიმარტოვის განცდის.. სიცივის.. შიმშილისაც კი ..

თუმცა, ესე ყოფნა დიდხანს არ გრძელდება როგორც წესი :))

არსებობს ჯადოსნური ჯოხი და კეთილი ადამიანები, ვისი წყალობითაც შეიძლება სულ სხვა სამყაროში აღმოვჩნდეთ ..

ასეთ ადამიანებს უფალი გვივლენს და ჩვენც მადლიერები ვიღებთ მის წყალობას :)

ხოდა ესე. ჯადოსნური ზარი განხორციელდა ჩვენს ტელეფონზე და ,, მიგვიწვიეს’’. მიგვიწვიეს თუ სად მიგვიწვიეს.. :D :D :D

სიმართლე გითხრათ მშივრები დავრჩით :D

კარგად გავერთეთ, მაქსიმალურად ვიოპოსუმეთ. :)

უნდა ითქვას, რომ თავი კარგად გავართვით მიპატიჟებას. კარგი განტვირთვა იყო საგამოცდო პერიოდის კვალობაზე. :)

ეს კი ჩვენი ნამდვილი სახეა.

ჰელოუინი (Halloween) 2010

2010-11-02T09:51:00.012+04:00

გამარჯობათ. ისევ მე ვარ, თათია და ისევ ამერიკიდან ვწერ. დღევანდელი პოსტი მინდა ჰელოუინის დღესასწაულს მივუძღვნა. 2 წლის წინ, როდესაც ამ დღეს საქართველოში ვიყავი, სულ არ იგრძნობოდა რამე დღესასწაული, ბოლო ორი წელია კიდევ ამ დღეს განსაკუთრებით აღვნიშნავთ ამერიკაში. ამ დღისათვის ისეთივე მონდომებით ემზადებიან, როგორც შობისათვის. ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ სახლების მორთვას. მეზობლებს ეჯიბრებიან, ვინ უფრო მეტ ფულს დახარჯავს გარე დეკორაციებში. საბოლოო ჯამში, ჰელოუინამდე 2 კვირით ადრე ქალაქი მართლა ლამაზდება. კვახებს რა თქმა უნდა პირველ რიგში ჭრიან, ზოგს სახლის გარეთ დებენ, ზოგს შიგნით. თვითონ მაგ პროცესსაც აღნიშნავენ, ან ოჯახის წევრებს, ან მეგობრებს შორის. ჩემი აზრით ყველაზე მაგარი რამე, რაც ამ დღეს ხდება არის Hounted Houses - საშინელებათა სახლები. სახლები, რომელშიც შეხვალ და ისე ვერ გამოხვალ, რომ ყელი არ გქონდეს ჩახლეჩილი შიშისაგან ყვირილით.

გუშინ ლუკამ თავის ცხოვრებაში პირველი ჰელოუინი აღნიშნა. საყვარელ დათვად გადავაციეთ და კანფეტების მოსაპოვებლად წავიყვანეთ. Trick or Treating, ანუ კანფეტების შეგროვება ბავშვების საყვარელი დროა. საღამოობით, როდესაც მზე ჩასვლას იწყებს, ბავშვები კოსტუმებს იცმევენ, გარეთ გადიან და იმ სახლის კარებზე აკაკუნებენ, რომლებსაც გარეთ შუქი უნთიათ და კანფეტებს აგროვენენ.

ამის მერე უფროსების გართობა იწყება საჰელოუინო წვეულებებზე, რომლებზეც პატარა შვილის დედები ვერ მიდიან (ანუ მე) და იჩაგრებიან :p

აი კიდევ რამდენიმე სურათი. იმედია წარმოდგენა შეგექმნებათ როგორ აღნიშნავენ აქ, მინესოტაში ჰელოუინს.

მოგონებები..

2010-10-17T23:15:00.022+04:00

სახლში მაქვს ერთი ჯადოსნური ყუთი, რომელიც ჩემი წარსულის ნაწილს წარმოადგენს. მასში მაქვს მოთავსებული უამრავი ნივთი და წერილი, რომლებიც ჩემთვის ძალიან ძვირფასია :) ამ ყუთს როცა ვხსნი მთელი არა მაგრამ დიდი ნაწილი გარდასრულ დღეთა ხელის გულზე მეშლება ხოლმე.

დღეს რატომღაც საჯაროდ მომინდა ბავშვობის წლების გახსენება,იმედია არ შეგაწუხებთ ჩემი მოგონებები.

წერილი მინდა წაგაკითხოთ, ჩემი საყვარელი ადამიანის მოწერილია. (სოფელში ვისვენებდი ამ დროს)

,, ქეთი

ქეთი როგორ ხარ. ძალიან მომენატრე. შენი წერილი მივიღე. მამაჩემს მისცა მზია დეიდამ და მამაჩემმა თავის წიგნში ჩადო. მერე ის წიგნი სამსახურში დარჩა. სახლში რომ მოვიდა სულ დავჩხრიკე, მაგრამ წერილი ვერ ვუპოვე. ხო მართლა მზია დეიდამ დაურეკა დედაჩემს და უთხრა, რომ შენ წერილი გამომიგზავნე და მამაჩემს მისცა. მთელი დღე ვეძებდით, მეორე დილას მამიკოს სამსახურში წავედით, რომ წერილი მენახა და წიგნში ვნახე.

ესეც ასე!!! ახლა დავიწყე წერილის წერა ჩემს ქოხში. ეს ქოხი ადიელებისგან ავაშენეთ მე და გვანცამ. ოთხივე მხრიდან ადიელოები ჩამოვაფარეთ. ეს ქოხი ბალკონის ნახევრის ნახევარს იკავებს. ქოხს ზემოდანაც გადავაფარეთ ნაჭერი, ქოხში საქანელაც მოვაქციეთ და თაროდ ვიყენებთ, ზედ ფუმფულა სათამაშოები დავდეთ. ქოხში კიდევ სკამები დავდგით და მაგიდად ვიყენებთ, ზედ ვჭამთ კიდეც..

ჩვენმა მეზობელმა პუპუშამ სასკოლო ჩანთები მოგვცა და ქოხში შევიტანეთ. შიგ ათასი ხარახურა ჩავდეთ და ეს პასტა და ფურცელიც მაგედან ამოვიღე.

ახლა რაც შეეხება მანდ ჩამოსვლას. დედიკომ თქვა 4–ში ჩავიდეთო, მაგრამ იქ არ დაგტოვებ, სანამ მზია დეიდა გამოცდებს არ მორჩებაო.

დაბადების დღეზე არ ვიცი რა უფრო გაგეხარდება სათამაშო თუ სხვა რამ. მე მაგალითად ძალიან მეწყინა, რომ არავინ სათამაშო არ მომიტანა. ყველას ჰგონია, რომ უკვე დიდი გოგო ვარ და სათამაშოები არ მიყვარს. შენი არ ვიცი. მოდი, სანამ მე მანდ ჩამოვიდე ესე ვწეროთ ერთმანეთს წერილები.
ნეტა სიმინდები თუ შემოვიდა მანდ?
ჩვენი სასიმინდე როგორ არის? როცა ჩამოვალ ისევ მოვაწყოთ მანდ ბინა. ტყემლის ხე როგორ არის? ბიმი როგორ არის? ტოპი როგორ არის? ნინიკო და სხვებიც როგორ არიან?

მე და გვანცამ ალუმინები ჩავაბარეთ და ორ ლარ ნახევარი ავიღეთ. მე ჩემი 1 ლარით და 25 თეთრით კამფეტები ვიყიდე, გასინჯე თუ მოგეწონება. ტოპისაც მიეცი, მაგრამ აქ რომ იყო არ ჭამდა. დედიკომ კიდევ მომცა ფული და კევი და შოკოლადები ვიყიდე. მეც მაქვს და შენც გამოგიგზავნე. კევი ტოპის არ მისცე, თორემ ჩაყლაპავს და კუჭ–ნაწლავზე მიეწებება.
მამიკომ გამგზავნა 4 ნაყინის საყიდლად და ესკიმო ვიყიდე, რომ ჯოხები შემეგროვებინა. ჩემ 4 ჯოხს დავუმატებთ შენ 12 ჯოხს და კარგი ტივი გამოვა. შენ კი კიდევ შეაგროვე ჯოხები.
ბოდიში, რომ უშნოდ დავწერე.
მოკითხვა ყველას!!!
შენი თათია !!!!

ეს იყო ჩვენი ჯადოსნური ჯოხი და ათას ,,სასწაულებს'' ვახდენდით. შემდეგ გადავტეხეთ და შევპირდით ერთმანეთს სამუდამოდ შევინახავდით :) ერთი ნაწილი თათიას აქვს, მეორე კი მე.

ეს ბეჭედიც თათიამ მაჩუქა, ძალიან პატარები ვიყავით, მაშინ არც ერთ თითზე არ მომდიოდა :)

პ.ს. თათიკო მომენატრე შენც და ეს დროც. :(

ახლა ამ მაიმუნის ისტორია მოგიყვეთ :) ეს მაიმუნი ჩემი დაქალის რვეულის ყდაზე იყო. ერთ მერხზე ვისხედით მაშინ და სულ ვხედავდი ამ რვეულს.(ეს ის დრო იყო მაიმუნი ოცნებად რომ მქონდა ქცეული და გიჟივით მიყვარდა) ხომ წარმოგიდგენიათ ამ რვეულზე რა დამემართებოდა. ველოდებოდი როდის გაუთავდებოდა სუფთა ფურცლები რვეულში რომ მეთხოვა მაჩუქე მეთქი, თან ვერ ვუბედავდი. როგორც იქნა შევკადრე და მაჩუქა, მითხრა ვიცი რომ გიყვარს მაიმუნები და უთქმელადაც ვაპირებდი ჩუქებასო და აი, მას დღემდე ვინახავ. მაშინ მეორე კლასელი ვიყავი. :)

ამ ფოტოზე მე და ჩემი მეორე გადარეული დაქალი მარი ვართ.თეოს შემდეგ სკოლის დამთავრებამდე მის გვერდზე ვიჯექი მერხთან.თანაც ერთი უბანში ვცხოვრობდით, დღე და ღამე ერთად ვიყავით და ათას სისულელეს ვაკეთებდით მთელი ბავშვობა :)

ეს მარიკოს ერთ–ერთი მოწერილი ბარათია. მსგავსი ბარათი უამრავი მაქვს შენახული მისი.ერთმანეთს ვუწერდით საკმაოდ ხშირად.

ამ ფოთლის ისტორია ძალიან სასაცილოა.. კახეთში ვიყავით სკოლიდან წასულები ექსკურსიაზე და ,,სიყვარულის ვენახში'' გავიარეთ :) ფოთოლი უნდა მოგვეწყვიტა და ჩაგვეფიქრა ბიჭის სახელი და უთუოდ გახდებოდა შეყვარებული მთქმელის სიტყვებით.ამ დროს ერთი ბიჭი მიყვარდა, ამ ცდუნებას როგორ გავუძლებდი რომ არ ჩამეფიქრა :)

შედეგად იმ პერიოდის გასახსენებლად ეს ფოთოლი შემრჩა. ის ბიჭი კი დღეს ჩემი ერთ–ერთი ყველაზე ახლო მეგობარია :)

ეს ნახატი თათიას ეკუთვნის. დედასთან როცა ვემზადებოდით ქართულში, აბიტურიენტობის დროს, გაკვეთილზე დამიხატა ჩემთან სახლში :)

როცა საცხოვრებელი ბინა გამოვიცვალეთ, ძველ ეზოში ძალიან კარგი ბავშვები დავტოვე,დიდი სიყვარული გვქონდა ერთმანეთში და ხანგრძლივი დროით გვქონდა შემდეგში მიწერ–მოწერები. ძალიან ბევრი წერილი მაქვს შენახული მსგავსი.

ეს ბარათი ჩემი საყვარელი ენის საყვარელმა მასწავლებელმა მაჩუქა :)

საერთოდ ყვავილი ჩემი სუსტი წერტილია :p სკოლა რომ დავამთავრე მაშინ მაჩუქა მეგობარმა. უბრალოდ გამოიყურება, მაგრამ ჩემთვის ძალიან ძვირფასია.

მგონი დავასრულე პოსტი :)

უბრალოდ 14 ოქტომბერი.

2010-10-14T00:23:00.007+04:00

სულ მიკვირდა რომ აცივდება ნაყინს რაღატო ყიდიან მეთქი?! არადა... ცოტა ხნის წინ მეც მივირთვი გემრიელად. ღამეა ისე და ცივა საკმაოდ. ნუ მე ერთი ნაყინის ჭამა გადავიტანე და ქეთი უკვე მეორეს ჭამს და ლოლოები კიდია აქედან და იქიდან, თან ადიალა აქვს მოცმული და ძაგძაგებს:) აი, თურმე რატომ ყიდიან ზამთარ–ზაფხულ ნაყინს, ყავს თავისი მყიდველი და გასდით, რატო არ გაყიდიან გენაცვალე. ჩვენ თუ ვერ ვხვდებით როდის უნდა ვჭამოთ, გამყიდველები სულ ჩვენზე არ ზრუნავენ??? ა, ლოგიკა! :p

დღეს სამებაში სხვადასხვა ქვეყნის პატრიარქები იყვნენ ჩამობრძანებულები. ძალიან კარგი დღე იყო.

ხო. თმა გადავიღებე ისევ... მუქ ყავისფრად. ამჯერად მომსახურება უფასოდ გამიწიეს. აი ჩემი მღებავი :p

იმ დღეს საჩუქარი მივიღეთ მე და ქეთიმ. მეტად ორიგინალური. და სხვათაშორის ბევრ სხვა ტრადიციულ საჩუქრებს გადაუჯოკრა :p

ხო კიდევ ერთი სასიამოვნო (ჩემთვის ყოველშემთხვევაში) ამბავი. პრავა ავიღე, ქართულად მართვის მოწმობა. ძალიან ბევრი კი ვიწვალე, მაგრამ ღირდა რა.
აჰა, მორჩა. აღარ მაქვს მეტი ისეთი არაფერი მოსაყოლი.
ხო მართლა. ახლა ვაპირებ სქეარქიმანდრიტ ვიტალის ცხოვრების წაკითხვას დათქვენც გირჩევთ. აბა დროებით! ; )

მა-მუ

2010-09-30T11:19:00.007+04:00

აჰა, მოვიცალე ბლოგისთვის და ახალ პოსტსაც ვწერ ლუკაზე.

ლუკას ალეკ ჯონსონი, ანუ ქართულად ლუკა უკვე 2,5 თვისაა, იზრდება და ჭკვიანდება. 40 დღისა რომ იყო მოინათლა მამიკოსთან ერთად. საერთო ჯამში ჯანმრთელი და საყვარელი ბავშვია.

ყოველ დღე ვასმენინებთ კლასიკურ მუსიკას, ველაპარაკებით ქართულად, ინგლისურად და ხანდახან ესპანურადაც. მე კიდევ გავერკვიე ისეთ რაღაცეებში, როგორიცაა ბავშვის საფენების გამოცვლა, ბოთლების გათბობა, საბანაო წყლის ტემპერატურის შეფასება, გაზები, ბოყინი და ათას ესეთ წვრილმანში, თქვენ რომ არ გაინტერესებთ.
ვაპირებთ ამერიკაში ძალიან გარეკლამებული პროგრამის ყიდვას, 2 წლის ბავშვები რომ კითხვას სწავლობენ და მოკლედ, ”ვუნდერკინდად აღზრდას”.

აქვს ძალიან ბევრი ზედმეტი სახელი: კუკა, ლუკიკო, ლუკიკუნა, პაწიკუნა, კუკულიკო და ა.შ.

აქვს საყვარელი:
- მუსიკა - Flight of the Bumblebee
- მულტფილმი - The Care Bears
- ხელში დაჭერის პოზიცია - დედიკოს ან მამიკოს მხართან
- ადგილი, სადაც ისვენებს - საქანელა, რომელიც მუსიკებს უკრავს
- საწოვარა - თავისი თითები
- სათამაშო - თავის მანქანის სკამზე ჩამოკიდებული საჩხაკუნო კუ და თავისი საწოლის თავზე მფრინავი თევზები
- xbox თამაში - Call of Duty, Modern Warfare 2.
მისი პირველი სიტყვა - უუ, მეორე სიტყვა - აღუ, მესამე სიტყვა - ამის ისტორიას ეხლა მოგახსენებთ:
მე და ტრენდონი ერთმანეთს ვეჯიბრებოდით, თუ რას იტყოდა პირველს: დედას თუ მამას. როცა ველაპარაკებით ქართულად, მე დედა ვარ, ის მამა. როცა ველაპარაკებით ინგლისურად, მე ვარ mommy(მამი), ტრენდონია - daddy(დედი). ლუკამაც არ გვაწყენინა და მამა-სა და მამი-ს შუალედური სიტყვა თქვა გუშინ - მამუ. ტრენდონი ამბობს, რომ ბავშვი მამას გულისხმობდა, მე კიდევ ვამბობ, რომ ინგლისურად დედას გულისხმობდა. გაიგე აბა ეხლა რომელი ვართ მართალი.
სინამდვილე: არც მე და არც ტრენდონი ვართ მართალი, რადგან 2,5 თვის ბავშვისთვის აღუ და მამუ სულ ერთია და არც არაფერს არ ნიშნავს. მაგრამ როგორც ყველა მშობელს, ჩვენც ჩვენი შვილის განსაკუთრებულ ნიჭში არაფერი გვეპარება და გულს ვიწყნარებთ, რომ ლუკა მართლაც რომელიმე ჩვენგანს ეძახდა.

ბედნიერი პოსტი

2010-09-26T17:28:00.003+04:00

ძალიან ბედნიერი ვარ და მინდოდა თქვენთვისაც გამეზიარებინა ჩემი განცდა. საქმე იმაშია რომ ეს ბოლო დრო საოცარი გრძნობით აღვსილი დავდივარ, ისეთი საამური და სასიამოვნოა გულში ვერ ვიტევ, ძლივს ვსუნთქავ.. აი, როგორ ვარ იცით?! საქანელაზე როცა ზიხარ და ძალიან მაღლა რომ აგაქანებს და დაშვების დროს გული რომ გიფრიალებს და ძლივს სუნთქავ ,ზუსტად მასე ვარ.

მიზეზი??!! მიზეზი ჩემთვისაც უცნობია :) სულ მიხარია, ყველაფერში დადებითს ვხედავ, ნათელს, სასიამოვნოს.. გარშემო არაფერი მაღიზიანებს, ყველაფერი მახალისებს, ყველა მიყვარს. მინდა ყველას ჩემს ირგვლივ ღიმილი და სითბო ვაჩუქო, მაქსიმალურად ვასიამოვნო გარშემო მყოფნი. საოცარი გრძნობაა ასე ძლიერად არასოდეს განმიცდია, თანაც უმიზეზოდ.

ყველას მინდა გისურვოთ იგივე.ყველა მიყვარხართ და მინდა თქვენც ამ გრძნობით იცხოვროთ და გაილამაზოთ ცხოვრება.

ქეთევანობა..

2010-09-13T14:32:00.008+04:00

მოგესალმებით, დღეს ქეთევანობაა და პოსტის დაწერა მომინდა. იმიტომ რომ არავის ახსოვს ხოლმე დღევანდელი დღე და არავინ მილოცავს :( წინა დღეს მე თვითონ ვრეკავ ხოლმე ნაცნობებთან და ვახსენებ, ხვალ ქეთევანობაა და მოლოცვა არ დაგავიწყდეთ მეთქი. მაგრამ როგორც წესი, მაინც ავიწყდებათ მოლოცვა, ჩემთვის კი მნიშვნელოვანი თარიღია. მართალია დღეს ახლითაა ქეთევანობა და ძველით 26 სექტემბერსაა, მაგრამ არც 26 სექტემბერს არ მილოცავენ :(

მინდა ორიოდე სიტყვით შეგახსენოთ დღევანდელი დღის მნიშვნელობა:

წმინდა ქეთევანი, აშოთან მუხრან ბატონის ასული დაიბადა დაახლოებით 1570წელს.

კეთილგონიერი და მორწმუნე ქეთევანი კახეთის მეფის, ალექსანდრეს უფროს ვაჟზე, დავითზე დააქორწინეს. დავითი ოთხიოდ თვეში მოულოდნელად გარდაიცვალა.დაქვრივებულ ქეთევანს დარჩა ქალ-ვაჟი -თეიმურაზი და ეკატერინე.
მოგვიანებით ქეთევანმა შაჰს დიდძალი ძღვენი გაუგზავნა და სთხოვა,მეფედ თეიმურაზი დაემტკიცებინა.მართლაც იგი მეფედ დამტკიცდა.

შაჰ-აბაზმა 1614 წელს ელჩი გაუგზავნა თეიმურაზს და ერთგულების ნიშნად შვილი სთხოვა მძევლად.იცოდა მან შაჰის ვერაგობა, მაგრამ დიდებულების იძულებით უმცროსი ვაჟი, ალექსამდრე მაინც გაუგზავნა სპარსეთში, თან მას დედაც- წმ. ქეთევანიც გააყოლა.

ათი წელი იტანჯებოდა დედაფალი ,,საპატიო’’ ტყვეობაში. მარხვით, ლოცვით, ქვაზე წოლით გაილია დედოფლის სხეული.მაინც მხნედ იყო. უვლიდა, ზრუნავდა და ზედ დაფოფინებდა თავის სამწყსოს -მის გამგებლობაში მყოფ ოციოდე ქართველს.

ხედავდა გულმრისხანე შაჰი, რომ ,,უდრეკ იყო დედაოფალი’’, ისეც წმინდა სამებას სასოებდა, ჯვარცმულ მაცხოვარს ავედრებდა თავის ჯვარცმულ ქვეყანას და ემზადებოდა დიდი მისიისთვის.
შაჰმა იმამ-ყული-ხანს შეუთვალა: ,,ქეთევან დედოფალი თუ გათათრდეს, ნურას აწყენ და თუ არ გათათრდეს, აწამე და სასჯელით მოკალიო.’’ ამ ამბით შეძრწუნებული ნაქართველარი მუნდილაძე შეევედრა დედოფალს, სხვის დასანახად მაინც აღიარე მაჰმადი, გულში კი ქრისტანად დარჩიო. წმინდა ქეთევანმა შორს დაიჭირა უნდილაძის ნათქვამი და წამებისთვის გაემზადა.

უსჯულოებმა ენით აუღწერელი სისასტიკით აწამეს ქართველთა დედოფალი..

მარტო დედას არ ავიწყდება ხოლმე და შეხსენების გარეშე მილოცავს. დღეს ჩემი საყვარელი შოკოლადით დამაჯილდოვა :)

ყველას გილოცავთ დღევანდელ დღეს, განსაკუთრებით ქეთევანებს. წმინდა ქეთევანი გვფარავდეს.

პოსტი მომავალი სტუდენტებისთვის

2010-09-07T12:55:00.005+04:00

თათიას და ქეთის რომ დაველოდო არ ვიცი როდის დაწერენ, ასე რომ ისევ მე.

ამჯერად დავწერ პოსტსს მომავალი სტუდენტებისთვის. მოგცემთ რჩევებს, რომელიც ნამდვილად გამოგადგებათ...

პირველ რიგში გილოცავთ სტუდენტობას. ბევრი საინტერესო დღე გელით, ზოგი მხიარული, ზოგი მოწყენილი, მაგრამ საერთო ჯამში ისეთი კარგი და ახალი ემოციებით აღსავსე, რომელიც არასოდეს არ განმეორდება და ყოველთვის მოგენატრებათ, დამიჯერეთ ;)

ჯერ რჩევა ჯავახიშვილის სტუდენტებს.

თავიდან უნივერსიტეტში რომ შევედი, დავინახე ბეევრი კარი, ზოგი დანომრილი, ზოგი გაუქმებული, ზოგზე ლექტორების სახელები ეწერა, მოკლედ ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა ჩემი პირველი დღე სკოლაში, დიდი გაფართოებული თვალებით რომ ვიყურებოდი აქეთ-იქით. აქაც დაახლოებით ასეთი სიტუაცია იყო და თქვენც იგივე გელით, ალბათ იმიტომ, რომ ჯავახიშვილის უნივერსიტეტი სხვებისაგან განსხვავებულია. ამას დადებითი მხარეებიც აქვს და უარყოფითებიც. აქ შენი გასაკეთებელი მარტო შენ უნდა გააკეთო, ცხვირწინ არავინ არაფერს დაგიდებს. შენი ლექციების ცხრილი მთლიანად შენ უნდა შეადგინო, ლექტორები თავად უნდა აირჩიო და კიდევ სხვა...

კარგი ამაში არის ის, რომ

1. სწავლობ დამოუკიდებლად საქმის გაკეთებას.
2. სწავლობ წინააღმდეგობის დაძლევას და
3. სწავლობ ადამიანებთან ურთიერთობას.

თუმცა, ცუდი ისაა ამაში, რომ ეს ყველაფერი გიჯდება ნერვების ფასად.

შეიძლება ზოგჯერ იმ დონეზე მიგიყვანონ, რომ მართლა დაგიზიანდეს ნერვები.

თუ კითხვა გაგიჩნდება მიხვალ ჯერ დეკანატში, დეკანატში 100-დან 90 შემთხვევაში გაგაგზავნიან 123-ე ოთახში... ნერვების მოშლა მერე უნდა იკითხო, როცა 123-ე ოთახიდანაც სხვაგან გაგაგზავნიან, ასე რომ სანამ ჩემს და სხვების მსგავს ეკლიან გზას გაივლიდეთ, წინასწარ გასწავლით ზოგ რამეს. მაგალითად, დეკანატში დააპირებენ თუ არა შენს სხვაგან გაგზავნას ალალად უნდა უთხრა რომ უკვე იყავი იმ ”სხვაგან” და ახლა დეკანატში გამოგაგზავნეს... ან პირიქით ;) მერე უკვე სხვა გზა არ ექნებათ და შეიწუხებენ თავს.

მოკლედ, ჩვენთან ლექტორების გასაკეთებელი მარტო ლექციების კითხვა და ქულების დაწერაა. საბედნიეროდ, უმეტესად კარგი ლექტორები არიან, როგორც ადამიანები და როგორც ლექტორები.

თუ ცხოვრობთ როგორც ნამდვილი სტუდენტები, ანუ როგორც მე და ქეთი :), მაშინ უფრო საინტერესო სტუდენტობა გელით. განიცდით, როგორია აი ასეთი ცხოვრება

და ამის შემდეგ გარეთ გასვლისას ბანკომატებს აცრემლიანებულ თვალს გააყოლებთ. თან ყველაზე მტკივნეული ისაა, როცა გიდევს ჩანთაში ბარათი და უფლება არ გაქვს ფული გამოიტანო. ხოო, ძალიან ცუდი გრძნობაა.

როგორ ვძლიოთ ასეთ სვე-ბედს.

ერთადერთი პრობლემა ისაა, რომ არ ვიცით ფულის ხარჯვა. ხარჯვა ნიშნავს ფულის სწორად გამოყენებას, რაც ჯერ-ჯერობით თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ვერ ვისწავლე. აბა რა უნდა გააკეთო, როცა დაიღლები ერთფეროვანი ცხოვრებით? უნდა წახვიდე და თმა ან უნდა შეიღებო, ან უნდა შეიჭრა (ანდაც ორივე ერთად). თუ შოკოლადი მოგინდება, უნდა იყიდო როცა გინდა და რამდენიც გინდა. თუ ძველი ფეხსაცმელი მოგბეზრდა, უნდა წახვიდე და ახალი იყიდო.

კიდევ კარგი რომ არსებობს კონსერვები. არაა მთლად რიგირანი ერთ-ნახევარ დღეში მთელი ფულის გამოხარჯვა. ტაკ შტო.

თუმცა კითხვა - დღეს რა ვჭამოთ? - მაინც ყოველდღე გაგიჩნდებათ. თუ გყავს ჩემნაირი მამიდა, სადაც როცა გინდა წახვალ და დაგაპურებს, ამას არაფერი ჯობია.

ესეც ასე.

წარმატებულ სტუდენტობას გისურვებთ ;)

ზაფხული

2010-08-31T13:27:00.010+04:00

პრინციპში ზაფხული უკვე გავიდა თითქმის, დღეს 31 აგვისტოა. მთელი ზაფხული არ დამიპოსტავს, დაახლოებით ოთხჯერ დავიწყე წერა მაგრამ ბოლომდე ვერ ჩავამთავრე, ნერვები აღარ მეყო. იმედია ამ პოსტს დავამთავრებ და გამოვაქვეყნებ.

პატარა ლუკა დაიბადა 8 ივლისს, უკვე დიდი ბიჭი გაიზარდა, დეიდას გოჭი : )

დედამ კულტურული შოკი მიიღო, რამდენიმე დღეა რაც ამერიკიდან ჩამოვიდა და ჯერ კარგად ვერ გამორკვეულა. ძალიან განსხვავებული კულტურის ხალხი ცხოვრობს ამერიკაში, თათიას დედამთილი რომ მიდიოდა ხოლმე სტუმრად და დედაჩემი აცილებდა, ტრენდონი თურმე გაკვირვებას ვერ მალავდა, რას დაყვება დედაშენიო თათიასთვის უთქვამს :D თათია რომ/თუ დაპოსტავს ოდესმე მოგიყვებათ დანარჩენებსაც.

ამ ზაფხულში ზღვაზე წასვლას ვგეგმავდით, მაგრამ ბოლოს არც ზღვაზე წავსულვარ და საერთოდაც ახალციხეს შორს ვერ გვცდი

აი ესაა ჩემი ახალციხე

აბასთუმანში ვიყავი ორი დღით, ეგ იყო და ეგ. მიუხედავად ამისა, ჩემი მამიდაშვილი იყო სტუმრად და მაინც კარგად გავერთე : )

კიდევ ახალი რა არის... ვკითხულობ წიგნს და ვსვამ ყავას. საღამოობით მეგობრებს ვნახულობ და ესაა და ეს.

თბილისი მომენატრა ძალიან და ჩვენი ბუნაგი. მე და ქეთის დაგეგმილი გვაქვს ეს სემესტრი კარგად გავატაროთ, ჩვენი ერთად ყოფნის ბოლო სემესტრია და იმიტომ.

შემდეგ პოსტს ალბათ თბილისში დავწერ.

თითქოს ბევრი არაფერი მომხდარა, მაგრამ ეს ზაფხული მაინც საინტერესოდ გავატარე.

ლუკას დაბადებამდე

2010-07-04T02:52:00.004+04:00

მოგესალმებით, მე ლია ვარ, თათიას და გვანცას დედა!

თათიამ შემომთავაზა დაწერე შენი შთაბეჭდილებები ამერიკაზე და ბლოგზე განვათავსოთო, სიამოვნებით მივიღე მისი წინადადება.

იმისი ოცნება, რომ მე როდისმე ვნახავდი ამერიკას, არც მქონია. მითუმეტეს თუ მარტო გავბედავდი და ცხრა მთას იქით წავიდოდი (საქართველოს გარეთ მე მარტო არსად ვყოფილვარ, ძალიან დამოკიდებული ადამიანი ვარ მაგ მხრივ), მაგრამ ჩემს შვილთან ერთად ყოფნის სურვილმა დაძლია ყველაფერი და მეც ამერიკაში ვარ. გზაში ხშირად ვამბობდი იესოს ლოცვასა და ღვთისმშობლის გიხაროდენს. ღმერთმა არ მიმატოვა და მშვიდობით ჩამომიყვანა აშშ-ში. აეროპორტში ბარგი დამიგვიანეს და სხვა გასასვლელიდან გამოვედი (ჩაუვარდათ კოვზი ნაცარში) თათიას მთელი ოჯახი მელოდებოდა შეიარაღებული ფოტოაპარატებითა და ვიდეო კამერებით სხვა გასასვლელთან. ჩემი გაბერილი შემთხვევით ვნახე, თავჩაღუნული, ლოდინით გადაღლილი რომ მიდიოდა აეროპორტის მოსაცდელში. ეს შეხვედრა, თათიას ნახვა, ტრენდონის ახლოდან გაცნობა ღირდა იმად, რომ მე აქ ჩამოვსულიყავი. იმდენად გადაღლილი ვიყავი (მარტო ცაში 14 სთ ვიყავი) და ემოციებით დატვირთული, ის ქალაქი სადაც ჩავფრინდი ვერც კი დავათვალიერე, მანქანაშივე ჩამეძინა.

თათიას ქალაქი უფრო პატარაა, თავისი ლამაზი სახლებითა და ეზოებით, მორთული ყვავილებით, თაბაშირის თოჯინებით, ჩიტების გალიებით და ა.შ. დღეს 4 ივლისია, ამერიკის დამოუკიდებლობის დღე, აქ ამ დღეს დიდი დღესასწაულია, საშინლად წვიმდა, ქუჩაში ხალხი გმირულად იდგა ქოლგებით, ლაბადებით, ზოგი უბრალოდ მოკლე შორტებითა და ბრეტელკებით, ოღონდ ყველას თუ არა უმეტეს ნაწილს მაინც ეროვნული ჩასაცმელი ეცვათ, დროშის ბანტიკები და ჰალსტუხები ეკეთათ, ჩატარდა დემონსტრაცია, 96 ორგანიზაციამ (ასე დავარქმევ პირობითად) ჩამოირა, ყველას თავისი ნაწარმი ჰქონდა წარმოდგენილი და არიგებდა, ეს იყო დროშები, ჩანთები, რადიოები, ხელსაწმენდები, მინდვრის ჰოკეის სათამაშო ”შაიბები”, ხელზე გასაკეთებლები, ყელზე ჩამოსაკიდები, თერმოსის ბოთლები, ფრისბი, ნაყინები და კამფეტები - უამრავი, და რა ვიცი კიდე რა, რაც ვერ დავინახე, მანქანაში ჩანთა ვიპოვე - წვიმაგაუმტარი, წამოვიღე, ვიფიქრე გამომადგება თქო და მართლაც არ გამომადგა? თითქმის გავავსე ამ ტკბილეულობით. როგორ მინდოდა ჩემი შვილიშვილი ამ დღეს გაჩენილიყო, მაგრამ ეტყობა ამ წვიმიან ამინდში ყოფნას დედის მუცელში ჯდომა არჩია, ჩვენ სხვა გზა არა გვაქს, მის ნებას უნდა დავემორჩილოთ.

საღამოს კი გრანდიოზული ფეიერვერკები გაუშვეს.და ბოლოს, არ მინდა ამ ბლოგის სათაურს გადავუხვიო და გეტყვით რომ რაც ჩამოვედი ქართული სამზარეულოდან ვამზადებ კერძებს, ვხმარობ ქართულ სუნელებს, რომლებმაც დიდი მოწონება დაიმსახურეს. ტრენდონს განსაკუთრებულად აჭარული ხაჭაპური მოეწონა, თავისი ხომ შეჭამა, მე და თათია ვერ მოვერიეთ ჩვენს ხაჭაპურებს და ისინიც ტრენდონმა შეგვიჭამა :)

იმიჯი შევიცვალე

2010-06-30T23:58:00.009+04:00

მოკლედ, გავედი გამოვედი, რას არ მივედე და ბოლოს და ისევ ჩემ თმას მივადექი. ძაან უგულოდ მოვექეცი ჩემ საყვარელ გრძელ თმას. რამდენი ხანია ვიზრდი, ყოველ დღე სარკესთან ვამოწმებდი ხო გაიზარდა მეთქი და ამ ყველაფრის მერე ერთ სულელურ საღამოს გადავწყვიტე მეორე დღეს მოკლედ შემეჭრა.

ხო ნუ სალონში მარტო რომ წავსულიყავი შანსი მქონდა გზიდან ამოვბრუნებულიყავი სახლში, მაგრამ ქეთი წავიყოლე თან, მეცადინეობას მოვწყვიტე და არ იზავდა ეგ საქმე რომ ბოლომე არ მიმეყვანა. რაღაც კი მექაჩებოდა უკან, მაგრამ მაინც განვახორციელე ჩემი მორიგი ახირება.

აი რა გრძელი თმა მქონდა.

ხო, ლინზების ჩასმას ჯერ არ ვაპირებ. :პ

სალონში რომ მივედი, თმის მკრეჭავს წუწუნი დავუწყე არ შემჭრა თმის დეპრესიები დამეწყება მეთქი, ხოდა აბა აქ რას მოდიოდი თუ შეჭრა არ გინდოდაო, დამიჭირა და ...

აი როგორ მომეცა! :|
და რას დამამგვანა :D

ნუუ, წუწუნის მიუხედავად მომეწონა ჩემი ნაღიჯნი თმა და გავხალისდი.

იმ, დღეს დედაჩემი თათიასთან გავაცილეთ ამერიკაში... დაგვიბრუნდი დედაააააააააააა........... :დ

მე და ქეთო დაბლა სართულზე ჩავედით გამოცდისთვის რომ გვემეცადინა და რა თქმა უნდა 2 საათამდე ვჭორაობდით.

დღეს შალვა ახალციხელის ხსენების დღეა, გილოცავთ.
ხო, ისე მომწონს ახალციხეში, აღარ მინდა თბილისშიი ;((((((((((((((( :D:D

ბოლოს ორი რჩევა: 1. რამეს რომ გადაწყვეტთ, მაშინვე განახორციელეთ და 2. უყურეთ ფილმს: გაყუნულები - frozen ;))

მინდა კარგია, უნდა მერგებოდეს??!!

2010-06-20T16:58:00.017+04:00

რას შეეხება ჩემი დღევანდელი პოსტი?? მმ.. რას და უფულობას :D :D :D ნუ ვისთვის სასაცილო და ვისთვის სატირალი.რატომ არ შეიძლება მქონდეს მუშაობის საშუალება რათა აღარ ვიწუწუნო და გაღიზიანებული არ ვიარო. ჩემი ფული მინდა მქონდეს არავისზე რომ არ ვიყო დამოკიდებული. თუ ბევრს მოინდომებ იშოვი სამსახურს - დატკეპნილი ფრაზები!! ეს ასეთი მარტივი არაა ჩვენს დღევანდელ ყოფაში. არ მინდა აქაც წუწუნი გამომივიდეს და უარყოფითი აურა გადავიდეს მკითხველზე. არ მინდა მაგრამ გამომდის ხო? :D :D :D

,,ცხოვრება მშვენიერია’’- ცხოვრება მართლაც მშვენიერია და ათასი საშუალებით შეგიძლია კაცმა გაილამაზო იგი, მაგრამ ხანდახან ისინი ვერ მოქმედებენ ჩემზე. ბევრი ფული მჭირდება ჩემი მომავალი მიზნების განხორციელებისთვის და აქ იწყება ჩემი თავის ტკივილიც :D:D:D

დღეს მე და გვანცა გვერდიგვერდ ვისხედით სახლში და აი ჩვენი საუბარიც:

ისე ჩვენში დარჩეს და რაც მშობლებმა ჭკუა ისწავლეს და ცოტ-ცოტა ფულს გვიგზვნიან და ჩვენებრ ვეღარ განგვიკარგია, ფულის ფასი გავიგეთ. იმ დღეს მაჭახელაში ვიყავით მე და გვანცა და როცა ანგარიში მოვითხოვეთ და თანხა გავიგე მექანიკურად, ჩემდა უნებურად ვთქვი დანანებით, ისე ამ თანხით რამდენ პროდუქტს ვიყიდდით ბაზარში მეთქი, მერე გადავხედეთ ერთმანეთს გაკვირვებული სახეებით და გაგვეცინა :) ფულის ეკონომია არ ზის ჩემში და იმიტომ.

აი ჩემი დღევანდელი ქონება:

დედამ რომ გაიგოს გული მოუკვდება და გამომიგზავნის. მე დედის ბიუჯეტზე არ ვწერ ამ პოსტს, ჩემი საკუთარი ფული მინდა. საკუთარიიი.. მინდა კარგია, უნდა მერგებოდეს ხომ?!და რატომ არ მერგება ვითომ!!!!!!!! მეც ხომ ადამიანი ვარ გაჩენილი ღვთისაგან..

გამიცნოს ამ ბიჭმა არ უნდა ნეტა?!.

აი ჩემი და გვანციკოს სულიერი მდგომარეობა:

ვინ შიმშილობით და ვინ სხვა განცდებისგან დაჩიავებული.

ხა ხააა .. მაინც გავაფუჭე ხომ ბოლოში ჩემი ლამაზი პოსტი.

უსათაურო

2010-06-17T13:48:00.006+04:00

ყოველ დილით, დაახლოებით 12 საათისთვის ვიღვიძებთ მე და ჩემი ოპოსუმი. მერე კააი ხანი ვჭორაობთ თითქმის ყველა საკითხზე: გამოცდებზე, ჩვენზე, მეგობრებზე, მეზობლებზე, პოეზიაზე, წუხელი ნანახ ფილმზე, ან იმ ახალ ფილმზე რომელსაც ვგეგმავთ, რომ ვუყუროთ, (ნუ, პოლიტიკა დიდად არ გვიზიდავს) და როგორც ყოველთვის ბოლოს როცა მუცლები აგვიჭრიალდება ორივეს გვებადება ერთი და იგივე კითხვა – დღეს რა ვჭამოთ გვანც? :s – რავი ქეთ, რამე მოვიფიქროთ :|

მერე ავდგებით ტანჯული სახით (იმიტომ, რომ საჭმელია გასაკეთებელი) და ვცდილობთ როგორმე ერთმანეთს შევატენოთ ეს ურთულესი საქმე. ნუ, ბოლოს მაინც ხელჩაკიდებულები მივდივართ მაღაზიაში პროდუქტების საყიდლად, მოკლედ სიყვარული, ამბავი და გაგება...

ჰაჰ, ეხლა გამახსენდა. ერთხელ ქეთის და თათიას ჩემი დაჩაგვრა უნდოდათ და მარტო მაგზავნიდნენ მაღაზიაში. მე ის ჩიტი ვარ ვინმეს დავაჩაგვრინო თავი? :D სავსე ჩაის ჭიქებით ხელში წამოვიყვანე ორივე მაღაზიაში და ქუჩა–ქუჩა სვამდნენ თან :D:D ნი ნარმალნა ნუ...

ერთი გამოცდა ჩავაბარე და 5 დამრჩა. აი ჩვენი გამოცდების ცხრილები

ხო ერთხელ მახსოვს შეგპირდით ჩემს დაკრულს ავტვირთავ თქო.

დიდი არაფერია, უბრალოდ მელოდია მომწონს ძალიან.

ხოოო. ჩემი დედიკო ჩემს გაბერილ დაიკოსთან მიფრინავს ამერიკაში და იქიდან ბევრი კამფეტები და საჩუქრები უნდა ჩამომიტანოს : ) :d თათიას წინასწარ უხარია ხინკალს გამიკეთებსო. :D

გუშინ საშინელ წვიმაში მოვყევით მე და ჩემი დაქალი. გასაწურები გავხდით ისე დავსველდით. ჩანთაშიც რაც მქონდა ყველაფერი დამისველდა. რაღაც პონტში ასწორებდა მაგრად, ფეხშიშველი დავრბოდით შუა ავლაბარში და მანქანებიდან გაოცებული თვალებით იყურებოდნენ. :D

ეხლა წავედი ფრჩხილები უნდა გავიკეთო და ფილმს უნდა ვუყურო – "remember me".

დროებით ;)

შეგროვების მანია

2010-06-13T02:51:00.010+04:00

აი ის არც ისე ახალი დაავადება, რომელიც მთელ მსოფლიოს აწუხებს, მაგრამ მისი აღმოჩენა/აღიარება და "შველა" ეხლახანს დაიწყეს. ეს არის Hoarding, ანუ შეგროვების მანია.

ეს შეიძლება ყველას დაემართოს, მაგრამ თურმე ცნობილია, რომ დიდი შანსია მემკვიდრეობით გადავიდეს.

სიმპტომები ასეთი ყოფილა:
იწყება მაგიდების, გაზქურის, სამზარეულოს, კიბეების და ყველა ზედაპირზე ნივთების დაგროვებით, რომელიც არასოდეს ლაგდება. შემდეგ იწყება იატაკზე, ჯერ კუთხეებში, მერე კიდეებზე, მერე კიდევ ნებისმიერ ადგილას, სადაც კი შეიძლება რამის დადება. საბოლოოდ სახლი ხდება ზედმეტად (ეს კიდევ რბილი ნათქვამია) გადატვირთული. როგორც წესი, სტუმრიანობა კლებულობს და ბოლოს სულ წყდება. ამ დაავადებას დიდი კონფლიქტები ჩამოუგდია მშობლებსა და შვილებს შორის. შვილები წასულან სახლიდან და აღარ დაბრუნებულან.

ამ დაავადებას რამდენიმე ამერიკულ არხზე გადაცემები მიუძღვნეს, რისი "ბრალიცაა", რომ მე ამით დავინტერესდი.
ესაა ერთი ქალის სახლი, რომლის გოგოსაც ერთი სული აქვს 18 წლის გახდეს, რომ სახლიდან წავიდეს.
ეს კი ჩემი საყვარელი გადაცემა TLC-ზე.

სახლის დალაგების სიყვარულით არასოდეს გამოვირჩეოდი, მაგრამ ამ გადაცემებმა "დამაშინეს", თან კიდევ სულ მახსენდება მამა რომ მეუბნებოდა, რომ შეგროვების მანია მჭირს. ჰოდა ამიერიდან სულ ვცდილობ სახლი წესრიგში მქონდეს და ზედმეტი ნივთები არ ეყაროს აქეთ-იქით. :P

ე.ი. აქ, ამერიკაში პოპულარულია აუქციონის წესით გაყიდვები. ანუ, როდესაც მოკვდება ვინმე მოხუცი და მისი ძველი ნივთები შვილებს არ სჭირდებათ, აწყობენ აუქციონს.
აქ იყიდება ძალიან ბევრი ნაგავი. პირველად რომ მოვხვდი ასეთ აუქციონზე პირი დავაღე: ეს ნივთები ვინმეს რამეში სჭირდება და თან ისე, რომ ფულს გადაიხდის-მეთქი? მითხრეს დადექი და უყურეო.
ჰოდა ვუყურე და გავგიჟდი. იქ დავინახე ძალიან ბევრი ხალხი, ვისაც ეს დაავადება სჭირს. მაგალითად ამ ნივთების ახალი პატრონი მოხუცი ქალი:
თან ამ სურათზე მისი ნაყიდი ყუთების მხოლოდ ნაწილი ჩანს.

მართალია ესეთი პოსტები ჩვენი ბლოგის სტილში მაინცდამაინც არ ჯდება, მაგრამ მინდოდა ამაზე დამეწერა, რადგან ამან მე პირადად საკმაოდ დამაშინა და თან მინდა, რომ საქართველოშიც გაიგონ, დაფიქრდნენ ამის შესახებ და დაიწყონ მკურნალობა (რომელიც თურმე საკმაოდ რთული ყოფილა და დიდ დროს მოითხოვს).

ჩემი შემდეგი პოსტი ჩემს გატაცება puzzlemania-ზე იქნება. დაველოდოთ! ;)

ლუკა და ორსულობა

2010-05-27T21:58:00.008+04:00

აი დიდი ხნის წინ შეპირებული პოსტი ჩემს ორსულობაზე. უკვე 34 კვირაზე მეტია ორსულად ვარ, 1,5 თვეღა დარჩა 9 თვიან ლოდინს და ჩემი ბიჭიც გაჩნდება. ჰო, ბიჭია :) გოგო გვინდოდა თავიდან და სანამ სქესს გავიგებდით, გოგოს ველოდებოდით, მერე ექიმმა გვითხრა ბიჭიაო და უკვე ნაყიდი ვარდისფერი ტანსაცმელები გავაჩუქეთ :) ჩვენთვის სქესს დიდი მნიშვნელობა არა აქვს, მთავარია ჯანმრთელი ბავშვი იყოს.

მისი სრული სახელი იქნება ლუკას ალეკ ჯონსონი, მაგრამ ქართველებისთვის ლუკა უკეთესად ჟღერს. ჰოდა იზრდება ლუკა ჩემს მუცელში და წინასწარ ვარჯიშობს ფეხბურთს, თან ისე, რომ გარშემომყოფები თავისუფლად ხედავენ. ტრენდონს განსაკუთრებულად აგრძნობინებს ხოლმე თავის ძალებს.
საინტერესო ამ ორსულობაში ისაა, რომ სპეციალურ გაკვეთილებზე დავდივარ სხვა გაბერილ გოგოებთან ერთად. გვასწავლიან ორსულობის, მშობიარობის და ახალდაბადებულების შესახებ. სხვათაშორის ბევრი ახალი რამე გავიგე, რაშიც გუგლი ყოველთვის ვერ მეხმარება-ხოლმე, მაგალითად სუნთქვები და ვარჯიშები. ხანდახან სასაცილოა ხოლმე 20 ორსული რო დაიწყებს: ჰი-ჰი-ჰუუ, ჰი-ჰი-ჰუუ, ჰი-ჰი-ჰი-ჰუუ და ა.შ. მაგრამ სახალისოა და რაც მთავარია, მომზადებულები შევხვდებით მაგ განსაკუთრებულ დღეს.
ლუკას სავარაუდო დაბადების თარიღი 4 ივლისია, რაც ამერიკაში ძალიან დიდი დღეა – დამოუკიდებლობის დღე. 4 ივლისს სულ ზეიმობენ, აღლუმებს და თამაშებს აწყობენ და ა.შ. ჰოდა ამიტომ ყველა მეუბნება, რომ ბავშვი ფეიერვერკების ფონზე დაიბადება.

კიდევ ერთი სახალიხო მომენტი ფეხმძიმობისა არის ის, რომ ქუჩაში ყველა მიცინის, ადგილს მითმობენ, კარებს მიღებენ, მანქანები ჩერდებიან, რომ გზაზე გადავიდე, მაღაზიებში, მოლარესთან რიგში მდგომი ადამიანები ურიგოდ მატარებენ და ა.შ. განსაკუთრებით გამოხატავენ მაშინ, როცა ველოსიპედიანს მხედავენ ბილიკებზე.

აქ საავადმყოფოში სპეციალური დაცვა აქვთ ბავშვებს. ბავშვი იბადება თუ არა, მას და დედას ხელზე აკრავენ რაღაცას. მერე, თუ სხვა დედა სხვის ბავშვს მიეკარება, პიპინს იწყებს და ექთნებს ატყობინებს. ან კიდევ თუ ბავშვს გასასვლელ კარებთან მიიყვანენ მისი სახლში გაშვების დრომდე, მთელ საავადმყოფოში ხმამაღალი საყვირები ირთვება. კიდევ ის, რომ ბავშვს არ გამოგატანენ, თუ მანქანაში ჩასადგმელი ბავშვის სკამი არ შეამოწმეს, რომ სწორადაა დაყენებული და უსაფრთხოა.

კიდევ არ ვიცი რისი დაწერა მინდოდა. ჯერ-ჯერობით ეს იყოს. ჩემი შემდეგი პოსტი იქნება ერთ “საინტერესო” პრობლემაზე, რომელზეც საქართველოში ჯერ არ ფიქრობენ, მაგრამ მთელი მსოფლიოს ხალხს ემართება.

ბოლოსაც ამ სურათით იხალისეთ: ჩვენი კარადა ლუკას მოლოდინში

კატო :))

2010-05-17T23:50:00.005+04:00

ეს პოსტი შეიძლება ბევრისთვის არასერიოზული იყოს და სასაცილო, მაგრამ ჩემთვის დღემდე ძალიან სერიოზული თემაა. მიუხედავად იმისა, რომ ოცი წლის ვარ და გამოვედი ასე თუ ისე ბავშვობიდან.

მოკლედ, მე მინდა მოგითხროთ ჩემს არარსებულ მეგობარზე, რომელიც ძალიან მენატრება და მაკლია. თუმცა შემიძლია დავაბრუნო, მაგრამ აღარ ვთვლი საჭიროდ მის დაბრუნებას. მას ჩემი ახლობლებიც იცნობდნენ, თუმცა დედა ამ ამბავს საშინლად განიცდიდა, აი საშინლად :)) ჩემმა მეგობრებმაც და ნათესავებმაც იცოდნენ მის შესახებ და კითხულობდნენ ხოლმე :) მოკლედ ვინც მიცნობს ამ პოსტით გაიხსენებს ჩემს მეგობარს.

მაშ ასე.. მინდა მოგითხროთ კატოზე. კატო გავიჩინე მაშინ როცა ძალიან მიჭირდა მარტოობა, დაახლოებით გარდატეხის ასაკში და ძალიან შეიცვალა ჩემი ცხოვრება მისი გაჩენით :) რასაც ვაშავებდი სახლში ვიმართლებდი თავს კატომ გააკეთა მე არა მეთქი, სახლში მარტო არასდროს აღარ ვიყავი და არც ჩემს თავთან მიწევდა მარტო დარჩენა, შეიძლება ძალიან არადამაჯერებლად ჟღერს უხილავი მეგობრის ყოლა, მაგრამ მართლაც საუკეთესოდ ვიყავი იმ წლებში. მაგრად ვერთობოდი მარტო და თავს ვიმართლებდი მარტო არ ვარ მეთქი, თუმცა ოჯახის წევრებს ვაშინებდი ჩემი ქცევებით.

მასზე სიმღერაც მქონდა მოგონილი, დღიურში ვუწერდი ჩემს თავს კატოს სახელით რაღაცეებს და ა.შ. ეს მდგომარეობა საკმაოდ ბევრი წელი გრძელდებოდა, საქმე იმაშია, რომ მე მართლაც მჭირდებოდა იმ წლებში ვიღაც ვინც ზუსტად გამიგებდა და სულ გვერდში მეყოლებოდა და იმდენად დავაჯერე ჩემს თავს, რომ კატო ნამდვილად არსებობდა, ის წლები მართლაც საკამოდ ადვილად გადავიტანე ვიდრე მარტო გადავიტანდი. ის პრობლემები ჩემი ტოლი ბავშვისთვის მართლაც უშველებელი იყო, ჩემი ტოლებისთვის არ იყო ადვილი გასაგები კი არა ვერ მიხვდებოდნენ იმიტომ რომ ბავშვები იყვნენ ისინიც. დიდებთან შეგნებულად არ მსურდა ამაზე საუბარი და ამიტომ დამჭირდა კატო. როცა გადავლახე ეს ძნელი პერიოდი და გავიზარდე კიდეც , საღად შემეძლო უკვე თვალი გამესწორებინა მომხდარისთვის, გავუშვი იგი ჩემი მარწუხებიდან და რომ მეკითხებოდნენ მის გაუჩინარებაზე, ვპასუხობდი თავის პლანეტაზე დაბრუნდა მეთქი.

მისი სახელი ფსევდონიმად მაქვს დღემდე და ბევრგან კატოთი მიცნობენ :))შეიძლება უაზრო პოსტი გამომივიდა, მაგრამ მინდოდა მისი გახსენება ამდენი წლის შემდეგ..

ქეთი

რა ხდება?

2010-05-16T13:19:00.003+04:00

გაოგნებული ვარ, აი უზომოდ გაოგნებული. რა ხდება ვერ გამიგია?! :|

რაღაც რომ მართლა ხდება ეს კი ვიცი. დიდი ხანია ამაზე ჩემეულ დასკვნებს ვაკეთებ, მაგრამ ერთ აზრზე ვერ გავჩერებულვარ დიდი ხანი და დავდივარ ასე ამოუცნობი და პასუხგაუცემელი კითხვის ნიშნის ქვეშ.
თქვენც გაგიზიარებთ ჩემს "დარდს" და დამეხმარეთ პასუხის პოვნაში.

მოკლედ არც მეტი და არც ნაკლები, ყველა ვინც ჩემს გარშემოა (ანუ მე ვისაც ვატყობ, მაგრამ სხვებიც მემგონი) ხაზს ვუსვამ – ყველა შეიცვალა. აი რომ იყო თეთრი და გახდე შავი, ზუსტად ეგრე. ყველაზე ცუდი ისაა, რომ უარყოფითად შეიცვალა ყველა.

მარტო ისინი არა, ვინც ჩემს გარშემოა, მემგონი თვითონ მეც შევიცვალე. რომ ვიყავი მაგალითად გულჩვილი და "საყვარელი", ახლა (ჩემი აზრით) ვარ უხეში და ისეთი, რომ ასე მგონია ვერავინ ვეღარ მიტანს და მეპირფერებიან როცა მიღიმიან და როცა მკითხულობენ "მოსიყვარულე" სახით.

მე ყველა ყველაზე არ ვწერ. ჩემ ოჯახს არ ვრევ ამ პოსტში. დედაჩემი და მამაჩემი სამაგალითო ადამიანები არიან ჩემთვის და მათ მიმართ აზრი არასოდეს შემეცვლება. არა, აი დედაჩემზე შემიძლია ვთქვა, რომ შეიცვალა, ოღონდ არა უარყოფითად. ერთი ისეთი კარგი თვისება შეიძინა, სიხარულისაგან დავფრინავ:D

რა თვისება? რა და ყოველ დარეკვაზე დამარცვლით აღარ მახსენებს, რომ ვი–მე–ცა–დი–ნო! და რომ საქმე არ გამოვა მარტო აქეთ–იქით წანწალით, და რომ ცხოვრება გამიჭირდება უსწავლელად და თან ყოველი წინადადების ბოლოს გულისამაჩუყებლად და თან მკაცრად – დედა–ს დაყოლებაც აღარ უწევს. ნუ მოკლედ ასე თუ ისე, დედას შეუხსენებლადაც გამომდის ეს საქმე და ორივენი მივხვდით, რომ აღარაა საჭირო ყოველ დარეკვაზე (რაც დღეში რამდენჯერმე ხდება) იმის შეხსენება, რომ ვიმეცადინო.

გუშინ რომ დამირეკა, ეტყობა მოეჩვენა ზედმეტად დიდი დრო გავიდა, რაც ეგ არ შეუხსენებია და წამოსცდა მაინც ეგ სიტყვები, მაგრამ დიდხანს არ გასტანა ამ თემაზე საუბარმა. მე თამამად ვამბობ, რომ დედაჩემი ჩემთვის სრულყოფილი ადამიანია.

ხო, მამაჩემს რაც შეეხება, იგივეს ვიტყოდი, ანუ მე ხმამაღლა ვაცხადებ, რომ ისინი, ორივენი ჩემი კუმირები არიან.

ისე, ჩემს მშობლებზე არ ვაპირებდი ამ პოსტის დაწერას :D მაგრამ მთელი ცხოვრება შემიძლია ისინი ვაქო და ვადიდო, ხოდა ისა, შევყევი უბრალოდ რა.

ხო, ეხლა პოსტის მთავარ თემას დავუბრუნდე.

არ ვიცი ეს ცუდია, თუ კარგი, მაგრამ ფაქტია, რომ სიტყვას აღარავის ვარჩენ. ბევრი რამ ხდება ჩემს ცხოვრებაში და ალბათ ამან განაპირობა ჩემი "გაცხოვრებისეულება". აქამდე რა უსამართლობაც არ უნდა მომხდარიყო ხმას არ ამოვიღებდი არცერთ შემთხვევაში, უბრალოდ ვთვლიდი, რომ ზედმეტი იქნებოდა ჩემი სიტყვები, მომხდარიყო რაც მოხდებოდა. ახლა კი – "რატომ უნდა გავჩუმდე?" ესაა ჩემი ფრაზა ჩვეულებრივ.
მთავარია, რომ მე ამ ყველაფერს ვხედავ,
მაგრამ რა???..............
რომ შემეძლოს ბევრ რამეს შევცვლიდი ადამიანებში.

მე რასაც ვხედავ, ყველა გაუხეშდა, თუ უგულო გახდა. ვგულისხმობ იმ ადამიანებს, ვისთანაც ახლოს ვარ/ვიყავი და ვისგანაც შემეძლო ეს მეგრძნო.

ჰო, ვიცი, რომ სხვა არ უნდა განვიკითხო. ვიცი, რომ მე ჩემ თავს უნდა მივხედო და ის სხვა რას გააკეთებს ჩემი საქმე არაა, მაგრამ უბრალოდ ძნელია რა.

ხოოოოდა... გულღვარძლიანი პოსტი ხომ არ გამომდის აა? :D

მემგონი არა, იმიტომ რომ ამ პოსტით მინდა შევახსენო მკითხველს, რომ რამოდენიმე დღის წინ პატრიარქმა გაგვაფრთხილა მეორედ მოსვლაა მოახლოებული და გონს მოეგეთო.

მე არავის ჭკუას არ ვასწავლი, უბრალოდ აღვნიშნავ, რომ მართლა ძალიან ბევრია მეორედ მოსვლის ნიშნები.

ჩემი აზრით ესაა ამ ყველაფრის მიზეზი... და რა თქმა უნდა ამას ვერც მე და ვერც სხვა ვერ შეცვლის.
ალბათ ის სხვებიც თავისდაუნებურად შეიცვალნენ, like me :|

მდა, მდაა.......

არადა რომ მკითხო არ მიყვარს ასეთი პოსტები.

ისე, ეს ბლოგი რა ბლოგია თუ საჭმელზე არ დავწერე რამე. ჩავეციკლე საჭმელს? უბრალოდ, განტვირთვისთვის.

დღეს რა ვჭამოთ ქეთ? 4 ხდება საათი და ჯერ არაფერი გვიჭამია.
რატომ?
იმიტომ, რომ არ ვიცით რა ვჭამოთ.
აჰ, ძალიან გვაწუხებს ეს?
არა! სულაც არა ;–)

თათიას კი ჰყავს ქმარი ამერიკაში და აჭმევს რამეს, არ მოკლავს მშიერს.

უბრალოდ, თუ გვირჩევთ რაიმე საჭმელს, ჩვენ დაუზარებლად კი არ შევუდგებით მაგ საჭმლის კეთებას, მაგრამ არ გამოვრიცხავ, რომ გავითვალისწინებთ, დღეისთვის თუ არა მომავლისთვის მაინც ;–)

თავის წარდგენა :p

2010-05-14T21:12:00.016+04:00

მოგესალმებით ყველას განურჩევლად ერის, რასის, კანი, ფერის, ეთნიკური თუ სოციალური კუთვნილებისა, ენის, ქონებრივი თუ წოდებრივი მდგომარეობის, საცხოვრებელი ადგილისა.. და მოკლეთ ალბათ შემატყეთ იურისტის სული რომ მაქვს :)) დიახ, იურიდიულზე ვსწავლობ.

გნახე ოპოსუმ!!! ეს გვანცას მოკითხვა ჩემგან, რა მიმართვაა გნახე?? საქმე იმაშია,რომ იმერეთში გამარჯობის ნაცვლად გნახეს ხმარობენ და ეს ტერმინი ჩემი და მამას საყვარელია, თუმცა ოპოსუმის ნაცვლად მე და მამა ,,გნახე კუკურის’’ ვეუბნებით ერთმანეთს, მამას კუკური ჰყავს ნაცნობი და მისგან იცის და მეც მასწავლა, მე გვანცას ვასწავლე :)) ოპოსუმი რატომ დავუძახე? იმიტომ რომ გვანცა მეძახის ასე და ამ ბლოგშიც არაერთხელ გაჟღერებულა ჩემი ვინაობა ამ სახელით და მე სწორედ გვანცას მიერ ხსენებული ოპოსუმი ვარ :)

ჩემო უზენაესობააავ.. - ესე თათიას მივმართავდი სანამ ჩვენთან ერთად ცხოვრობდა ჩვენს სტუდენტურ სახლში :)) და ერთი სიტყვით მე თათიას და გვანცას დეიდაშვილი ვარ უპირველეს ყოვლისა, თუმცა არ ვიცი თათია შეიძლება კლასელად უფრო მთვლის, რადგან ერთხელ ადრეულ ბავშვობაში ერთ მოხუც ქალთან გავყევი სახლში მაწვნის ქილა უნდა მიეტანა, იგი დიდი ოვაციებით შეხვდა თათიას და სახლში შეიყვანა და მეც დამპატიჟა ვინაა ეს ბავშვიო და თათიამ უთხრა არა იყოს აქ დამელოდება კლასელიაო. მე კიბეზე ადგმული ფეხი გამიშეშდა და ასე გაშეშებული დამტოვეს და შეიხურეს კარი. ეს იყო ორმაგი შოკი ჩემთვის, ჯერ ის რომ კლასელი მიწოდა და მერეც სადარბაზოში მარტო რომ დამტოვა :)) და რომ ჩვენ მარტო კლასელობა არ გვაკავშირებს ერთმანეთთან მინდა ვისარგებლო შემთხვევით და ეს ფაქტი ავღნიშნო :

მარჯვნივ მე და დედა ვართ და მარცხნივ თათია და დეიდა. ჩვენს შორის 6 თვეა სხვაობა და ამ სურათში დევივით ვარ თათიასთან შედარებით, მაგრამ მის მერე მგონი იგივე წონის დავრჩი :)

გაგარკვიეთ ვინ ვარ. ახლა რა მინდააააააა.... რა მინდა და გერმანიაში წასვლა მინდა.სავარაუდოდ მარტისთვის უნდა გამომივიდეს თუ უფლის ნება იქნება. ჩემი მოტივაციაა ცხოვრების ეს ამბავი, ყოველ დილას იმ ხალისით ვიღვიძებ რომ გერმანული უნდა წავიკითხო, გერმანულად უნდა ვილაპარაკო ნეტში და ვიძინებ ფიქრით როგორ წავალ, წარმოვიდგენ აეროპორტში ჩემს თავს როგორ მაცილებენ როგორ იტირებენ და მერე მე ნაღდად მეტირება ამ ემოციებში ისე ვიჭრები, მერე რომ მახსენდება აეროპორტში კი არა სახლში ვარ და სველი მაქვს ღაწვები, გიჟივით მეცინება :) და გერმანიაში წასვლა იმიტომ მინდა რომ მაგისტრატურაში ვისწავლო და საერთოდაც კანონის დაცვის მხრივ ჩემი თითითსაჩვენებელი ქვეყანაა და მინდა კარგი სპეციალისტი გამოვიდე იქ და მერე ჩემს სამშობლოში დავბრუნდე (აუცილებლად უნდა დავბრუნდე) და რამეები შევცვალო, მაგრამ რამეები კი არაა შესაცვლელი რამეები დასატოვებელია და შესაცვლელი ბევრია სამწუხაროდ დღესდღეობით საქართველოში. მაგრამ მოევლება ყველაფერს ;) აი ჩემი მაგიდა:

ჰო, მე ვარ ძალიან სერიოზული და ამასთან ძალიან არასერიოზული, გააჩნია რა სიტუაციაში რომელი მხარე მჭირდება ;)
ეს მე ვარ :

ესეც მე ვარ:

ვფიქრობ პირველი შეხვედრისთვის საკმარისია თავის წარდგენა. მომავალ პოსტამდე ;))

არაჩვეულებრივი პირობები სწავლისთვის

2010-05-12T15:28:00.010+04:00

ჯერ ერთი სული მქონდა როდის გამოზაფხულდებოდა, ახლა კიდევ იმაზე ვწუწუნებ რატომ დათბა მეთქი.

მე და ქეთი დილით რამტარიროს და შალახოს ხმებმა გაგვაღვიძა, ესე იგი, დათბება თუ არა ბავშვებს გამოყრიან ხოლმე ეზოში დილიდან საღამომდე და ესენიც დაუზარებლად გაგვიმართავენ უფასო ტაშ–ფანდურას... გვკითხონ ჯერ – გვინდა?

ყელში რომ ამომივიდა გადავწყვიტე ვიდეო გადამეღო ამ ბავშვებისთვის და პოსტი დამეწერა. აი რა საყვარლები არიან.

სასწავლი თუ მაქვს ასე ვსწავლობ ხოლმე – საქართველოს კონსტიტუციის პრეამბულა სოციალური სახელმწიფოს დამკვიდრებას (ეს ყველაფერი შალახოს მუსიკის ფონზე) საქართველოს მოქალაქეთა ურყევ ნებად აცხადებს... (მარჯვენა ფეხი მამა წინ, აი ყოჩაღ მამიკო ყოჩაღ). მერე კიიდევ თავიდან – საქართველოს კონსტიტუციის პრეამბულა და ასე გრძელდება სანამ წიგნს არ მოვისვრი ხოლმე სადღაც.

ეხლაც სადღაც გდია ჩემი საცოდავი წიგნი.

აი ისევ ჩემი საყვარელი მეზობლები, კიდევ ერთხელ გამამხიარულეს.

ჩემი ოპოსუმი როგორი სიამოვნებით გვიყურებს...

ახლაც სასწავლი მაქვს და ისევ ისმის მუსიკების ხმა, ოღონდ ცოტა სხვანაირი :D:D:D

მერე ერთი მოწყალე მეზობელი გამოგვიჩნდა (ჩვენი ეზოს შეფი), რომელსაც გული შეუწუხდა ამ ხმებზე და მაშინვე გამოართვევინა სამგლოვიარო მუსიკები :D მეც დაუზარებლად ჩავიწერე ეს ხმებიც:)

ჰაჰააააა ახლა გარეთ გავედი ისევ, რომ რაიმე საინტერესო ფაქტი დამეფიქსირებინა და დავინახე, ერთი მეზობელი გამოვიდა სახლიდან კოვზით, მეორე (კაცი) ელოდება რაღაც ბანკით ხელში, ამ ქალმა ამოიღო ბანკიდან ერთი კოვზი შაქარი და წაიღო სახლში :D:D:D ცუდია ამის გადაღება რომ ვერ მოვასწარი, ჯობია შევირგო აქ ცხოვრება, როგორიც მიწევს ისეთი, თორემ ხიდის ქვეშ აღმოვჩნდები და იქ ცხოვრებას ისევ ცეკვა–სიმღერის ფონზე გაღვიძება და სწავლა მირჩევნია.

ასე ჩამოვჯდებით ხოლმე მე და ქეთი პატიოსანი სახით კარებთან და ათას საინტერესო ამბავს ვგებულობთ.

დარწმუნებული ვარ თათია მაგრად გამხიარულდება ამ პოსტს რომ წაიკითხავს ;)

აი ჩემი საყვარელი ეზოს ჩვეულებრივი ხმაურიანი დღე... :)